طبق گزارشی از ایسنا، برای تسهیل رشد و پیشرفت کودکان، ضروری است که والدین و کارشناسان حوزه سلامت اطمینان حاصل کنند که کودکان از خدمات پزشکی لازم برخوردارند. با این حال، شواهد حاکی از آن است که میتوانیم کودکان را در جلسات و ملاقاتهای درمانیشان هم به طور مؤثرتری مشارکت دهیم.
تحقیقات نشان میدهد که کودکان فعال در روند درمان خود، پس از جراحی با سرعت بیشتری بهبود مییابند، احساس اضطراب کمتری دارند و درک میکنند که برایشان ارزش قائل شدهاند.
آنچه از نتایج تحقیقات مشخص است
کارشناسان در طول پنج دهه اخیر با استفاده از معیارهای مختلفی از جمله میزان صحبت کردن کودکان، فعالیتهای آنها در جلسات درمانی و پزشکی را زیر نظر داشتهاند. در این دوره طولانی، سطح مشارکت کودکان به طور مداوم پایین باقی مانده و به نظر نمیرسد که این وضعیت در حال بهبود باشد.
اخیراً پژوهشی نشان داده است که دلیل این موضوع ممکن است به تمرکز افراطی بر روی صحبتهای کودکان و نادیده گرفتن سایر روشهای ارتباطی آنها بستگی داشته باشد.
متخصصان اشاره کردند که محور این تحقیق، خدمات مراقبت تسکینی برای بچهها بوده است.
شیوههای متنوع ارتباط کودکان
نتایج بهدست آمده اهمیت ارتباط غیرکلامی را به خوبی نشان میدهد.
در این جلسات درمانی، کودکان اغلب از طریق صداهای غیرکلامی که بیانگر احساسات یا نیازهایشان بود، ارتباط برقرار میکردند؛ به عنوان مثال، تولید صداهای خاص. آنها همچنین با استفاده از عملگراییهایی مانند لمس، اشاره، زبان بدن و حالات چهره پیامهای خود را منتقل میکردند.
متخصصان خاطرنشان میکنند: زمانی که به این اشکال دیگر ارتباط بیشتر توجه کردیم، دریافتیم که حتی کودکان به شدت بیمار نیز به طور مداوم در جلسات درمانی مشارکت فعالی دارند؛ بهطوریکه میانگین هر ۹۰ ثانیه یک بار از آنها نوعی تعامل یا ارتباط شکل میگرفت. یافتههای ما بر نیاز به آموزش خانوادهها و پرسنل حوزه سلامت برای تعامل مؤثر با کودکان به شیوههای کلامی و غیرکلامی تأکید دارد؛ به ویژه در مواقعی که با کودکانی که قادر به صحبت نیستند، ارتباط برقرار میکنیم.
تأثیر حضور بزرگسالان بر مشارکت کودکان
متخصصان اعلام کردند: این یافتهها ما را به انجام یک مطالعه دیگر ترغیب کرد تا بررسی کنیم که حضور بزرگسالان چطور ممکن است مشارکت کودکان را تحت تأثیر قرار دهد.
در این پژوهش مشخص شد که احتمال مشارکت کودکان در جلسات درمانی زمانی که فقط دو بزرگسال حضور داشتند در پایینترین حد خود قرار داشت. این دو نفر معمولاً شامل یک عضو خانواده و یک متخصص سلامت بودند. در این حالت، آن دو بزرگسال درباره فرآیند درمان کودک با هم صحبت میکردند و غالباً کودک را از این گفتوگو کنار میگذاشتند.
با این حال، هنگامی که تعداد بزرگسالان حاضر بیشتر بود، معمولاً یکی از آنها کودکان را به طور فعالتر در جلسه مشارکت میداد.
نکته کلیدی این است که کودکان در جلساتی که بیش از یک متخصص بهداشت در آن حضور داشت، بیشتر مشارکت داشتند؛ بخصوص زمانی که تنها یکی از اعضای خانواده توانسته بود در جلسه حضور یابد.
چگونه میتوانیم کودکان را بیشتر تشویق به مشارکت کنیم؟
مطابق با گزارشی از نشریه «کانورسیشن»، برای بهبود مشارکت کودکان در روند درمان، کارکنان حوزه سلامت میتوانند اقداماتی زیر را انجام دهند:
- به طور جامع روشهای مختلف برقراری ارتباط با کودکان، از جمله آواز خواندن یا بازی کردن با آنها را مد نظر قرار دهند.
- به خانوادهها پشتیبانیهای انعطافپذیری مانند زمانبندی نرم برای قرار ملاقاتها و تعیین زمانهای ملاقات ارائه دهند تا بیش از یک عضو خانواده و یک مراقب یا فرد پشتیبان قادر به پیوستن به ملاقاتها باشند. در این راستا، خدمات درمان از راه دور نیز میتواند به برخی خانوادهها کمک کند و راههای مشارکت کودکان را در این خدمات جستجو کرد.
- حمایت مالی و ساختاری از خدمات به گونهای که حداقل دو متخصص بهداشت با تخصصهای متفاوت در جلسات مرتبط حضور داشته باشند، فراهم کنند. دانشجویان یا دانشآموختگان مراقبتهای بهداشتی در حال آموزش نیز میتوانند به جلسات ملحق شوند تا این فرآیندهای ارتباطی را فرا بگیرند.
والدین و اعضای خانواده همچنین میتوانند به صورت فعال کودکان را با استفاده از روشهای زیر تشویق کنند:
- توجه به روشهای مختلف بیان وجود فرزندتان و ترغیب آنها به برقراری ارتباط در طول جلسات مراقبتهای بهداشتی. ممکن است لازم باشد تا این موارد را برای متخصصان مراقبتهای بهداشتی توضیح دهید تا به آنها نیز در برقراری ارتباط با فرزندتان کمک کنید.
- به دنبال راههای خلاقانه برای مشارکت فرزندتان در جلسات مراقبتهای بهداشتی باشید، چه از طریق صحبت، اشاره، لمس یا بازی.
- در صورت امکان، حضور بیش از یک مراقب بزرگسال یا فرد پشتیبان تحت نظر داشته باشید. خواهران و برادران ممکن است گزینههای دیگری باشند، چرا که اغلب رابطه خاصی با خواهر یا برادر بیمار خود دارند.
- به کارگیری ابزارهایی که محققان برای حمایت از خانوادهها طراحی کردهاند، از جمله کتابچههای راهنما برای صحبت با کودکان بیمار درباره درمانهایشان و عواقب احتمالی در صورت بدتر شدن وضعیت آنها.
انتهای پیام
نظرات کاربران