فرارو- رسانه‌های بین‌المللی در ارزیابی جدید خود پیرامون بهترین دستاوردهای ادبی تاریخ، رمان حماسی سال ۱۸۶۹ یکی از نویسندگان بزرگ روس را به عنوان برترین اثر معرفی کرده‌اند.

به گزارش فرارو به نقل از پِرِید، دستیابی به توافق کامل میان منتقدان ادبی درباره آثار حتی برجسته‌ترین رمان‌ها اغلب نادر است؛ چرا که دیدگاه‌ها و سلایق و معیارهای زیبایی‌شناختی هر کارشناس به طرز چشمگیری با هم تفاوت دارد. اما با این وجود، پایگاه تحلیلی و خبری «کولایدر» اخیراً در گزارشی جامع لیستی از آثار کلاسیک را ارائه کرده است که از زمان انتشارشان به طور پیوسته مورد ستایش قرار گرفته‌اند.

این فهرست تحت عنوان «۲۰ کتاب تحسین‌شده تمام دوران» منتشر گردیده و شامل عناوینی چون رمان علمی‌تخیلی «تلماسه» اثر فرانک هربرت، رمان ترسناک «درخشش» از استیون کینگ و سه‌گانه حماسی «ارباب حلقه‌ها» اثر جی. آر. آر. تالکین است.

طبق رده‌بندی اعلام‌شده در این نشریه، رمان «جنگ و صلح» نوشته لئو تولستوی که در سال ۱۸۶۹ منتشر شد، به عنوان «تحسین‌شده‌ترین کتاب تاریخ» در جایگاه اول قرار گرفت. این اثر بیش از هزار صفحه‌ای که به تحلیل عمیق تأثیرات تهاجم فرانسه و نتایج جنگ‌های ناپلئونی بر طبقات اشرافی جامعه روسیه می‌پردازد، نمره بالای ۴.۱۷ از ۵ را از سوی بیش از ۳۷۹ هزار خواننده در وب‌سایت گودریدز کسب کرده است.

این حماسه جاودان تولستوی تا به حال بارها در سینما و تئاتر تجسم یافته است؛ یکی از نمونه‌های برجسته آن، مینی‌سریال شش‌قسمتی موفق بی‌بی‌سی در سال ۲۰۱۶ است. اندرو دیویس، نویسنده باتجربه و فیلمنامه‌نویس این اقتباس تلویزیونی، در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی درباره چالش‌های تبدیل این اثر بزرگ به رسانه تصویری اشاره کرد که قبل از پیشنهاد این شبکه بریتانیایی، رمان را مطالعه نکرده بود، اما پس از غوطه‌وری در متن آن، از تازگی، نشاط و روح مدرن داستان متعجب شد.

دیویس در توضیح تجربه‌اش از مواجهه با متن اظهار داشت: «پیش از خواندن، تصور می‌کردم با متنی خشک، جدی و بیش از حد سنگین روبرو خواهم شد؛ اما این اثر مملو از طنز شگفت‌انگیز، عواطف واقعی و شخصیت‌پردازی‌های پویاست. زمانی که بخش‌های تئوریک طولانی درباره فلسفه تاریخ را کنار بگذارید، داستانی بسیار زنده، پرتنش و تاثیرگذار از پیچیدگی‌های روابط خانوادگی را خواهید یافت که من به شدت تحت تأثیر قرار گرفتم.» این فیلمنامه‌نویس ۹۰ ساله همچنین یادآور شد که در اقتباس خود، به ساختار اصلی متن کاملاً وفادار مانده و فقط در موارد معدودی جزئیاتی جدید را خلق کرده که ممکن است خود تولستوی فرصت رسیدگی به آن‌ها را نداشته است.