مرتضی مکی، کارشناس حوزه اروپا، در یادداشتی که برای ایلنا نگاشته است، به تحلیل ابعاد افشای حضور نیروهای نظامی فرانسه در اوکراین پرداخته که در ادامه به آن می‌پردازیم:

تحولات میدانی و سیاسی در اوکراین از زوایای متعددی قابل بررسی است. از یک سو، شکاف‌های فزاینده میان آمریکا و اروپا بیش از پیش نمایان شده و مشکلاتی که اروپا در پیشبرد قدم‌های خود در برابر روسیه با آن مواجه است، به وضوح آشکار می‌شود. از سویی دیگر، به نظر می‌رسد که دیگر اروپایی‌ها تمایل ندارند همانند گذشته به جنگ نیابتی در اوکراین علیه روسیه ادامه دهند و در تلاشند مرزهای خود را با سیاست‌های آمریکا شفاف‌تر نمایند.

علاوه بر تامین مالی و نظامی اوکراین، اروپایی‌ها اقدام به اتخاذ مواضع جدی‌تر و سفت‌تری در قبال روسیه کرده‌اند. یکی از نشانه‌های بارز این رویکرد، موضوع حضور نیروهای نظامی فرانسوی در اوکراین است که به یکی از نقاط کانونی اختلاف میان روسیه و فرانسه تبدیل شده است.

باید توجه کرد که فرانسه و آلمان به طور مؤثری تعیین‌کنندگان اساسی در سیاست خارجی و امنیتی اتحادیه اروپا محسوب می‌شوند. پیش از خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، این کشور نیز نقش کلیدی در شکل‌گیری رویکردهای امنیتی داشته است؛ اما پس از جدایی بریتانیا، فرانسه و آلمان به دو محور اصلی در تعیین سیاست‌های کلان امنیتی و خارجی اتحادیه تبدیل شده‌اند.

با اینکه در درون اتحادیه اروپا تضادهای دیدگاهی وجود دارد، ولی در حال حاضر فرانسه و آلمان به عنوان دو کشور اصلی در این حوزه عمل می‌کنند. این دو کشور به عنوان دو تأمین‌کننده اصلی کمک‌های مالی و نظامی به اوکراین و همچنین حامیان اساسی این کشور در جذب کمک‌های مالی از اتحادیه اروپا شناخته می‌شوند.

این وضعیت موجب می‌شود که فرانسه به طور مستقیم با روسیه مواجه شود و طرفین تلاش می‌کنند تا مواضع خود را در خصوص تحولات اوکراین روشن‌تر بیان کنند. در عین حال، هر دو طرف سعی دارند از تبدیل این مواضع به درگیری نظامی مستقیم با روسیه جلوگیری کنند.

به همین منظور، مواضع متنوعی از سوی وزیر خارجه فرانسه مشاهده شده است. حتی بعد از تأیید حضور نظامیان فرانسوی در اوکراین، اعلام شد که این نیروها تنها در زمینه‌های آموزشی فعالیت دارند و در خط مقدم در مقابل نیروهای روسی حاضر نیستند.

این واقعیت نشان می‌دهد که اروپایی‌ها در پی آن هستند تا مدیریت جنگ اوکراین را خود در دست داشته باشند، بی‌آنکه هزینه‌های ناشی از نبرد مستقیم با روسیه را متحمل شوند.

علاوه بر این مواضع، باید به اجلاس سران آلمان و همچنین نشست‌های سران آمریکا، چین و روسیه در پکن اشاره کرد. اروپایی‌ها به شدت نگران بودند که غیبت آنها منجر به شکل‌گیری تفاهم‌ها و ترتیبات جدیدی شود که در نهایت به نفع منافع اتحادیه اروپا در اوکراین نباشد.

واقعیت این است که در بحران اوکراین، آمریکا تنها بازیگری نیست که بتواند بدون در نظر گرفتن دیدگاه‌های دولت اوکراین و کشورهای اروپایی، درباره نحوه پایان جنگ با روسیه و پوتین به نتیجه برسد. اگر به شرایط دو سال گذشته اشاره کنیم، ممکن بود آمریکا بتواند چنین اقدامی انجام دهد؛ اما اکنون چندین بازیگر مختلف در تحولات اوکراین نقش دارند و آمریکا نمی‌تواند بدون جلب حمایت و نظر این کشورها به پایان جنگ اوکراین دست یابد.

بنابراین، با توجه به اوضاع فعلی و تحولات سیاسی، از جمله نتایج انتخابات، به نظر می‌آید آمریکا ناگزیر باشد تا در تعامل با روسیه، همکاری با دولت‌های اروپایی را ادامه دهد.

انتهای پیام/