طبق گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، ناو هواپیمابر «فوجیان» کشور چین که در تاریخ پنجم نوامبر ۲۰۲۵ به خدمت گرفته شد، پس از گذشت یک سال از فعالیت و آزمایش‌های مختلف، به زودی وارد مرحله جدیدی از تمرین‌های نظامی پیچیده‌تر خواهد شد. این تمرینات به منظور تقویت قابلیت‌های ناو و گروه هوایی مستقر بر روی آن برای انجام عملیات‌ها به طور هماهنگ و مستمر طراحی شده است.
فوجیان به عنوان نخستین ناو هواپیمابر چین به سامانه پرتاب الکترومغناطیسی مجهز است. این ناو دارای سه سکوی پرتاب الکترومغناطیسی بوده که امکان برخاستن چندین هواپیما در فاصله زمانی بسیار کوتاه را فراهم می‌آورد. استفاده بهینه از این سیستم نیازمند برنامه‌ریزی دقیق در خصوص پرتاب و فرود هواپیماها، جابه‌جایی تجهیزات در روی عرشه و ادامه آماده‌سازی جنگنده‌هاست.
این گزارش اشاره می‌کند که نیروی دریایی چین در ابتدای کار بر روی آموزش و به‌کارگیری جداگانه هواپیماهای مستقر بر روی فوجیان تمرکز داشت، اما اکنون هدف تبدیل این هواپیماها به یک واحد رزمی هماهنگ‌تر است.
در چنین شرایطی، هواپیماها باید بارها از ناو به پرواز درآمده و به ناو بازگردند و در ضمن سوخت‌گیری، تسلیح، تعمیرات و آماده‌سازی برای پروازهای بعدی نیز انجام گیرد. حفظ این چرخه به مدت طولانی، یکی از بزرگترین چالش‌های عملیاتی برای فوجیان خواهد بود.
همکاری فوجیان با ناوشکن‌ها و ناوهای اسکورت
توانایی رزمی یک ناو هواپیمابر تنها به هواپیماهای مستقر بر روی آن وابسته نیست. این ناوها برای تامین دفاع هوایی، مقابله با زیردریایی‌ها، شناسایی تهدیدات و ارائه پشتیبانی لجستیکی نیازمند همکاری با سایر کشتی‌های اسکورت هستند.
فوجیان پیش از این در تمریناتی با ناوشکن‌های «تایپ ۰۵۵» و «تایپ ۰۵۲ دی» و ناوچه‌های «تایپ ۰۵۴ آ» شرکت نموده و این تمرینات شامل حرکت هماهنگ گروهی کشتی‌ها و آموزش عملیات جستجو و نجات مشترک میان شناورها و هواپیماها می‌باشد.
در مراحل پیشرفته‌تر، این گروه دریایی می‌بایست قادر باشد که در مناطق وسیع‌تر با تهدیدات شبیه‌سازی شده مقابله کند و اطلاعات را به صورت هماهنگ در میان شناورها و هواپیماها به اشتراک بگذارد و در عین حال آرایش عملیاتی خود را حفظ نماید.
چهار نوع هواپیما؛ ترکیب اصلی قدرت هوایی فوجیان
یکی از تفاوت‌های اساسی فوجیان با سایر ناوهای هواپیمابر پیشین چین، تنوع بالای هواپیماهای مستقر بر روی آن است. گروه هوایی این ناو از چهار نوع هواپیمای کلیدی تشکیل شده که به شرح زیر می‌باشند:
- جنگنده پنهان‌کار «جی-۳۵» برای انجام مأموریت‌های رزمی و نفوذ به نواحی تحت پوشش پدافند دشمن
- جنگنده «جی-۱۵ بی» برای مأموریت‌های رزمی و حمله
- هواپیمای هشدار زودهنگام «کی‌جی-۶۰۰» به منظور شناسایی تهدیدات و نظارت بر فضای اطراف ناو
- هواپیمای جنگ الکترونیک «جی-۱۵ دی» برای ایجاد اختلال در سامانه‌های راداری و ارتباطی دشمن
هماهنگی میان این هواپیماها می‌تواند به افزایش توان عملیاتی گروه رزمی کمک کند. به عنوان مثال، «کی‌جی-۶۰۰» با شناسایی تهدیدات و ارائه اطلاعات، به جنگنده‌ها در اجرای ماموریت‌های دفاعی یاری می‌رساند و هواپیماهای جنگ الکترونیک نیز با ایجاد اختلال در سامانه‌های دشمن، از دیگر هواپیماها حمایت خواهد کرد.
تمرین در شب و شرایط دشوار جوی
به گزارش «میلیتاری واچ مگزین»، همچنین پیش‌بینی می‌شود تمرین‌های آینده فوجیان در شرایط چالش‌برانگیزتری صورت گیرد؛ از جمله انجام پروازهای شبانه، فعالیت در هوای نامساعد و اجرای عملیات در شرایط اختلال ارتباطات.
در این سناریوها، ناو باید توان مدیریت پرواز هواپیماها، تعمیرات جنگنده‌ها و هماهنگی با کشتی‌های اسکورت را به طور همزمان داشته باشد. چنین تمریناتی می‌تواند نقاط ضعف احتمالی در فرماندهی، ارتباطات و هماهنگی عملیاتی گروه دریایی را نمایان کند.
به گفته این نشریه، توسعه این مهارت‌ها می‌تواند فوجیان را از یک ناو هواپیمابر در مراحل اولیه به سکویی عملیاتی پیچیده‌تر جهت انجام ماموریت‌های هماهنگ هوایی و دریایی تبدیل نماید. با این حال، ارزیابی واقعی قدرت رزمی این ناو بستگی شدید به عملکرد آن در عملیات‌های مداوم و در شرایط سخت و دشوار دارد.
منبع: militarywatchmagazine
۲۲۷۲۲۷
نظرات کاربران