طبق گزارش خبرآنلاین، شرکت استرالیایی Hypersonix Launch Systems در حال توسعه هواگردهای پرنده هایپرسونیک بدون سرنشین است که به موتورهای اسکرم‌جت هیدروژنی مجهز می‌باشند. این شرکت به فراهم آوردن امکانات نظامی، تحقیقاتی و فضایی توجه دارد، اما در چشم‌انداز آینده، هدفش رساندن این فناوری به سفرهای مسافری در سرعت‌های هایپرسونیک است.

در قلب این فناوری، موتور اسکرم‌جت SPARTAN قرار دارد که برای دستیابی به سرعت‌های حدود ۵ تا ۱۲ ماخ طراحی شده است. بر خلاف موتوهای جت سنتی، اسکرم‌جت نیازی به کمپرسور مکانیکی برای فشرده‌سازی هوا ندارد و فرایند احتراق سوخت را در جریان هوای با سرعت بسیار بالا انجام می‌دهد. اجزای این موتور با بهره‌مندی از چاپ سه‌بعدی و استفاده از آلیاژهای مقاوم در برابر دماهای بالا تولید می‌شوند و طراحی آن به گونه‌ای است که قابلیت استفاده مجدد و بهینه‌سازی مصرف سوخت فراهم شود.

Hypersonix در حال کار بر روی چندین نوع هواگرد متفاوت است. DART یک پرنده آزمایشی به طول حدود سه متر و یک‌بارمصرف است که برای دستیابی به سرعت ۷ ماخ طراحی شده است. در حالی که VISR بزرگ‌تر و قابلیت استفاده مجدد دارد و برای اهداف دفاعی و مأموریت‌های شناسایی طراحی شده و قرار است به سرعت ۱۰ ماخ دست یابد.

در سطحی بلندپروازانه‌تر، Delta Velos یک سامانه کاملاً قابل بازگشت است که برای سرعت ۱۲ ماخ و حمل بار حدود ۵۰ کیلوگرم طراحی شده است. این سامانه به‌ویژه برای استفاده از نیروی اسکرم‌جت به جهت دسترسی به فضا و پرتاب ماهواره‌های کوچک در حال توسعه است.

با این حال، این نوع وسایل نمی‌توانند از حالت سکون با موتور اسکرم‌جت خود به پرواز درآیند. موتور اسکرم‌جت برای فعالیت به سرعت اولیه بسیار بالا نیاز دارد و از این رو، Hypersonix در حال بررسی استفاده از تقویت‌کننده‌های راکتی یا سیستم‌های پرتاب کمکی موشکی برای رسیدن به ارتفاع و سرعت مناسب است.

استفاده از هیدروژن یکی دیگر از ویژگی‌های کلیدی این پروژه به شمار می‌آید. موتورهای SPARTAN با هیدروژن کار کرده و بر اساس توضیحات شرکت، محصول احتراق آن‌ها بخار آب است. با این وجود، تولید و انتقال هیدروژن پاک همچنان یک چالش اساسی برای کاربرد گسترده این سوخت است.

در حالی که انتقال مسافران با سرعت‌های هایپرسونیک از منظر فنی به نظر ممکن می‌رسد، هنوز موانع زیادی برای عملیاتی شدن آن وجود دارد. هواپیماهای مسافربری ملزم به رعایت استانداردهای سخت‌گیرانه ایمنی و مقررات هوانوردی بوده و چالش‌هایی مانند گرمای شدید، مواد ساختمانی، کنترل پرواز و سامانه‌های پیشرانش باید مرتفع شوند. بنابراین، انتظار می‌رود که کاربردهای نظامی و بدون سرنشین خیلی قبل‌تر از پروازهای تجاری به مرحله عملیاتی برسند.

شرکت Hypersonix امیدوار است که سفرهای هایپرسونیک مسافری در دهه ۲۰۳۰ به واقعیت بپیوندد، اما این زمان‌بندی به نظر بسیار خوش‌بینانه می‌رسد و دستیابی به این فناوری در دهه ۲۰۴۰ ارزیابی واقع‌گرایانه‌تری خواهد بود.

منبع: Simple Flying

۵۸۵۸