در عرصه نوآوری‌های خودرو، ایلان ماسک و برند تسلا همواره به خاطر ابداعات جسورانه‌اشان در کانون توجهات بوده‌اند. به تازگی، ویدئویی که نسل جدید تسلا رودستر را به تصویر می‌کشد و حرکتی شگفت‌انگیز شبیه به پشتک را در بالای سایر مدل‌های تسلا نشان می‌دهد، واکنش‌های بسیاری را در سطح جهانی به همراه داشته است. این نمایش درخشان به سرعت این سوال را به وجود آورد که آیا چنین عملکردهایی واقعاً در خودروهای آینده‌ای که تولید خواهند شد، ممکن است؟
واقعیت پشت نمایش پروازی تسلا رودستر
نسل جدید تسلا رودستر با طراحی نوآورانه و خطوط تیز، که الهاماتی از خودروهایی چون فراری تستاروسا، لامبورگینی گالاردو و دی توماسو پانترا دریافت کرده، به همراه عناصری از سبک سایبرپانک و بلید رانر رونمایی شده است. این خودرو به فناوری‌هایی نظیر آیرودینامیک فعال، سیستم محرکه عقب و درب‌های قیچی‌وار مجهز خواهد شد. در یک نمایش چشمگیر، تسلا رودستر با استفادۀ از «پیشرانه‌های گازی سرد»، توانایی انجام حرکتی شبیه به پشتک را بر روی یک کامیون تسلا سمی و دیگر مدل‌های تسلا به نمایش گذاشت.
با این حال، پرسش‌های زیادی درباره اعتبار و امکان‌پذیری این نمایش معلق شده است. با توجه به سوابق تسلا و ایلان ماسک در «گفتن وعده‌های بزرگ و عمل نکردن به آن‌ها»، احتمال تولید یا حتی نزدیکی به تولید این خودرو بسیار ناچیز به نظر می‌رسد. کارشناسان بر این باورند که احتمالاً این خودرو در واقع یک ماکت سبک یا توخالی بوده که صرفاً برای نمایش ساخته شده است. هدف اصلی این نمایش، ایجاد هیجان، جذب توجه رسانه‌ها و تحریک مشتریان به پیش‌سفارش‌های قابل توجه (بیش از ۵۰٬۰۰۰ دلار) بوده است.
آیا فناوری‌های مدرن در رودستر جدید قابل دستیابی هستند؟
بسیاری از فناوری‌های به نمایش درآمده در تسلا رودستر، نظیر تولید نیروی رو به پایین با استفاده از فن، پیش‌تر در سایر خودروها نیز به کار گرفته شده است. به عنوان مثال، مدل‌هایی مانند چاپارال 2J در دهه ۱۹۶۰ و مک‌مرتری اسپرلینگ از همین مکانیزم بهره می‌بردند. همچنین، خودروهای الکتریکی بسیار پرشتاب با توانایی ثبت شتاب صفر تا صد زیر دو ثانیه نیز جدید نیستند؛ به عنوان نمونه، لوسید ایر سافایر و حتی خودروهای بنزینی مثل دوج چلنجر اس‌آر‌تی دیمون ۱۷۰ به چنین رکوردهای قابل توجهی دست یافته‌اند.
اما موضوع پیشرانه‌های راکتی که تسلا از آن به عنوان ابزاری برای پرش و پرواز یاد می‌کند، سوال اصلی است. تسلا اعلام کرده است که یک مخزن بزرگ ذخیره‌سازی گاز در عقب خودرو تعبیه خواهد شد و نسخه پرنده/جهنده تنها یک صندلی خواهد داشت که فضا را برای پیشرانه‌های اضافی برای افزایش ارتفاع و پیچ‌خوردگی فراهم آورد. علیرغم این که فناوری راکت‌ها از دهه ۱۹۵۰ در مأموریت‌های فضایی اولیه و همچنین هواپیماهای راکتی جنگ جهانی دوم مانند مسراشمیت ۱۶۳ کومت Me-163 Komet شناخته شده، اما در یک خودروی جاده‌ای قانونی که برای عامه مردم در دسترس باشد، ادغام چنین فناوری‌ای تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسد. این سطح از فناوری در یک خودروی مصرفی به چالش‌های فنی و ایمنی بی‌شماری برخورد خواهد که تحقق آن عملاً غیرممکن به نظر می‌رسد.
چرا رویای پرواز تسلا در جاده به حقیقت نمی‌پیوندد؟
علیرغم ارتباط نزدیک تسلا با اسپیس‌اکس، تصور استفاده از فناوری‌های فضایی برای طراحی یک تسلا رودستر پرنده که به راحتی قابل خرید باشد، از نظر فنی توجیه ندارد. برای بهتر درک کردن، یک جت تجاری کوچک مانند سیروس ویژن (Cirrus Vision) را در نظر بگیرید که وزن خالص آن به ۱۶۱۰ کیلوگرم (۳۵۵۰ پوند) و توسط یک موتور ویلیامز-اینترنشنال اف‌جی۳۳ (Williams-International FJ33) با نیروی رانش ۸۳۹ کیلوگرم (۱۸۵۰ پوند) تأمین می‌شود. این جت برای بلند شدن از سطح زمین به حداقل باند پروازی به طول ۵۸۲ متر (۱۹۱۰ فوت) و یک مخزن سوخت ۱۱۳۵ لیتری (۲۹۶ گالن) نیاز دارد و هزینه‌ای بین ۲ تا ۳ میلیون دلار دارد.
در مقابل، تسلا رودستر با وزن ادعایی ۱۷۰۰ کیلوگرم (۳۷۴۷ پوند)، حتی فاقد بال برای ایجاد نیروی برا (lift) می‌باشد. تجربه حرکات آکروباتیک هوایی از سوی خودرویی با این مشخصات قوانین فیزیک و بیش از یک قرن مهندسی هوافضا را نادیده می‌گیرد. حتی اگر تسلا بر این چالش‌ها فائق آید، فرایند دریافت مجوز پرواز برای یک خودرو به یک کابوس بی‌پایان بدل خواهد شد و عملاً چیزی غیرقابل تحقق است. بنابراین، همچون بسیاری از ادعاهای ایلان ماسک و شرکتش، باید منتظر بمانیم تا زمان دقیق راجع به رودستر، مشخص شود که آیا این خودرو واقعاً به جاده می‌آید یا خیر.
نظرات کاربران