ابوالفضل پهلوانلو در مصاحبه‌ای با ایسنا، بر لزوم نگرش همه‌جانبه به زنجیره تأمین غذا تأکید کرد و گفت: این زنجیره از تولید محصول در مزرعه آغاز و شامل مراحل برداشت، فرآوری، توزیع در فروشگاه‌ها و در نهایت مصرف توسط خانواده‌ها می‌باشد؛ بنابراین، مدیریت ضایعات در تمامی این مراحل باید مورد توجه قرار گیرد.

وی افزود که بخشی از ضایعات غذایی به علت کمبود فناوری و تجهیزات در مراحل تولید و فرآوری به وجود می‌آید و برخی از پسماندها می‌توانند به مواد و ترکیبات باارزش تبدیل شوند. به‌عنوان مثال، پوست پرتقالی که در کارخانه‌های آبمیوه‌گیری باقی می‌ماند، می‌تواند به‌عنوان ماده اولیه برای تولید محصولات جدید مورد استفاده قرار گیرد.

این پژوهشگر در حوزه صنایع غذایی، تفکیک ضایعات تولیدی را از دورریز مواد غذایی در محیط خانواده با اهمیت دانست و اظهار کرد: بازیابی ضایعات در مراحل صنعتی به دلیل امکان جداسازی و بهره‌گیری از فناوری‌های مناسب، معمولاً راحت‌تر است؛ اما هنگامی که مواد غذایی در خانه به دلیل خرید بیش از حد، نگهداری نادرست یا عدم مصرف دور ریخته شوند، امکان استفاده مجدد از آن‌ها به‌طور قابل‌توجهی محدود می‌شود.

پهلوانلو به تولید گندم در کشور اشاره کرد و بیان داشت: با توجه به تولید سالانه حدود ۱۴ میلیون تن گندم، باید بررسی گردد که چه مقدار از این محصول در مراحل برداشت، نگهداری، حمل‌ونقل و فرآوری از چرخه مصرف خارج می‌شود.

وی با ذکر برآورد هدررفت ۱۰ تا ۱۵ درصدی گندم پیش از رسیدن به دست مصرف‌کننده، تأکید کرد: بخشی از این اتلاف می‌تواند با بهره‌گیری از فناوری‌های مناسب، بهبود تجهیزات و اصلاح فرآیندهای تولید و نگهداری جلوگیری شود.

عضو هیئت علمی مؤسسه پژوهشی علوم و صنایع غذایی ایران که ادامه داد: بسیاری از ضایعات ناشی از مراحل تولید، در صورت جداسازی صحیح و استفاده از تکنیک‌های علمی، قابلیت تبدیل به محصولات جدید دارند؛ از این رو، ضروری است که برنامه‌ریزی‌هایی برای کاهش ضایعات از مبدأ انجام شود.

پهلوانلو با تأکید بر ارتباط مستقیم بین ضایعات غذایی و مصرف منابع طبیعی، خاطرنشان کرد: برای تولید هر کیلوگرم تولید گوشت حدود چهار مترمکعب و برای هر کیلوگرم گندم حدود یک مترمکعب آب نیز لازم است. بنابراین، وقتی مواد غذایی دور ریخته می‌شوند، منابع آبی مصرف‌شده برای تولید آنها نیز به ولخرجی می‌رود.

وی افزود: کاهش ضایعات غذایی تنها نباید از حیث کاهش حجم زباله مورد نظر قرار گیرد؛ بلکه این مسأله به مدیریت منابع آب و دیگر نهاده‌های لازم برای تولید محصولات کشاورزی و غذایی نیز مربوط می‌شود.

این پژوهشگر با تأکید بر نقش رفتار مصرف‌کنندگان در کاهش دورریز مواد غذایی، خرید مطابق با نیاز واقعی خانواده را ضروری دانست و گفت: تجدید نظر در شیوه خرید و تهیه مواد غذایی بر اساس نیاز خانواده، همچنین توجه به الگوی مصرف روزانه، می‌تواند از دورریز بخش قابل‌توجهی از مواد غذایی جلوگیری کند.

پهلوانلو ضمن اشاره به اهمیت امنیت غذایی و نقش تحقیقات صنایع غذایی در این زمینه، گفت: یکی از وظایف اصلی تحقیقات در حوزه غذایی، کمک به تأمین غذای کافی و باصرفه برای جامعه است؛ چرا که با وجود ظرفیت‌های مناسب تولید محصولات غذایی در کشور، مشکلات اقتصادی می‌تواند دسترسی برخی از افراد را به غذاهای ضروری دشوار سازد.

وی همچنین به توسعه بسته‌بندی‌های زیست‌تجزیه‌پذیر به‌عنوان دیگر محورهای پژوهشی در این حوزه اشاره کرد و گفت: استفاده از نشاسته برای تولید بسته‌بندی‌هایی که جایگزین پلاستیک‌های معمولی شوند، یکی از ظرفیت‌های تحقیقاتی است که می‌تواند به کاهش وابستگی به پلاستیک‌های رایج و پیامدهای زیست‌محیطی آن کمک کند.

عضو هیئت علمی مؤسسه پژوهشی علوم و صنایع غذایی ایران با ذکر ماندگاری طولانی پلاستیک در محیط زیست و نگرانی‌ها درباره ورود میکروپلاستیک‌ها به اکوسیستم و زنجیره غذایی، یادآور شد: توسعه فناوری‌های جایگزین و کاهش مصرف پلاستیک‌های مضر اهمیت زیادی دارد.

پهلوانلو آگاهی عمومی را یکی از عوامل مؤثر در بهبود الگوی مصرف عنوان کرد و خاطرنشان ساخت: آموزش در خصوص خرید، نگهداری و مصرف صحیح مواد غذایی می‌تواند در کاهش ضایعات و استفاده بهینه از منابع تأثیرگذار باشد.

انتهای پیام