به نقل از ایسنا؛ دکتر عبدالعظیم بهفر در واکنش به برخی اظهارات پیرامون خمیر مرغ و محصولات پروتئینی به بیان این مطلب پرداخت: ارزیابی ایمنی مواد غذایی بایستی براساس معیارهای علمی و قانونی انجام شود و باید بین محصولاتی که در واحدهای دارای مجوز و تحت نظارت تولید می‌شوند و آنهایی که خارج از چارچوب‌های قانونی فعالیت می‌کنند، تفاوت قائل شد.

وی ادامه داد: خمیر مرغ، که به عنوان گوشت جداشده به صورت مکانیکی (MDM) شناخته می‌شود، ماده‌ای است که در فرآیند مکانیکی با جداسازی بخش‌های گوشتی باقی‌مانده روی اسکلت مرغ حاصل می‌شود. اگر این ماده در واحدهای مجاز و طبق استانداردهای فنی و بهداشتی تولید گردد، به‌عنوان ماده اولیه برای تولید برخی محصولات گوشتی می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد. لذا تنها وجود خمیر مرغ در یک محصول به معنای ناسالم یا غیرمجاز بودن آن نیست.

بهفر افزود: به دلیل مشخصات فرآیند تولید و حساسیت خطرات میکروبی، این ماده نیازمند کنترل‌های ویژه‌ای است. منشأ مرغ، نحوه جداسازی، شرایط تولید، ارزیابی بار میکروبی، نگهداری، حمل‌ونقل و روش استفاده از آن در محصول نهایی باید با رعایت ضوابط مشخص انجام شود. استفاده یا تولید این ماده خارج از شبکه رسمی و بدون کنترل‌های بهداشتی معتبر مطلوب نیست.

مدیرکل فرآورده‌های غذایی و آشامیدنی سازمان غذا و دارو، با تأکید بر نظام جدید نظارت بر فرآورده‌های دامی فرآوری‌شده، بیان کرد: این نظام به منظور روشن شدن مسئولیت‌ها، جلوگیری از تداخل وظایف و ایجاد یک زنجیره نظارتی منسجم از مواد اولیه تا محصول نهایی پیاده‌سازی می‌شود و به هیچ وجه به معنای کاهش نظارت نیست.

وی تصریح کرد: تولیدکنندگان محصولات پروتئینی ملزم به دریافت مجوزهای بهداشتی لازم و گذراندن فرآیندهای نظارتی طبق الزامات قانونی هستند.

بهفر اعلام کرد: جداسازی گوشت باید در واحدهای مجاز و تحت شرایط کنترل‌شده صورت گیرد و تمامی مراحل تولید، نگهداری و حمل‌ونقل نیز می‌بایست براساس الزامات بهداشتی انجام شود. خمیر مرغی که در یک واحد مجاز و تاییدشده تولید شده است، به هیچ وجه قابل مقایسه با مواد تولیدشده به‌صورت غیررسمی و بدون کنترل‌های بهداشتی نیست.

او گفت: در کارخانه‌های تولید فرآورده‌های گوشتی، عواملی همچون منشأ و کیفیت مواد اولیه، تاریخ مصرف، شرایط نگهداری گوشت و مرغ، افزودنی‌ها، فرآیند تولید، وضعیت بهداشتی محیط و بهداشت فردی کارکنان مورد بررسی قرار می‌گیرد و برای اطمینان از تطابق محصول با استانداردها، نمونه‌برداری و آزمایش‌های میکروبی و شیمیایی به عمل می‌آید.

بهفر در خصوص نیتریت نیز توضیح داد: استفاده از این ماده در فرآورده‌های گوشتی تابع ضوابط و مقادیر مجاز مشخص است و صرف وجود آن در محصول به معنای عدم سلامت آن نیست. معیار اصلی در ارزیابی، مقدار مصرف، شرایط استفاده و انطباق با حدود مجاز طبق استانداردهای مرتبط است.

بهفر تأکید کرد: در ارزیابی ایمنی مواد غذایی نباید «وجود خطر» را با «وجود ریسک غیرقابل کنترل» برابر دانست. بسیاری از مواد اولیه و افزودنی‌ها ممکن است در صورت استفاده نادرست، خطرناک باشند، اما در چارچوب استاندارد و در مقادیر مشخص و تحت کنترل‌های مناسب، جهت ارزیابی ایمنی محصول به کار می‌رود.

وی افزود: سلامت یک محصول غذایی نتیجه عملکرد یک زنجیره کامل است؛ از منشأ و کیفیت مواد اولیه تا مراحل فرآوری، نگهداری، حمل‌ونقل، تولید، عرضه و کنترل نهایی محصول. بنابراین نمی‌توان سلامت یا عدم سلامت یک فرآورده را صرفاً بر اساس نام یک ماده اولیه یا یک ادعای عمومی درباره فرآیند تولید مشخص کرد.

او خاطرنشان کرد: در صنعت غذایی، همانند دیگر حوزه‌ها، ممکن است تخلفاتی به وقوع بپیوندد، اما تخلف یک واحد نمی‌تواند به کل صنعت و تمامی تولیدکنندگان دارای مجوز تعمیم داده شود. وظیفه نهادهای نظارتی، شناسایی تخلفات، برخورد با واحدهای متخلف و جلوگیری از ورود محصولات غیرمجاز به بازار است.

بهفر اظهار داشت: سازمان غذا و دارو در عین حال به دو مسئولیت متعهد است؛ یکی حفاظت از سلامت جامعه و دیگری حمایت از تولیدکنندگان معتبر. معیار سازمان در ارزیابی محصولات پروتئینی، قوانین، استانداردها، شرایط تولید، کنترل‌های بهداشتی و نتایج آزمایش‌هاست. لذا باید میان محصولات مجاز و تحت نظارت با محصولات تولیدشده خارج از ضوابط به وضوح فرق گذاشت.

طبق اعلام سازمان غذا و دارو، وی بر لزوم خرید فرآورده‌های پروتئینی و غذایی از مراکز مجاز و معتبر تأکید کرد و از مردم خواست تا در صورت مشاهده هرگونه تخلف، موضوع را از طریق مسیرهای رسمی گزارش دهند. هدف از نظام نظارت غذایی، حذف تخلف و تضمین سلامت محصولات است و نه ایجاد نگرانی عمومی نسبت به صنعتی که بخش عمده‌ای از آن بر اساس ضوابط و تحت نظارت فعالیت می‌کند.

پایان پیام