طبق گزارشات هریتیج دیلی، پژوهشگران موفق به رمزگشایی معمای هزاران استخوان قورباغه‌ای شدند که در یک خندق باستانی در منطقه کمبریج‌شایر انگلستان به‌دست آمده بود. تحلیل‌ها نشان می‌دهد که احتمالاً جغدهای گوش‌کوتاه و سنقرها، پرندگان شکاری، عامل انباشت این بقایا بوده‌اند.

این استخوان‌ها در بازه زمانی بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ و طی کاوش‌های باستان‌شناسی مرتبط با پروژه بهسازی بزرگراه A14 در مسیر کمبریج به هانتینگدون شناسایی شدند. تمرکز این تعداد بالای استخوان قورباغه‌ها در یک منطقه خاص، باستان‌شناسان را به تحقیق درباره دلیل این پدیده ترغیب کرد.

کپی لینک

پرندگان شکاری به انباشت استخوان‌ها کمک کرده‌اند

پاول کلارکسون از دانشگاه بورنموث به محض آگاهی از این کشف، با همکاری ویکی یوئنز، که در زمینه جانورباستان‌شناسی در مؤسسه باستان‌شناسی موزه لندن تخصص دارد، به تحقیقات ادامه داد. با مقایسه آثار باقی‌مانده روی استخوان‌ها نسبت به نمونه‌های قبلی، آنها به این نتیجه دست یافتند که قورباغه‌ها ظاهراً هدف پرندگان شکاری بوده‌اند.

جغد گوش‌کوتاه و سنقر به‌عنوان شایع‌ترین شکارچیان این قورباغه‌ها شناسایی شدند. اما این کشف همچنین پرسشی دیگر را برانگیخت: چه عاملی باعث شده بود که در زمان کوتاهی تعداد زیادی قورباغه شکار شوند؟

کپی لینک

قورباغه‌ها در ابتدایی‌ترین زمستان زندگی مورد شکار قرار گرفتند

برای یافتن پاسخ به این معما، پژوهشگران اقدام به اندازه‌گیری استخوان بازوی قورباغه‌ها کردند تا سن تقریبی آنها را تعیین نمایند. نتایج تحلیل نشان داد که اکثریت این جانوران هنوز در مرحله جوانی بودند و در نخستین زمستان عمر خود شکار شده‌اند.

تاریخ‌گذاری رادیوکربنی انجام‌شده توسط دانشگاه وین، قدمت این بقایا را تقریباً ۱٬۷۰۰ سال تخمین زد که در واقع نشان‌دهنده زندگی این قورباغه‌ها در برهه‌ای از تاریخ روم باستان است.

در آن زمان، کاهش سطح آب‌های مردابی در دره موجب ایجاد شرایط ایده‌آل برای زادآوری قورباغه‌ها گردیده بود. رشد جمعیت این جانوران به نوبه خود منبع غذایی وسیعی برای پرندگان شکاری فراهم می‌ساخت.

کپی لینک

دگرگونی منظر بریتانیا در دوران رومی

برای درک بهتر محیط پیرامون خندق، محققان به بررسی بقایای حلزون‌ها، زغال و گرده گیاهان پرداختند. نتایج به‌دست‌آمده حاکی از آن است که این دره در عصر آهن پوشیده از جنگل بوده است، اما به مرور زمان بخش‌هایی از درختان برای ایجاد مرتع‌های دامداری از بین رفته‌اند.

در دوران روم، زمین‌های باز و علفزارها به بخش عمده‌ای از مناظر منطقه تبدیل شده بودند. این تغییرات زیستگاه قورباغه‌ها را به شدت تحت‌تأثیر قرار داده و به‌طور هم‌زمان محیطی را برای شکار پرندگانی نظیر جغد گوش‌کوتاه فراهم آورده است، که در چنین زمین‌های باز به جستجوی طعمه می‌پرداختند.

کپی لینک

استخوان‌ها چه گواهی از دوران گذشته ارائه می‌دهند؟

پاول کلارکسون، پژوهشگر ارشد این تحقیق، اظهار داشت که نتایج به‌دست‌آمده از کاوش‌های باستان‌شناسی به‌ناگزیر می‌تواند به ما نگاهی به گذشته از منظر جانوران بدهد. به‌گفته او، این استخوان‌ها متعلق به قورباغه‌هایی هستند که شکار گروهی از جغدها واقع شده و در محیط به‌جا مانده‌اند.

این کشف فراتر از آشکار کردن رفتار جانوران، اطلاعاتی در مورد محیط زندگی انسان‌ها در نزدیک مرداب‌های رومی در بریتانیا نیز فراهم می‌کند. پژوهشگران بر این باورند که جمعیت انسانی در این ناحیه پراکنده بوده و برخی از جوامع به‌طور فصلی برای جابه‌جایی دام‌های خود در مراتع به این منطقه رفت‌وآمد می‌کردند.

این تحقیق نشان می‌دهد که حتی بقایای کوچک از جانوران نیز می‌تواند سرنخ‌های ارزشمندی درباره دگرگونی‌های زیست‌محیطی، حیات‌وحش و شیوه زندگی انسان‌ها در تاریخ به باستان‌شناسان ارائه دهد.