9 خودروی سوپراسپرت با بال‌های عقبی بزرگ‌ترین در تاریخ؛ از کانتاش افسانه‌ای تا وایپر ACR

با نگاهی به سیر تحول این حوزه می‌توان دریافت که نگرش مهندسان ظرف پنج دهه اخیر دچار تغییرات چشمگیری شده است؛ از بال‌های بزرگ و چشم‌نواز تویوتا سوپرا در دهه ۱۹۷۰ تا بال‌های بزرگ و چندلایه دوج وایپر ACR و در نهایت طراحی‌های تحسین‌شده بال‌های پورشه 911GT3 RS که تقریباً در هم‌راستایی با سقف خودرو قرار دارند، همگی نشان‌دهنده این تحول هستند. در این مطلب از دنیای خودرو، به معرفی 9 خودروی سوپراسپرت با بزرگترین بال‌های عقب در تاریخ می‌پردازیم.

۹ خودرو سوپراسپرت با افراطی‌ترین بال‌های عقب

بدون شک، عنوان بزرگ‌ترین بال عقب یک خودرو نمی‌تواند صرفاً به بالاترین ارتفاع سازه اشاره کند. در جریان آیرودینامیک، برخی از بال‌ها به خاطر ابعاد عریض و پهن مورد توجه قرار می‌گیرند، بعضی دیگر به خاطر ارتفاع زیاد از بدنه نمایان می‌شوند و گروهی نیز با وسعت سطح آیرودینامیکی نسبت به اندازه کل بدنه خودرو شناخته می‌شوند.

به همین خاطر، 9 مدل سوپراسپرت که در ادامه بررسی خواهد شد، باید به‌عنوان برترین و پرچم‌دار خودروهای مجاز برای استفاده در رانندگی‌های خیابانی و شهری معرفی شوند که به بال‌های عقب بزرگ، کارآمد و قدرتمند تجهیز شده و مرزهای عملکردی را در زمان خود جابه‌جا کرده‌اند.

9. تویوتا سوپرا نسل چهارم Mk4

تویوتا سوپرا نسل چهارم، که به نام کد A80 شناخته می‌شود، یکی از نمادین‌ترین خودروها با بال عقب بزرگ در دنیای اتومبیل‌های اسپرت ژاپنی است. این خودرو بر خلاف رقبای هم‌دوره‌اش که فقط به منظور زیبایی‌شناسی بال را به صندوق عقب اضافه می‌کردند، این قطعه بخشی کلیدی از طراحی آیرودینامیکی تویوتا بود.

شکل منحنی و ضخیم بال عقب سوپرا به‌گونه‌ای بود که با طراحی شیک و سیال بدنه این خودرو کاملاً هماهنگ بود و به شناسنامه بصری آن بدل شده بود. این زیبایی حتی سال‌ها بعد، بسیاری از طرفداران شخصی‌سازی خودرو را ترغیب کرد تا با استفاده از چنین طراحی‌ای، روح آن دوران را به ماشین‌های خود بازگردانند. در قلب این سوپرا، موتور مشهور 2JZ-GTE قرار دارد که در مدل‌های موجود در بازار آمریکا توان تولید ۳۲۰ اسب‌بخار قدرت و ۴۲۷ نیوتن‌متر گشتاور را داشت و قادر بود ظرف ۴.۶ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت دست یابد.

قیمت مدل توربوشارژ این خودرو هنگام ورود به بازار ایالات متحده ۳۹٬۹۰۰ دلار بود که در آن زمان برای چنین عملکردی منطقی به‌نظر می‌رسید، ولی امروز این نسل از سوپرا به دلیل ترکیب فوق‌العاده مهندسی و پتانسیل بالای ارتقا، به یکی از ارزشمندترین و پرطرفدارترین خودروهای اسپرت ژاپنی تبدیل شده است.

8. فورد اسکورت RS کازورث

فورد اسکورت RS کازورث فراتر از مدل سیرا، طرح بال بزرگ عقب را به سطح جدید و افراطی‌تری رساند تا بال دو طبقه آن تبدیل به یکی از آیرودینامیک‌ترین و در عین حال بحث‌برانگیزترین ویژگی‌ها در تاریخ خودرو سازی شود که کل نمای عقب این خودرو را تحت تأثیر خود قرار می‌داد.

این طراحی به گونه‌ای بود که در سرعت‌های بالا فشار هوای مورد نیاز را تأمین می‌کرد و با سایر اجزای آیرودینامیکی به‌ویژه اسپویلرهای جلو و طراحی چیدمان، هماهنگی کاملی برای پایداری بیشتر فراهم می‌کرد. این خودروی کوچک با بهره‌گیری از یک موتور قدرتمند ۲.۰ لیتری توربو، توان تولید ۲۲۷ اسب‌بخار قدرت و ۲۹۹ نیوتن‌متر گشتاور را داشت و به لطف سیستم چهارچرخ محرک، می‌توانست در مدت حدود ۶ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت دست یابد.

اعتماد به‌نفس تاریخی و مهندسی این خودرو باعث شده است که نمونه‌های اصل و کم‌کارکرد آن در میان عاشقان فورد و طرفداران خودروهای مسابقه‌ای با قیمت‌هایی بسیار بالاتر از نرخ اولیه معامله شوند و به نماد جسورانه دهه ۹۰ تبدیل گردد.

7. فورد سیرا RS کازورث

فورد سیرا RS کازورث، معرفی شده در دهه ۱۹۸۰، یکی از تأثیرگذارترین بال‌های عقب را در تاریخ به همراه داشت. این بال آنچنان بزرگ و بصری طراحی شده بود که پس از گذشت سال‌ها هنوز در هر جمعی به سادگی قابل شناسایی است و هیچ خودروی دیگری نمی‌تواند ابهت آن را به چالش بکشد.

برخلاف بسیاری از خودروهای شهری که بال‌هایشان جنبه تزئینی دارد، بال عقب فورد سیرا به‌عنوان یک قطعه کلیدی در حفظ پایداری محور عقب در سرعت‌های بالا و در مسیرهای مستقیم طراحی شد تا مفهوم عملکردی خودرو را طبق نیازهای مسابقات رالی و پیست تنظیم نماید. این خودرو به پیشرانه ۲.۰ لیتری چهار سیلندر توربوشارژر مجهز بود که توان تولید ۲۰۴ اسب‌بخار قدرت و ۲۷۷ نیوتن‌متر گشتاور را داشت و می‌توانست به سرعت ۱۰۰ کیلومتر در ساعت در تنها ۶.۸ ثانیه دست یابد.

این خودرو در زمان عرضه در حدود ۱۸ هزار پوند به بازار آمد و هدف آن تلفیق عملکردی یک خودروی مسابقه‌ای با کاربری روزمره بود؛ از همین رو، امروزه به گزینه‌ای بسیار ارزشمند برای کلکسیونرهای خودروهای اسپرت کلاسیک تبدیل شده است که درصدد ستایش اصالت فنی و طراحی منحصربه‌فرد آن هستند.

6. لامبورگینی کانتاش LP400 S

لامبورگینی کانتاش مدل LP400 S بار دیگر نشان داد که یک بال عقب بزرگ می‌تواند نه تنها عنصر عملکردی بلکه جزء اصلی هویت بصری یک سوپراسپرت باشد. در بسیاری از نسخه‌های تولید شده کانتاش، این بال بیشتر از آنکه یک راهکار فنی باشد، نماد طرح تهاجمی و شناخته‌شده‌ای بود که روح جسور لامبورگینی را به رخ رقبا می‌کشید.

افزودن این بال ممکن است تأثیر منفی بر سرعت نهایی خودرو داشت، اما اثر فرهنگی آن بسیار معنی‌دار بود و باعث شد کانتاش به یکی از اولین خودروهایی تبدیل شود که استفاده از اسپویلرهای بزرگ را به یک مد در میان خودروهای اسپرت تبدیل کرد. همچنین، علی‌رغم محدودیت‌های آیرودینامیکی، صاحبان این خودرو حاضر بودند تا جلب توجه بصری‌اش را بپذیرند.

مشخصات فنی این نسخه شامل یک پیشرانه ۴.۰ لیتری V12 بود که ۳۵۳ اسب‌بخار قدرت و ۳۶۳ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد و به کانتاش این امکان را می‌داد که در ۵.۹ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت دست یابد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، قیمت این خودرو به حدود ۸۵ هزار دلار رسید که در آن زمانی بسیار بالایی به شمار می‌رفت و همچنان جایگاه کانتاش را به‌عنوان یکی از مؤثرترین سوپراسپرت‌ها حفظ کرده است.

5. پلی‌موت رودرانر سوپربرد

پلی‌موت رودرانر سوپربرد به‌عنوان یکی از تجرای جسورانه در تاریخ خودروسازی برای ادغام اصول مسابقه‌ای با طراحی مورد استفاده شهری به‌حساب می‌آید. این خودرو در دهه ۱۹۷۰ با بال عقبی بسیار مرتفع و افراطی خود، استانداردهای طراحی را به‌کلی تحت تأثیر قرار داد. ارتفاع این بال به گونه‌ای طراحی شده بود که از بدو ورود به نظر می‌رسید بیشتر بخش مسابقه‌ای باشد تا یک خودرو تولید انبوه، اما طراحی دقیقاً برای مدیریت جریان هوا در سرعت‌های بالا در مسابقات ناسکار مدنظر قرار گرفت تا سوپربرد با ثبات مسیرهای طویل را پشت سر بگذارد.

بخش جلویی آن نیز با طراحی بسیار آیرودینامیکی و کشیده، شخصیت بصری آن را از مدل معمولی رودرانر متمایز می‌کرد. در نسخه قدرتمند، پیشرانه ۶.۹ لیتری V8 Hemi با توان تولید ۴۲۵ اسب‌بخار قدرت و ۶۶۴ نیوتن‌متر گشتاور، این رانندگی را از صفر به ۱۰۰ کیلومتر در ۵.۶ ثانیه رقم می‌زد.

قیمت اصلی آن در سال ۱۹۷۰ حدود ۴٬۲۹۸ دلار بود، که در زمان خود بسیار جذاب به‌نظر می‌رسید. اما الآن مدل‌های تمیز و به خصوص موردهایی که مجهز به موتور همی هستند، به کالای نایابی تبدیل شده‌اند و در حراجی‌ها گاهی با قیمت‌های صدها هزار دلار معامله می‌شوند و یکی از خاص‌ترین تجربه‌های رانندگی کلاسیک را به ارمغان می‌آورند.

• عجیب‌ترین چیزهایی که خودروسازها ساخته‌اند؛ از قایق و یخچال تا پیانو و قهوه‌ساز
• ۱۲ لقب بامزه خودروها که از اسم اصلی‌شان هم معروف‌تر شدند
• پاسخ لامبورگینی به تهدید خودروهای چینی: از رقابت نمی‌ترسیم

4. سوبارو ایمپرزا 22B STI

چند وقتی که صحبت از بال‌های عقب بزرگ در میان اتومبیل‌های ژاپنی می‌شود، بی‌تردید سوبارو ایمپرزا 22B STI به عنوان یکی از اولین و بارزترین انتخاب‌ها در ذهن علاقه‌مندان شکل می‌گیرد. این خودرو در واقع نسخه‌ای خیابانی و جاده‌ای است که کاملاً بر اساس موفقیت‌های سوبارو در مسابقات رالی طراحی شده و بال عقب آن نیز مستقیماً به همین فلسفه رالی مرتبط است.

یکی از ویژگی‌های کلیدی این بال، قابلیت تنظیم زاویه است که به راننده این امکان را می‌دهد تا نیروی رو به پایین بر روی محور عقب را با توجه به نیاز خود تغییر دهد. تلفیق این بال بزرگ با بدنه عریض‌تر و گلگیرهای برجسته، ظاهری بسیار قوی به ماشین بخشیده و آن را شبیه به هیولاهای رالی نموده است؛ تا جایی که بخش مسابقه‌ای STI این مدل را به عنوان خودروی جاده‌ای الهام‌گرفته از ایمپرزا WRC معرفی کرده است.

از لحاظ فنی، این خودرو به یک پیشرانه ۲.۲ لیتری چهار سیلندر بوکسر توربوشارژر مجهز بود که به‌طور رسمی ۲۸۰ اسب‌بخار قدرت و ۳۶۳ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد و به چرخ‌ها منتقل می‌شد. این قدرت به خودرو این اجازه را می‌دهد که تنها در عرض تقریباً ۴.۲ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر در ساعت برسد. قیمت اولیه این خودرو در ژاپن حدود ۴۱٬۶۰۰ دلار بود، اما به مرور زمان و به خاطر اعتبار خاصش، امروز به‌عنوان یکی از ارزشمندترین نسخه‌های تاریخ سوبارو ایمپرزا در جهان شناخته می‌شود.

3. دوج وایپر ACR

اگر ابعاد و پهنای بال عقب را به‌عنوان معیاری برای مقایسه در نظر بگیریم، دوج وایپر ACR به‌عنوان یکی از مهم‌ترین و برجسته‌ترین خودروها در این دسته جلوه‌گری می‌کند. در این خودرو و در نسخه‌ای که به پکیج موسوم به Extreme Aero مجهز شده است، بال عقبی با عرضی به حدود ۷۳.۹ اینچ یا نزدیک به ۱۸۸ سانتی‌متر تعبیه شده که برای خودرویی با پلاک مجاز شهری بسیار بزرگ به شمار می‌آید.

این بال غول‌پیکر نه تنها یک عنصر تزئینی نیست، بلکه طراحی آن به‌گونه‌ای انجام شده که به‌طور هماهنگ با اسپلیتر عریض جلو، دیفیوزر مؤثر و سایر عناصر آیرودینامیکی، مسئول تولید نیروی رو به پایین بسیار قابل اعتماد در سرعت‌های بالا می‌باشد. در حقیقت، دوج وایپر ACR از معدود خودروهای خیالی است که مهندسی و کارایی آیرودینامیک آن به مرز اتومبیل‌های مسابقه‌ای بسیار نزدیک شده است.

زیر کاپوت این اتومبیل، یک پیشرانه ۸.۴ لیتری V10 قرار دارد که توانسته ۶۴۵ اسب‌بخار قدرت و حدود ۸۱۳ نیوتن‌متر گشتاور تولید کند، به گونه‌ای که شتاب‌گیری صفر تا ۱۰۰ کیلومتر در ساعت آن تنها در ۳.۴ ثانیه ممکن می‌شود. در سال ۲۰۱۶، قیمت پایه این خودرو حدود ۱۱۸٬۷۹۵ دلار تعیین شده و خریداران برای دریافت پکیج آیرودینامیکی اکستریم ملزم به پرداخت هزینه‌ای اضافی معادل ۶٬۹۰۰ دلار بودند.

• مک لارن M6GT دوباره متولد شد؛ بازسازی دقیق نخستین خودروی جاده‌ای پس از دهه‌ها
• لامبورگینی دیابلو با نسخه بدون سقف و موتور V12 دوباره متولد شد
• سوپراسپرت جدید Marsien GT با الهام از پورشه 959 و قدرت 819 اسب‌بخار رونمایی شد

2. پورشه 911 GT3 RS

اگرچه در گذشته بال‌های بزرگ غالباً برای افزایش جذابیت ظاهری به کار می‌رفتند، اما پورشه 911GT3 RS رویکردی نوین را ارائه داد و مهندسی این بخش را به سطحی از تکامل مدرن رساند. در این نسل، بال عقب به‌خاطر ارتفاع بسیار بالای خود تقریباً هم‌سطح سقف خودرو قرار گرفته و از طراحی مدرن دو المانه با پایه‌های گردن قو (Swan-Neck) بهره‌مند است.

این بال به‌خاطر زیبایی‌شناسی نصب نشده، بلکه بخشی حیاتی از یک سامانه آیرودینامیکی پیچیده است که به‌طور هماهنگ با اسپلیتر، دیفیوزر، مجاری هدایت جریان هوا و حتی سیستم پیشرفته کاهش پسا (DRS) عمل می‌کند و عملکردی یکپارچه را ارائه می‌دهد. بدین ترتیب، کارشناسان این بال را به‌عنوان یکی از پیشرفته‌ترین و بی‌نقص‌ترین بال‌های آیرودینامیکی نصب‌شده بر خودروهای خیابانی می‌شناسند.

درون این خودرو، پیشرانه ۴.۰ لیتری شش سیلندر تنفس طبیعی است که قادر به تولید ۵۲۵ اسب‌بخار قدرت و ۴۶۵ نیوتن‌متر گشتاور می‌باشد. این توان به پورشه این امکان را می‌دهد که ظرف ۳.۲ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر در ساعت برسد. به‌منظور تهیه این شاهکار مهندسی، خریداران با قیمتی پایه در آلمان مواجه می‌شوند که از مبلغ ۲۴۸٬۱۵۷ یورو آغاز می‌شود.

1. مرسدس AMG GT Black Series

مدل‌های متعدد و نیرومند مرسدس AMG GT Black Series طی تاریخ خود با بال‌های عقب بزرگ و شگفت‌انگیز معرفی شده‌اند. این خودرو به‌خوبی ثابت می‌کند که یک بال بزرگ، تنها به معنای شکل‌گیری ظاهری کلاسیک نیست، بلکه می‌تواند بر اساس مدرن‌ترین اصول مهندسی به‌منظور بهبود آیرودینامیک و عملکرد خودرو به کار آید.

این بال عظیم با سیستم فلاپ‌های فعال تجهیز شده و در همکاری با سایر اجزای آیرودینامیکی بدنه، نقش حیاتی را در مدیریت جریان هوا و ایجاد ثبات ایفا می‌کند. این نسخه برتر AMG بابت تولید قدرت از یک پیشرانه ۴ لیتری هشت سیلندر V8 مجهز به دو توربوشارژر استفاده می‌کند که توانایی تولید ۷۳۰ اسب‌بخار قدرت و ۸۰۰ نیوتن‌متر گشتاور را داراست. این قدرت عظیم موجب شده که خودرو بتواند در ۳.۲ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت دست پیدا کند و سقف سرعت ۳۲۵ کیلومتر بر ساعت را تجربه کند.

در زمان عرضه این خودرو در بازار آلمان، قیمت اولیه برای آن ۳۳۵٬۲۴۰ یورو اعلام شده است و نکته مهم این است که بال این خودرو تنها به‌منظور تولید نیروی رو به پایین یکنواخت طراحی نشده، بلکه به‌طور هماهنگ با سایر قطعات فعال خودرو کار می‌کند و به همین دلیل AMG GT Black Series به‌عنوان یکی از پیشرفته‌ترین خودروهای خیابانی تاریخ از نظر آیرودینامیک شناخته می‌شود.

بزرگ‌ترین بال عقب در تاریخ مربوط به کدام خودرو است؟

برای پاسخ به این سؤال که کدام خودرو دارای بزرگ‌ترین بال عقب در تاریخ صنعت خودرو است، نخست باید معیاری برای اندازه‌گیری را تعیین کنیم. اگر به ارتفاع بسیار بالا و فرم ظاهری اغراق‌آمیز بپردازیم، پلی‌موت سوپربرد بدون شک یکی از پیشگامان خواهد بود. در حالی که اگر ابعاد و عرض کلی بال ملاک قضاوت باشد، دوج وایپر ACR با بالی به عرض ۱۸۸ سانتی‌متر در نسخه مجهز به پکیج اکستریم ایر، یکی از جدی‌ترین و بی‌رقیب‌ترین نامزدهای این عنوان به شمار می‌رود.

• پیکاپ نظامی فورد رنجر سوپر دیوتی 6 چرخ برای ارتش بریتانیا معرفی شد
• کراس‌ اوور برقی تویوتا bZ5 مدل 2027 با باتری BYD و هوش مصنوعی پیشرفته‌تر معرفی شد
• پورشه 911 جی‌تی 3 برگ‌اسپرت با طراحی ویژه و تیراژ محدود 100 دستگاه معرفی شد

وقتی که از ابعاد ظاهری به دنیای فناوری پیشرفته می‌گذریم، شاهکارهای مهندسی مدرنی مانند پورشه 911 GT3 RS و مرسدس AMG GT Black Series از نظر کارایی آیرودینامیکی و تکنولوژی ساخت، به‌طور قابل توجهی در سطحی بسیار فراتر و دست‌نیافتنی از سایر رقبا قرار دارند. در واقع، ظهور این بال‌های بزرگ ابتدا به ضرورت وجود در پیست‌های اتومبیلرانی و نیاز خودروسازان به رعایت قواعد سختگیرانه برمی‌گردد تا بتوانند مجوز حضور در مسابقات را دریافت نمایند، اما به مرور زمان و در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ این اجزا به بخشی جدایی‌ناپذیر از خودروهای سوپرتی خیابانی تبدیل شدند.

در حال حاضر، سیر تکاملی این بخش باز هم دستخوش تغییر شده و به لطف بهره‌گیری از مواد سبک‌وزنی نظیر فیبر کربن و سیستم‌های هوشمند مشابه آیرودینامیک فعال و سامانه DRS، بال عقب به ابزاری مهندسی فوق‌العاده تبدیل شده است. اکنون اسپویلرهای بزرگ دیگر به‌عنوان عنصری برای جلب توجه یا زیبایی بصری در خیابان‌ها قرار ندارند، بلکه در سوپراسپرت‌های امروزی و پیشتاز جهانی، این بال‌ها هستند که مرز باریک میان یک خودرو سوپراسپرت‌ سالخورده و یک دستگاه قوی بی‌قید و شرط را در عبور از زوایای تند مشخص می‌کنند.