براساس گزارش ایسنا، یافته‌های سازمان گذار دریای شمال (NSTA) نشان می‌دهد که در میان کمبود کشتی‌های تخصصی لازم برای پاکسازی سکوهای نفتی رهاشده، هزینه‌ها به طرز چشمگیری افزایش یافته است. این نهاد نظارتی در سال ۲۰۲۲ هزینه‌های مربوط به خروج سکوها را بالغ بر ۳۶ میلیارد پوند اعلام کرد.

افزایش هزینه‌های مرتبط با خروج از دریای شمال، به خزانه‌داری خسارت می‌زند، چرا که شرکت‌ها قادر خواهند بود تا ۴۵ درصد از هزینه‌های خود را به ازای سودهای قبلی جبران کنند که این موضوع به تخفیف‌های مالیاتی میلیونی منجر خواهد شد.

به همراه مالیات‌های از دست رفته ناشی از تعطیلی‌های زودهنگام، برآورد می‌شود که مجموع این هزینه‌ها بین ۱۲ تا ۱۵ میلیارد پوند باشد.

مدیران ارشد صنعت انرژی هشدار داده‌اند تعطیلی سریع دریای شمال به دلایل مالیات‌های تنبیهی و عدم صدور مجوزهای حفاری جدید، خطر تحمیل هزینه‌های قابل توجهی به مالیات‌دهندگان انگلیسی را به دنبال دارد.

برایان گیلواری، مدیر اجرایی پیشین بریتیش پترولیوم (بی‌پی) و رئیس شرکت اینئوس انرژی، در روزنامه تلگراف، به این نکته اشاره کرد که حزب کارگر با فشار به شرکت‌ها برای خروج از حوزه نفتی، ثروت ملی را به خطر می‌اندازد.

مسائل مالیاتی بر درآمدهای بادآورده دریای شمال، نگرانی‌ها را در مورد غیرقابل رقابت شدن ذخایر نفتی بریتانیا برانگیخته است.

بریتیش پترولیوم، زیر نظر مدیر اجرایی جدیدش، مگ اونیل، در ماه ژوئیه اعلام کرد که تصمیم به فروش دارایی‌های خود در دریای شمال گرفته‌است تا بر اکتشاف و حفاری در سایر نقاط جهان تمرکز کند.

در حالی که انتظار می‌رفت پروسه خروج از دریای شمال چندین دهه به طول بینجامد، تصمیم به ادامه مالیات بر سودهای بادآورده در دوران حکمرانی حزب کارگر و اقدام به جلوگیری از اکتشافات جدید باعث شده که شرکت‌ها میادین نفتی و گاز را زودتر از موعد تعطیل کنند.

اندی برنهام، نخست‌وزیر جدید انگلیس، از آن زمان تمایل خود به اتخاذ رویکردی «عملگرایانه‌تر» نسبت به این صنعت را ابراز کرده است.

با این حال، تعطیلی‌های اخیر منجر به کمبود کشتی‌ها و دکل‌های لازم برای پاکسازی شده و با افزایش قیمت‌ها همراه بوده است، به طوری که براساس گزارش سازمان گذار دریای شمال، مجموع هزینه‌ها به ۵۴ میلیارد پوند تخمین زده می‌شود، که ۲۹ میلیارد پوند از آن تا سال ۲۰۳۲ به بار خواهد آمد.

این نهاد همچنین درباره افزایش انباشت ۵۰۰ چاه که نیاز به مسدود کردن ایمن دارند، هشدار داده و اعلام کرده است که «با پیش‌بینی تعطیلی بیش از ۱۰۰۰ چاه دیگر در پنج سال آینده، سطح فعالیت باید به طور چشمگیری افزایش یابد.»

مسدود کردن چاه‌های قدیمی نفت و گاز با سیمان برای جلوگیری از آلودگی‌های آینده حیاتی است. در غیر این صورت، این چاه‌ها می‌توانند به مدت قرن‌ها آلاینده‌ها را به اقیانوس‌ها نشت دهند.

بر اساس اظهارات تلگراف، راب شوورک، از شرکت مشاوره ردواتر اینسایتس، اعلام کرد که هزینه‌های بستن چاه‌ها همچنان در حال افزایش است و این مسئله خطر بزرگی را برای عدم پرداخت بدهی‌های شرکت‌ها به وجود می‌آورد. وی افزود که دولت به صنعت اجازه می‌دهد هرطور که بخواهد عمل کند و نمی‌تواند با خطر عدم پرداخت بدهی مقابله کند و این هزینه‌ها را بر دوش مالیات‌دهندگان قرار می‌دهد.

انتهای پیام