رفع تحریمها باید اولویت اول باشد
امروز پرسش اصلی پیش روی کشور آن نیست که آیا تحریمها هزینه دارند یا نه؛ تجربه چهار دهه گذشته پاسخ این پرسش را روشن کرده است. پرسش اصلی آن است که آیا ایران میتواند بدون رفع تحریمها، رشد اقتصادی پایدار، اشتغال گسترده برای نسل جوان، ثبات پولی و امنیت بلندمدت خود را تضمین کند؟
اگر پاسخ منفی باشد، آنگاه رفع تحریمها نه یک موضوع فرعی در مذاکرات، بلکه مهمترین اولویت ملی در مسیر صلح و توسعهخواهد بود. همانطور که نظرسنجیها نشان داده است، رفع تحریمها یک مطالبه ملی است و بنابراین بجا است محور و موضوع اصلی مذاکرات قرار گرفته و اهمیت و وزن دیگر موارد در مذاکرات بر اساس میزان تاثیر آنها در لغو تحریمها لحاظ شوند.
باید توجه کرد که اقتصاد ایران در دهههای اخیر، از یکسو تحت تاثیر تحریمها و از سوی دیگر بهدلیل مدیریت ناکارآمد و نحوه سیاستگذاری اقتصادی، به تدریج از الگوی توسعه محور و مبتنی بر سرمایهگذاری مولد فاصله گرفته و به سمت اقتصادی با اولویت بقا، مدیریت محدودیتها، گسترش فعالیتهای غیر شفاف و بازتوزیع رانت حرکت کرده است.
ادامه تحریمها این روند را تشدید کرده و اصلاح مسیر برای رشد و توسعه اقتصاد همراه با ارتقاء بهرهوری عوامل تولید و اشتغال مولد را دشوارتر میکند.
نکته مهم دیگر پیچیدگی و تعدد مسائل مورد مذاکره است. این موضوع آشنایی مذاکرهکنندگان با نظریههای روابط بینالملل که هرکدام جنبههایی از روابط پیچیده ایران و آمریکا را که سالهای طولانی دچار کشمکش بوده است، توضیح میدهند و نیز انتخاب مدلهای مناسب برای این مذاکرات را ضروری میکند. منطق کلی مدلهای مذاکراتی را که توجه به هزینهفرصت مذاکرات و در نظر گرفتن بهترین جایگزین رسیدن به توافق میتواند راهگشا باشد.
مهدی عسلی - دنیای اقتصاد
ساعت 24 از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.