بر اساس گزارش ایسنا، چنگیز شیخلی، که مدتی را به خاطر بیماری در بستر گذرانده بود، در تاریخ ۲۸ آبان ۱۴۰۵ به دیار باقی شتافت. به وی لقب «پدر غارنوردی و غارشناسی ایران» اعطا شده بود.

چنگیز شیخلی در سال ۱۳۰۶ در مشهد متولد شد، و در سال ۱۳۳۱ موفق به اخذ مدرک دیپلم ادبی گردید. او در انجمن فرهنگی ایران و انگلیس، به‌صورت مکاتبه‌ای، مشغول به تحصیل رشته باستان‌شناسی در دانشگاه کمبریج شد که در سه سال به اتمام رسانید. از ۱۲ سالگی وارد عرصه کوهنوردی شده و فعالیت‌های خود را از کوه سنگی در مشهد آغاز کرد. او در مرداد ۱۳۲۴ به قله کلکچال و در خرداد ۱۳۲۶ به قله توچال صعود نمود و بعد از آن، قله دماوند را نیز فتح کرد. در مرداد ۱۳۲۶ به عضویت باشگاه «نیرو و راستی»، که یکی از اولین کلوپ‌های کوهنوردی در ایران به شمار می‌رود، درآمد.

نخستین تجربه چنگیز شیخلی در غارنوردی به سال ۱۳۲۲ خورشیدی و منطقه حصار مربوط می‌شود، که شوق وی به دنیای شگفت‌انگیز زیرزمینی را برانگیخت. او در سال ۱۳۲۵ هیأت غارنوردی ایران را تأسیس کرد که سیروس مستوفی و اکبر شفیع‌زاده نیز از دیگر اعضای آن بودند. در این سال‌ها، چندین برنامه غارنوردی نیز از سوی سازمان جغرافیایی کشور و فدراسیون کوهنوردی ایران به این هیأت واگذار شد و با همکاری عبدالواحد خنجی برای نقشه‌برداری از غارهای منطقه چهارمحال و بختیاری به میدان رفتند که نتایج این نقشه‌برداری‌ها هم‌اکنون در سازمان جغرافیایی ارتش موجود است.

شیخلی به مدت بیش از ۷۰ سال در عرصه غارنوردی فعالیت کرد و به عنوان یکی از پیشگامان این عرصه و یکی از کاشفان بزرگ غارهای ایران شناخته می‌شود. در طول این سال‌ها، او موفق به کشف بیش از ۵۰۰ غار گشت و ۱۶ جلد کتاب در رابطه با این موضوع نوشت، اما همچنان ناشناخته باقی ماند.

جواد نظامدوست، غارنورد و غارشناس، اظهار داشت: «چنگیز شیخلی» که یکی از قدیمی‌ترین چهره‌های کوهنوردی به شمار می‌رود، در دهه ۳۰ خورشیدی به‌طور خاص به غارنوردی پرداخته و نخستین انجمن غارشناسی ایران را تأسیس کرد. او بیشتر فعالیت‌های خود را بر روی غارهای افقی متمرکز کرد و در دهه ۴۰ توانست بسیاری از غارهای ایران را مورد پیمایش قرار دهد.

انتهای پیام