الهام محمد رشنوزاده، روانشناس، در گفت‌وگویی با ایسنا، در مورد این باور که بچه‌دار شدن می‌تواند مشکلات یک رابطهٔ سرد را حل کند، گفت: این تصور یک اشتباه اساسی است که بار سنگین ناکامی‌های والدین را بر دوش کودک می‌گذارد. صمیمیت میان زن و شوهر پایه‌ای برای خانواده است و کودک به‌عنوان یک شاخهٔ تازه، به مراقبت احتیاج دارد، نه به‌عنوان ستونی برای حفظ سقفی در حال فروریختن.


وی افزود: وقتی در فضایی عاطفی سرد، فرزندی به دنیا می‌آید، والدین به‌طور ناخودآگاه او را به‌عنوان ابزاری برای پر کردن خلأ تنهایی یا سپری برای فرار از مشکلات خود به کار می‌برند. این امر منجر به تشدید مشکلات می‌شود و آن کودک بی‌گناه قربانی این نوع سردی خانوادگی خواهد شد.

نشانه‌های آمادگی زوج‌ها برای ورود به نقش پدر و مادر شدن
به گفته محمد رشنوزاده، آمادگی برای پذیرش یک فرزند جدید بر اساس صلاحیت‌های عمیق روانی و ارتباطی ارزیابی می‌شود. نخست، «استحکام و هماهنگی در هسته مرکزی رابطه»، دوم، «بلوغ و استقلال مرزها» برای انجام تصمیم‌های بزرگ بدون مداخلهٔ دیگران است. سومین نکته «مهارت تاب‌آوری و ترمیم زخم‌ها» به معنای توانایی عذرخواهی و بازسازی صمیمیت و چهارم، «وسعت روحی برای بخشش عاطفی» و پذیرش تغییر در تمرکز توجهات است، بدون احساس حسادت یا قربانی‌شدن.


وی دربارهٔ اختلافات زوجین در زمینهٔ فرزندآوری گفت: این نکته به یافتن معانی پنهان نیاز دارد و هر یک از طرفین باید به‌طور محترمانه از دیگری بپرسد که آمدن یا نیامدن فرزند، محافظت از چه ارزشی است. درک ریشه این خواسته‌ها می‌تواند دیوار مقاومت را نرم کند و گفت‌وگو باید در فضایی دور از خستگی یا دعواهای روزمره انجام شود، بلکه به فضای آرام و بدون قضاوت اطرافیان نیاز دارد.

نقش مشاوره روان‌شناسی در کمک به تصمیم‌گیری زوج‌ها برای فرزندآوری
این روانشناس دربارهٔ نقش مشاوره اظهار داشت: مشاور متخصص ابتدا بر «ترمیم و تقویت مرزهای آسیب‌دیده» تمرکز می‌کند تا فشارهای بیرونی را کاهش دهد. سپس به «الگوهای پنهان و رفتارهای تکراری» پرداخته و مشخص می‌شود که آیا فرزندآوری ابزاری برای فرار از مشکلات اساسی است یا خیر. مشاور فضایی امن را فراهم می‌کند تا طرفین بدون لایه‌های محافظتی به تصمیمی واقع‌گرایانه برسند.

رشنوزاده با بیان اینکه عدم توافق بین زوجین نمی‌تواند نشانه‌ای از خصومت باشد، گفت: این گره فکری نشان‌دهندهٔ رسیدن به یک پیچ مهم در مسیر رشد است که اگر در فضایی آرام پیش برود، می‌تواند نشان‌دهندهٔ ظرفیت بالای رابطه باشد.

وی ادامه داد: بهترین راه‌حل در این شرایط فراهم‌کردن فرصت برای تنفس و بازیابی توان ذهنی هر یک از طرفین است؛ یعنی توافق بر تأخیر موقت در بحث فرزندآوری و تمرکز بر سرمایه‌گذاری عاطفی و شناخت عمیق‌تر یکدیگر. اما چنانچه گفتگوها به چرخه‌های فرسایشی تبدیل شود، مراجعه به یک درمانگر زوج و خانواده می‌تواند گام مؤثری باشد تا هر دو طرف با یاری یک متخصص، زخم‌های خود را التیام دهند و راه‌حلی پایدار برای این تصمیم اساسی پیدا کنند.

وی در پایان گفت: فرزندآوری هرگز نمی‌تواند درمانی برای زخم‌ها یا نجات یک رابطهٔ رو به افول باشد، بلکه تصمیمی است که نیاز به بلوغ روانی، استقلال مرزها، تاب‌آوری و توافق عمیق بین زوجین دارد. اگر همسران در این زمینه دچار اختلاف نظر شوند، به جای شتاب‌زدگی یا بهره‌برداری از کودک به عنوان ابزاری برای فشار، باید از طریق گفت‌وگوی اصولی و فراهم کردن فضای آرامش ذهنی و در صورت نیاز با استفاده از مشاوره تخصصی، به تقویت پایهٔ رابطهٔ خود بپردازند تا تصمیمی آگاهانه و پایدار اتخاذ کنند.


انتهای پیام