به نقل از ایسنا، دکتر مهدی پیرصالحی بیان کرد: در این برهه زمانی، سهم هند در تأمین دارو بسیار چشمگیر بود، و نکته کلیدی این بود که مشکلات عمده‌ای از سمت هندی‌ها مطرح نشد؛ بلکه عواملی خاص حاکم بر حمل‌ونقل بین‌المللی، فرآیند انتقال دارو و مواد اولیه را تحت تأثیر محدودیت‌های زیادی قرار داد.

معاون وزیر بهداشت افزود: به‌دلیل فقدان یک مسیر زمینی مستقیم میان ایران و هند، انتقال محموله‌ها از این طریق ممکن نبود. از طرف دیگر، شرایطی که در مسیرهای دریایی به وجود آمد و محدودیت‌های ناشی از محاصره، همچنین استفاده عادی از حمل‌ونقل دریایی را نیز با چالش روبرو کرد و این امر مانع از بارگیری و انتقال برخی محموله‌ها از این مسیر گردید.

وی در ادامه به محدودیت‌های موجود در حمل‌ونقل هوایی اشاره کرد و گفت: در این حوزه نیز پروازهای ایرانی به برخی از مقاصد اجازه پرواز داده نمی‌شد و به همین دلیل امکان استفاده از ناوگان هوایی کشور برای جابجایی محموله‌ها وجود نداشت. همچنین، بهره‌برداری از پروازهای خارجی به‌عنوان یک مسیر جایگزین، نیازمند هماهنگی‌های بیشتری و فراهم آوردن شرایط خاص خود بود.

پیرصالحی تأکید کرد: لذا باید تفاوتی بین «تأمین دارو» و «انتقال دارو» قائل شد؛ هند در حوزه تأمین و فروش دارو همکاری و همراهی مناسبی با ایران انجام داد، اما محدودیت‌های ناشی از شرایط جنگی و اختلالات در مسیرهای زمینی، دریایی و هوایی، انتقال محموله‌ها را با چالش‌های جدی مواجه ساخت.

به نقل از روابط عمومی سازمان غذا و دارو، علیرغم این مشکلات، روند تأمین دارو متوقف نگردید و تلاش‌ها برای بهره‌برداری از مسیرها و روش‌های جایگزین با هدف تسریع در ورود محموله‌ها و حفظ پایداری تأمین دارو همچنان ادامه داشت.

انتهای پیام