طبق گزارش خبرآنلاین، "یک روز نوری" واحدی برای سنجش فاصلههای نجومی به شمار میرود. این اصطلاح به مسافتی اشاره دارد که نور در طول ۲۴ ساعت میپیماید و برابر با حدود ۲۵.۹ میلیارد کیلومتر میباشد. در تاریخ ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶، فضاپیمای وویجر ۱ موفق به دستیابی به فاصله یک روز نوری از سیاره زمین شد. این واقعه نخستین باری است که یکی از ساختههای انسانی به این میزان از زمین فاصله میگیرد.
به نقل از شبکه خبری CNN، فاصلهی بسیار زیاد وویجر ۱ در حال حاضر بر روند ارتباط با آن تأثیر گذاشته و باعث تبدیل آن به فرآیندی زمانبر شده است. مهندسان ناسا برای ارسال یک دستور و دریافت پاسخ مربوط به آن، مجبورند تقریباً ۴۸ ساعت انتظار بکشند. به همین علت، مدیریت این فضاپیما بیش از هر زمان دیگری نیازمند برنامهریزی دقیق و عملکرد مستقل سیستمهای داخلی آن است.
وویجر ۱ در سال ۱۹۷۷ با هدف کاوش سیارات بیرونی منظومه شمسی به فضا پرتاب گردید. این فضاپیما پس از عبور از نزدیک سیارات مشتری و زحل، در سال ۲۰۱۲ وارد هلیوپاز شد، که مرز بیرونی حباب مغناطیسی و ذرات متاثر از خورشید است، و به فضای میانستارهای پا نهاد. از آن زمان، وویجر ۱ اطلاعات ارزشمندی در مورد محیط میانستارهای، میدانهای مغناطیسی و ذرات پرانرژی به زمین ارسال کرده است.
فضاپیمایی که به مبارزه برای بقای خود ادامه میدهد
ماموریت وویجر با یک چالش عمده مواجه است که آن، کاهش مداوم منابع انرژی میباشد. این فضاپیما از سه مولد برق هستهای بهره میبرد که انرژی خود را از فرآیند واپاشی پلوتونیوم تأمین میکنند. توان این مولدها از زمان پرتاب به تدریج کاهش یافته و به همین دلیل، ناسا ناگزیر شده تعدادی از وسایل و ابزارهای علمی آن را خاموش نماید.
تیم مأموریت ناسا در سالهای اخیر سعی کرده با تغییر نحوه توزیع انرژی و غیرفعال کردن تجهیزات غیرضروری، طول عمر عملیاتی این کاوشگر را افزایش دهد. با این وجود، تنها دو ابزار علمی از آن هنوز فعال هستند و هر تصمیم برای خاموش کردن تجهیزات بیشتر، به معنی کاهش توان علمی آن خواهد بود.
چالش تنها به کاهش انرژی معطوف نیست. وویجر ۱ به تازگی یک دوره ۴۸ ساعته اختلال در ارتباطات را نیز تجربه کرده است. مهندسان هنوز در حال تحقیق درباره علت دقیق این مسئله هستند. در چنین فاصلهای، حتی اگر تیم زمینی دستوری برای رفع مشکل آماده کند، انتقال آن به فضاپیما یک روز زمان نیاز دارد. از این رو، عملکرد سیستمهای خودکار و تجهیزات پشتیبان اهمیت فراوانی دارد.
میراثی که پس از خاموشی نیز باقی میماند
وویجر ۱ علاوه بر تجهیزات علمی خود، حامل یکی از نمادینترین پیامهای بشر به کائنات با نام صفحه طلایی یا Golden Record است. این دیسک که با همکاری کارل ساگان، اخترشناس برجسته آمریکایی، تهیه شده، حاوی مجموعهای از صداها، موسیقیها، تصاویر و پیامهای انسانی است که تلاشی است برای ارائه تصویری از زمین و ساکنان آن به تمدنهای احتمالی فرازمینی.
حتی اگر در سالهای آتی ارتباط وویجر ۱ با زمین دچار اختلال شود، سفر آن کماکان ادامه خواهد یافت. این فضاپیما همچنان در مسیر خود به طبق محاسبات، حدود ۴۰ هزار سال دیگر به نزدیکترین نقطهاش از ستاره گلیزه ۴۴۵ خواهد رسید.
در ابتدایی، وویجر ۱ برای ماموریتی پنجساله طراحی شده بود، اما اکنون نزدیک به ۴۹ سال است که به فعالیت خود ادامه میدهد. با این حال، کاهش ذخایر انرژی نشاندهنده این است که زمان ارتباط با این کاوشگر به سرعت در حال پایان است.
وویجر ۱ برای نزدیک به نیم قرن، مرزهای دانش ما را درباره منظومه شمسی و فضای میانستارهای گسترش داده است. ممکن است روزی دیگر هیچ پیامی از آن به زمین نرسد، اما سفر شگفتانگیز آن همواره ادامه خواهد داشت.
۵۸۵۸
نظرات کاربران