بر اساس گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، تصور کنید که آتش‌نشان‌ها در شرایطی مجبور به ورود به ساختمانی شوند که کاملاً پر از دود است، بی‌آنکه ابزاری برای تنفس هوای سالم در دست داشته باشند، یا اینکه در تقاطع‌های شلوغ شهری رانندگان تنها با دو علامت «ایست» و «حرکت» مواجه شوند. چنین حالاتی ممکن است امروز غیرمعمول به نظر برسند، اما در زمان‌های گذشته، این موارد از چالش‌های عمیق ایمنی در شهرها به شمار می‌رفتند. گرت مورگان، مخترع آمریکایی، با دو نوآوری خود به رفع این مشکلات کمک کرد: وسیله‌ای که مقدمه‌ای بر ماسک‌های تنفسی کنونی بود و چراغ راهنمایی سه‌حالته‌ای که نشانه هشدار را به کنترل ترافیک افزود.
مورگان در تاریخ چهارم مارس ۱۸۷۷ در شهر پاریس واقع در ایالت کنتاکی به دنیا آمد. او به عنوان هفتمین فرزند از یازده فرزند خانواده، دوران کودکی‌اش را در یک مزرعه سپری کرد. در سال‌های نوجوانی، به منظور یافتن فرصت‌های بهتر تحصیلی و شغلی به سینسیناتی هجرت کرد. او در کنار کار به‌عنوان خدمتکار و کارگر، بخشی از درآمدش را به استخدام معلم خصوصی اختصاص داد تا تحصیلاتش را ادامه دهد.
چهار سال بعد، در سال ۱۸۹۵، به کلیولند نقل مکان کرده و در یک کارخانه تولید ماشین‌های خیاطی مشغول به کار شد. مورگان به تدریج با این دستگاه‌ها آشنا شد و بدون تکیه بر آموزش‌های رسمی، مهارت‌های لازم برای تعمیر و راه‌اندازی آن‌ها را کسب کرد. این تجربیات نقطه آغازین ایده‌های نوآورانه او به شمار می‌رفت؛ از جمله طراحی یک قطعه برای اتصال تسمه دستگاه خیاطی.
او در سال ۱۹۰۷، کسب‌وکار تعمیر و فروش ماشین‌های خیاطی خود را تأسیس کرد و دو سال بعد، کارگاه تولید لباس را راه‌اندازی نمود. در کنار مشاغل تجاری، به آزمایش مواد مختلف نیز علاقه‌مند شده بود. او مایعی را برای روان‌سازی سوزن ماشین خیاطی ایجاد کرد تا از سوختن پارچه‌ها هنگام دوخت جلوگیری کند، اما به زودی متوجه شد که این محصول می‌تواند موهای سر را نیز صاف کند. این یافته به تولید کرم مو و راه‌اندازی برند محصولات آرایشی‌اش انجامید. او همچنین بخشی از درآمد فعالیت‌های تجاری خود را برای گسترش اختراعات جدید سرمایه‌گذاری می‌کرد.
آتش‌سوزی و خلق یک وسیله تنفسی برای شرایط دودآلود
انگیزه اصلی مورگان برای تولید وسیله‌ای برای تنفس، ناشی از یک حادثه مرگبار در صنعت پوشاک آمریکا بود. در سال ۱۹۱۱، آتش‌سوزی در کارخانه پوشاک «تری‌انگل» در نیویورک به کشته شدن ۱۴۶ کارگر انجامید. این فاجعه توجه مورگان را به دشواری‌هایی که نیروهای امداد و آتش‌نشانی در محیط‌های پر از دود با آن مواجه بودند، جلب کرد.
او تصمیم گرفت وسیله‌ای طراحی کند که به افراد مشغول به عملیات نجات این امکان را بدهد که در شرایطی که دود و گازهای سمی تنفس را دشوار می‌سازند، به هوای سالم دسترسی یابند. مورگان در سال ۱۹۱۲ برای اختراعاتش درخواست ثبت پتنت کرد. این وسیله تحت عنوان «کلاه ایمنی» یا «کلاه ایمنی تنفسی» شناخته می‌شد که با لوله‌ای که هوای نزدیکی سطح زمین را دریافت می‌کرد، امکان تنفس در محیط‌های آلوده را فراهم می‌کرد. طراحی این کلاه همچنین به خارج‌کردن دود و گازهای مضر از مسیر تنفس کمک می‌نمود.
اهمیت این اختراع چهار سال بعد و در حادثه‌ای در کلیولند به وضوح نمایان شد. در سال ۱۹۱۶، انفجاری در تأسیسات آبرسانی این شهر موجب جان باختن ۱۸ کارگر شد و تعدادی از افراد در تونلی زیر دریاچه ایری گرفتار شدند. تجمع دود، گردوغبار و گازهای خطرناک مانع از ورود نیروهای امدادی به آن تونل شده بود. مورگان و چند داوطلب دیگر با استفاده از کلاه‌های تنفسی که او طراحی کرده بود، به محل حادثه رفتند و موفق شدند چند نفر از بازماندگان را نجات دهند.
با اینکه کارایی این وسیله تأیید شده بود، در ابتدا فروش آن با موانعی مواجه شد. به گفته تالار مشاهیر ملی مخترعان آمریکا، برخی از مسئولان سفیدپوست آتش‌نشانی حاضر به خرید محصولی که یک مخترع سیاه‌پوست ساخته بود، نشدند. برای عبور از این مشکل، مورگان نام محصول را به «کلاه ایمنی مورگان» تغییر داد و برای نمایش آن از بازیگران سفیدپوست استفاده کرد تا عملکرد دستگاه را در نمایشگاه‌ها و گردهمایی‌ها به نمایش بگذارد. این روش به توسعه فروش محصول و استفاده از آن در آتش‌نشانی‌های مختلف آمریکا کمک شایانی کرد.
چراغ زرد که به خیابان‌ها افزوده شد
نوآوری دیگر مورگان از یک تجربه روزمره در خیابان‌های کلیولند نشأت گرفت. در دهه ۱۹۲۰، در حین رانندگی با خودروی شخصی‌اش، تصادف یک درشکه اسبی با خودرویی دیگر در یک تقاطع را شاهد بود. این واقعه او را به طراحی وسیله‌ای ترغیب کرد که ایمنی عبور و مرور در خیابان‌های پر تردد را افزایش دهد.
آن زمان، چراغ‌های راهنمایی ابتدایی وجود داشتند که تنها دو وضعیت «توقف» و «حرکت» را نشان می‌دادند. در چنین سیستمی، رانندگان برای تغییر وضعیت چراغ و حرکت مجدد، فرصت کافی برای آگاهی از زمان توقف نداشتند.
مورگان با در نظر گرفتن این معضل، چراغ راهنمایی مکانیکی سه‌حالته‌ای طراحی کرد که به‌جز وضعیت‌های ایست و حرکت، علامت هشدار یا احتیاط را نیز به نمایش می‌گذاشت؛ حالتی که مشابه چراغ زرد در چراغ‌های راهنمایی امروزی است.
او در سال ۱۹۲۳ اختراع خود را به ثبت رساند. مکانیزم این چراغ به‌گونه‌ای بود که قبل از صدور فرمان حرکت در یک مسیر، ترافیک را در تمامی جهات متوقف می‌کرد. به این ترتیب، خودروهایی که هنوز در محدوده تقاطع قرار داشتند، فرصتی برای عبور پیدا می‌کردند و خطر برخورد با خودروهای دیگر به حداقل می‌رسید.
او حقوق امتیاز این اختراع را به مبلغ ۴۰ هزار دلار به شرکت «جنرال الکتریک» فروخت. این شرکت بعدها نسخه الکتریکی چراغ راهنمایی سه‌حالته مورگان را طراحی و توسعه داد.
۲۲۷۲۲۷
نظرات کاربران