دکتر نیما سپهری در مصاحبه‌ای با ایسنا، به سوالی در خصوص اینکه آیا رشد سود در آمارهای مالی شرکت‌های دارویی به معنای بهبود وضعیت صنعت است، پاسخ داد. وی اظهار داشت که اگر تنها به سود خالص نگاه کنیم، ممکن است به چنین نتیجه‌ای برسیم؛ اما هنگامی که تحلیل در سطح اقتصادی یک صنعت انجام می‌شود، صرفاً اتکا به سود حسابداری کافی نخواهد بود. با وجود ثبت افزایش ۱۱۲ درصدی در فروش و ۱۹۶ درصدی در سود خالص، باید توجه داشت که جریان نقد عملیاتی با کاهش ۴۹ درصدی مواجه شده است. این بدان معناست که بخشی از سود نهفته هنوز به نقدینگی قابل استفاده تبدیل نشده تا بتواند تأمین‌کننده تولیدات آینده باشد.

سپهری در ادامه به تفاوت میان سود حسابداری و نقدینگی اشاره کرد و گفت: این یک پیام کلیدی است که سود ثبت شده بر روی کاغذ به معنای توانایی ادامه تولید نیست. در صنعت دارو، شرکت‌ها باید بتوانند پس از فروش محصولات، مواد اولیه لازم برای دور بعد را تأمین کنند. اگر مطالبات با تأخیر وصول شوند و منابع مالی کافی برای سرمایه در گردش فراهم نباشد، حتی شرکت‌هایی که سودده هستند نیز با مشکلات عملیاتی دست و پنجه نرم خواهند کرد.

وی همچنین به چرخه ۳۰۸ روزه تبدیل وجه نقد و هزینه جایگزینی مواد اولیه در صنعت دارو و تأثیرات آن بر این حوزه اشاره کرد و گفت: چرخه طولانی نقدینگی باعث می‌شود منابع مالی شرکت‌ها برای مدتی طولانی در معرض خطر باشند. از جنبه دیگر، بخش قابل توجهی از داروهایی که امروز فروش می‌روند، با مواد اولیه‌ای تولید شده‌اند که در گذشته و با قیمت‌های کمتری تأمین شده‌اند. بنابراین، سود محتشم امروز نمی‌تواند تضمینی برای تهیه مواد اولیه در آینده باشد. سود واقعی زمانی ارزشی خواهد داشت که شرکت قادر به تأمین مالی تولیدات آینده نیز باشد.

سپهری خاطرنشان کرد که قیمت‌گذاری دارو باید با توجه به شرایط کنونی جامعه تعیین گردد و افزود: قیمت‌گذاری باید به واقعیت‌های روز هزینه تولید و هزینه‌های جایگزینی مرتبط باشد. اصلاح منظم قیمت‌ها نه تنها به معنای مزیت برای تولیدکنندگان نیست، بلکه یک نیاز اساسی برای حفظ ظرفیت تولید و جلوگیری از اختلال در زنجیره تأمین به شمار می‌آید. البته این پروسه می‌بایست به موازات تقویت حمایت‌های بیمه‌ای صورت گیرد تا فشاری بر دوش بیماران نیفتد.

وی درخصوص مهم‌ترین اقداماتی که سیاست‌گذاران باید برای حفظ پایداری در صنعت دارو انجام دهند، گفت: در کنار اصلاح منطقی و قابل پیش‌بینی قیمت‌ها، کاهش زمان وصول مطالبات، تأمین سرمایه در گردش و بازنگری در سازوکارهای مالی زنجیره سلامت نیز الزامی است. پایداری تولید زمانی ممکن است که تولیدکننده بتواند درآمد ناشی از فروش امروز را به خرید مواد اولیه و تولیدات فردا تبدیل کند.

انتهای پیام