به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین و براساس اطلاعاتی که زومیت ارائه کرده است، محققان با تحلیل آثار به‌جا‌مانده از انسان‌ها که به دوره‌ای بین ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد تا ۱۸۰۰ میلادی در دره لامبایکه واقع در شمال پرو تعلق دارد، به این نتیجه رسیدند که میزان صدمات استخوانی ناشی از تضاد و درگیری میان افراد در این جامعه نسبتا ناچیز بوده است. تنها ۲۵ اسکلت، که حدود ۱٫۶ درصد از کل نمونه‌ها را شامل می‌شود، نشانه‌هایی از خشونت میان‌فردی را به نمایش گذاشته درحالی‌که ۷۷ اسکلت، معادل ۵٫۱ درصد، آثار آسیب‌هایی را نشان می‌دهند که احتمالاً به دلیل حوادث غیربوده‌اند.
این یافته به‌خاطر این نکته که ناحیه لامبایکه تاریخچه‌ای دیرینه در برگزاری مراسم قربانی انسان دارد، بسیار جالب توجه است. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که حدوداً در سال‌های ۱۰۵۰ تا ۱۱۰۰ میلادی، نزدیک به ۲۰۰ نفر در محل باستانی سیکان، به احتمال زیاد به دلیل یک رویداد شدید ال‌نینو، جان خود را از دست داده و به‌صورت مراسمی دفن شده‌اند. برخی از محققان بر این باورند که این قربانی‌ها با هدف آرام کردن خدایان پس از وقوع پدیده‌های اقلیمی و مخرب برگزار می‌شدند.
هاگن کلاوس، استاد انسان‌شناسی از دانشگاه جرج میسون و یکی از نویسندگان این مطالعه، بر این باور است که مراسم قربانی انسان می‌توانسته به‌طور غیرمستقیم فضایی برای تخلیه تنش‌های اجتماعی یا حل اختلافات فراهم آورد و بدین ترتیب در کاهش منازعات روزمره مؤثر بوده باشد. با این وجود، این فرضیه هنوز به‌طور قاطع تأیید نشده است.
محققان همچنین به شرایط مطلوب محیطی منطقه نظر دارند؛ دسترسی به منابع غذایی دریایی و رودخانه‌های مناسب برای کشاورزی ممکن است باعث کاهش رقابت برای منابع محدود شده باشد. آن‌ها تصریح می‌کنند که قربانی کردن انسان به‌طور قطعی به معنای وجود خشونت کمتر نیست و پایین‌بودن میزان آسیب‌های استخوانی نیز نمی‌تواند دلیلی بر عدم وجود خشونت سازمان‌یافته یا سرکوب اجتماعی باشد.
این پژوهش که در نشریه «فرانتیرز این انوایرومنتال آرکئولوژی» (Frontiers in Environmental Archaeology) منتشر شده، به وضوح نشان می‌دهد که رابطه میان خشونت آیینی و خشونت روزمره در جوامع باستانی پیچیدگی بیشتری از آنچه تصور می‌شود دارد.
۲۲۷۲۷
نظرات کاربران