در نیمی از سال ۲۰۲۶، شرکت خودروسازی رنو توانست به سود خالص دست یابد و میزان درآمد خود را به طور تقریبی ۹٫۵ درصد افزایش دهد. این موفقیت قابل توجه در شرایطی به دست آمده است که بازار اروپا با سیل خودروهای برقی چینی ارزانقیمت روبرو بود و بسیاری از رقبا را به کاهش قیمتها واداشت. رنو با اتخاذ روشهایی متفاوت، تمرکز خود را بر افزایش سهم مدلهای برقی سودآور و همچنین کاهش قابل توجه هزینهها قرار داده است.
استراتژی رنو برای سودآوری: تمرکز بر ارزش به جای حجم
تحول در رنو بر اساس کیفیت درآمدها استوار است نه فقط بر حجم فروش. در نیمه اول سال ۲۰۲۶، فروش جهانی این شرکت تنها ۰٫۴ درصد کاهش یافت و به بیش از ۱٫۱۶۵ میلیون دستگاه رسید، در حالی که درآمد کلی گروه به لطف ترکیب بیشتری از مدلهای برقی و با ویژگیهای برتر، حدود ۹٫۵ درصد افزایش پیدا کرد. به طور ساده، رنو فروش کمتری دارد، اما از هر خودرو سود بیشتری کسب میکند.
کلید این موفقیت، یک قاعده داخلی سختگیرانه است: خودروهای برقی جدید رنو، مانند Renault 5 E-Tech و Renault 4 و Twingo آینده، تنها در صورتی مجوز تولید دریافت میکنند که حداقل با سودآوری مدلهای هیبریدی کامل این شرکت رقابت کنند. در این رویکرد، جایی برای خودروهای «تبلیغاتی» که تنها به منظور تحقق اهداف کاهش آلایندگی CO2 با ضرر تولید میشوند، وجود ندارد. این استراتژی به رنو این امکان را میدهد که از معاملات کمحاشیه پرهیز کند و به هر کاهش قیمتی که رقبا، از جمله خودروهای برقی چینی پیشنهاد میدهند، پاسخ ندهد. سهم خودروهای تمامبرقی در فروش گروه رنو در اروپا به ۱۸٫۸ درصد رسیده و تحویل خودروهای برقی برند رنو نسبت به سال قبل بیش از ۶۰ درصد افزایش یافته است.
چالشهای رقابتی و تدابیر کاهش هزینه رنو
فضای رقابتی در بازار خودروهای برقی اروپا به سرعت در حال تنگتر شدن است. تولیدکنندگان چینی در بخش خودروهای برقی سایز کوچک و کامپکت که میدان اصلی فعالیت رنو است، سهم خود را افزایش داده و بازارهای آسیا، آفریقا و آمریکای جنوبی را نیز دگرگون میکنند. همزمان، شرکتهایی نظیر استلانتیس (Stellantis) با ارائه خودروهای برقی کمهزینهتر، قیمتها را در بخش پایینتر بازار کاهش داده و بر رنو فشار بیشتری وارد کردهاند.
برای مقابله با این فشارها و حفظ حاشیه سود، رنو به طور چشمگیری هزینههای خود را کاهش داده است. این گروه بعد از رسیدن به صرفهجویی نزدیک به ۴۰۰ یورو به ازای هر خودرو تا سال ۲۰۲۵، اکنون به دنبال هدف مشابهی برای صرفهجویی در هزینههای ساختاری در بلندمدت است. این شامل بازسازی مهندسی، سادهسازی پلتفرمها و ترویج استفاده بیشتر از قطعات مشترک در برندهای رنو، داچیا و آلپاین است. هرچه هزینه زیرساختی خودرو کمتر باشد، فشار برای پیروی از هر گونه پیشنهاد تخفیفخورده از طرف پکن یا تورین (محل استقرار استلانتیس) نیز کاهش خواهد یافت. این استراتژی رنو در کاهش هزینهها به شرکت کمک میکند تا بتواند در برابر خودروهای برقی چینی ارزانقیمت رقابت کند.
