خبرگزاری خبرآنلاین، به نقل از پدال، میگوید خودروهای الکتریکی بیتردید برای همه افراد انتخابی ایدهآل محسوب نمیشوند. برای مثال، ساکنانی که در آپارتمان زندگی میکنند و به یک شارژر مطمئن و دائمی دسترسی ندارند، یا کسانی که بهطور مکرر مسیرهای روستایی را طی میکنند و امکان اتکا به زیرساخت شارژ در طول راه برایشان فراهم نیست، ممکن است در عمل با چالش جدی روبهرو شوند. همچنین خریدارانی که مرتباً بارهای سنگین را بکسل میکنند، معمولاً انتظار و نیاز متفاوتی دارند که همیشه با تجربه رایج خودروهای برقی همراستا نیست. با این حال، دونالد ترامپ در سخنرانی تازهاش در لاسوگاس، موضوع «اضطراب شعاع حرکتی» را به شکلی جنجالی مطرح کرد و حتی آن را در قامت یک بیماری معرفی نمود. ترامپ در جریان صحبتهای خود ادعا کرد که دستور توقف اجبار خرید خودروهای برقی را صادر کرده است و سپس مدعی شد سیاستهای پیشین میتوانسته همه مردم را وادار کند ظرف مدت کوتاهی به سمت رانندگی با خودروی الکتریکی بروند؛ آن هم در شرایطی که بهزعم او هیچ امکان و راهی برای شارژ کردن این خودروها وجود نداشته است. او در ادامه، با تاکید بر اینکه رانندگان خودروهای برقی حتی وقتی شارژ باتریشان هنوز در حدود سهچهارم است، باز هم از پیدا کردن جایگاه شارژ نگران میشوند، این افراد را «دیوانه» توصیف کرد؛ اظهاراتی که موجی از واکنش و سروصدا را به همراه داشت.
با وجود تمام نمایشهای سیاسیِ همراه با این حرفها، یک نکته کوچک و در عین حال کاملاً منطقی در پسِ ماجرا دیده میشود. توسعه و بهبود زیرساخت شارژ عمومی، همچنان یک ضرورت انکارناپذیر است؛ بهخصوص وقتی پای مناطقی خارج از شهرهای بزرگ یا بخشهایی از شبکه جادهای روستایی آمریکا به میان میآید. تجربه یک خودروی برقی برای فردی که امکان شارژ در خانه را ندارد، با شرایط کسی که هر شب ماشینش را به برق متصل میکند تفاوت ماهوی دارد. همینطور سفرهای جادهای طولانیمدت، در مقایسه با شیوههای رایج سوختگیری، طبیعتاً نیازمند برنامهریزی دقیقتری است؛ برنامهریزیای که باید به ایستگاههای شارژ و زمانبندی توقفها هم توجه کند. با همه این حرفها، اینکه چنین نگرانی طبیعی و قابلدرک، به عنوان یک بیماری معرفی شود، چندان منطقی به نظر نمیرسد. رانندهای که یک جایگاه شارژ را ۱۵۰ کیلومتر دورتر از مسیر اصلیاش میبیند، بیشک میتواند آن را در طراحی سفر لحاظ کند؛ اما داشتن حدود سهچهارم شارژ در خودرویی که باتریاش عملکرد استاندارد و قابل اتکایی دارد، معمولاً وارد فاز «بحران» نمیشود.
در زندگی روزمره، برای بخش بزرگی از کسانی که خودرویشان را در خانه شارژ میکنند، چنین موضوعی اصلاً به دغدغه همیشگی تبدیل نمیشود. ضمن اینکه این ادعا که «هیچ راهی» برای شارژ خودروهای برقی وجود ندارد، با واقعیتهای موجود سازگار نیست. بر اساس دادههای پایگاه وزارت انرژی آمریکا، در سراسر این کشور بیش از ۲۵۰ هزار پورت شارژ عمومی فعال است. شبکه شارژ، البته ممکن است آنقدرها هم بینقص نباشد و از نظر قابلیت اتکا یا توزیع جغرافیایی، کاملاً متعادل عمل نکند؛ با این حال، نمیتوان آن را به معنای واقعی کلمه «غیرقابل دسترس» دانست. ترامپ علاوه بر این موضوع، به سهم فروش خودروهای الکتریکی از کل بازار آمریکا هم اشاره کرد و گفت این خودروها تنها ۷ درصد از فروش را تشکیل میدهند. ارزیابیهای تازه مؤسسه کلی بلو بوک نیز نشان میدهد که رقم فروش در سهماهه دوم سال، ۵.۸ درصد بوده است. بنابراین، کل ماجرا آنقدر هم دور از واقعیت یا بیش از حد بزرگنماییشده نیست.
تقاضا برای خودروهای برقی از زمانی که در سال ۲۰۲۵ به اوج رسید، وارد مسیر نزولی شده است. بخشی از این کاهش را میتوان به تصمیم ترامپ برای متوقف کردن اعتبار مالیاتی ۷,۵۰۰ دلاری فدرال برای خودروهای برقی نسبت داد. اما این تصور که آمریکاییها از قبل تا سال ۲۰۳۰ با یک برنامه فدرالِ «اجباری» برای خرید خودروهای برقی مواجه بودهاند، دقیق و درست نیست. دولت بایدن در واقع هدفگذاری ۵۰ درصدی برای فروش خودروهای بدون آلایندگی را دنبال میکرد؛ در حالی که قوانین سختگیرانه مربوط به مصرف سوخت و آلایندگی، خودروسازان را تحت فشار قرار میداد تا محصولات پاک بیشتری به بازار عرضه کنند. در همین راستا، فرمان اجرایی ترامپ در سال ۲۰۲۵ عملاً همان مسیر سیاستی را هدف گرفت: یارانهها، معافیتها و سازوکارهایی که بهویژه در ایالت کالیفرنیا رایج بود؛ نه یک قانون مستقیم و یکدست که به معنای واقعی کلمه کسی را مجبور کند خودروی شخصیاش را حتماً با یک مدل برقی تعویض کند.
۲۲۷۳۲۲
نظرات کاربران