گوهریسنا انزانی، روانشناس در مصاحبه‌ای با ایسنا، گفت: ممکن است یک زن در دوران جوانی، مفهوم زندگی خود را در تشکیل خانواده، پرورش فرزندان و توجه به دیگران تفسیر کرده باشد، اما هنگامی که به سن میانسالی نزدیک می‌شود، متوجه می‌گردد که هنگامی که همه از اطرافش رفتند، این نیازها در حقیقت خواسته‌های حقیقی او نبوده‌اند و در این حالت نمی‌داند در absence of others چگونه باید به زندگی خود ادامه دهد.


وی افزود: در بسیاری از مواقع، فرد در درون خود این سوالات را مطرح می‌کند که «آیا این زندگی‌ای که اکنون دارم، همان چیزی است که همیشه آرزویش را داشتم؟ آیا این انتخاب، واقعا انتخابی است که دلخواه من بوده؟» همچنین ممکن است به ترس‌های خود از جمله ترس از طرد شدن و احساس بی‌ارزشی فکر کند. با افزایش سن و نزدیک شدن به مراحل پایانی عمر، این پرسش برای او مطرح می‌شود که آیا امکان این وجود دارد که آرزوهایش را تحقق بخشد؟ به همین دلیل، زنان زیادی را می‌بینیم که در سنین بالاتر به شروع کارهای جدید می‌پردازند.

اندوه برای فرصت‌های ازدست‌رفته و اهمیت فداکاری سالم


این روانشناس بیان کرد که در این دوران، آگاهی از محدود بودن زمان می‌تواند برای افراد چالش‌برانگیز باشد و به نوعی به اندوهی عمیق نسبت به فرصت‌های ازدست‌رفته تبدیل گردد، فرصتی برای زندگی که می‌توانسته‌اند تجربه کنند و نکرده‌اند.

انزانی بر این نکته تاکید کرد که در حالی که فداکاری امری ارزشمند است، فداکاری سالم به این معناست که من تصمیم می‌گیرم به دیگران محبت کنم، اما خودم را از معادله حذف نکنم. وی گفت: اما در بسیاری از مواقع، خانم‌ها دچار فراموشی خویش می‌شوند، به گونه‌ای که برای اینکه دوست‌داشتنی و ارزشمند به نظر برسند و رابطه را حفظ کنند، نیازهای شخصی خود را نادیده می‌گیرند و دائما به نیازهای دیگران رسیدگی می‌کنند. بدین ترتیب، سوالات مهمی مطرح می‌شود: «اگر هیچ مسئولیتی نسبت به فرزند و همسر نداشته باشم، چگونه دوست دارم زندگی کنم؟»، «آرزوهایم چه بودند؟»، «کدام جنبه‌های وجودم باید شکوفا شوند؟» و ... بنابراین از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است که از همین امروز به آرزوهایمان توجه کرده و تلاش کنیم که به سمت تحقق آن‌ها گام برداریم.

این روانشناس خاطرنشان کرد که نباید هرگونه احساس یأس را به نداشتن هویت، بحران هویت یا سندرم آشیانه خالی نسبت داد. بسیاری از مشکلاتی چون تغییرات هورمونی دوران یائسگی، مسائل خانوادگی، حس تنهایی و از دست دادن عزیزان می‌توانند تاثیرات عمیق بر زندگی فرد بگذارند، اما نکته کلیدی این است که زندگی در میانسالی نباید خسته‌کننده باشد. خستگی آن زمانی آغاز می‌شود که فرد به یاد می‌آورد که خود را فراموش کرده و نتوانسته آنگونه که شایسته است زندگی کند.

وی در پایان بیان داشت: گذر از حالت خودفراموشی به فداکاری سالم، نیازمند پاسخ به سوالات بنیادین در مورد آرزوهای فردی است. سوگواری برای آرزوهای تحقق‌نیافته نه تنها به منزله ناامیدی نیست، بلکه آغاز راهی برای بازتعریف استقلال و هدف‌های جدید در هر سنی به شمار می‌رود.

انتهای پیام