تراممپ مثل نیکسون درداستان چین

ساعت 24-فرصتی که ترامپ برای توافق بزرگ با تهران دارد، کاری مشابه نتایج سفر نیکسون به چین است. جنگ‌طلبان در واشنگتن فریاد می‌زنند، اما در صورت گسست کامل از ترامپ به خاطر توافق ایران، ممکن است که از نظر سیاسی بی‌خانمان شوند

جنگ‌طلبانی که از عملیات «خشم حماسی» به وجد آمده بودند، از ترامپ به خاطر پایان دادن به درگیری خشمگین هستند. صلح‌طلبان نیز او را به خاطر آغاز جنگ نمی‌بخشند. همه در وضعیتی بدتر قرار دارند و هیچکس راضی نیست: پایانی مناسب و فوق‌العاده برای یک جنگ ترامپی.

رابرت مالی و استفان وارتهایم، تاریخ نگار سیاست خارجی آمریکا در نیویورک‌تایمز نوشتند: با ایران، دونالد ترامپ یک بار دیگر ناممکن را ممکن کرد. او در حمله به آن کشور در فوریه، به جایی پا گذاشت که پیشینیانش هرگز جسارت آن را نداشتند و در تلاشی مشترک با اسرائیل برای سرنگونی یا تضعیف تهران وارد عمل شد.

اما با دستیابی به هیچ‌ یک از این اهداف، ظاهراً شرایطی بدتر از آنچه از طریق دیپلماسی میتوانست به دست آورد را پذیرفته است. جنگ او همچنین یک وزنه سیاسی سنگین بود؛ چرا که در آغاز، حمایت عمومی کمتری نسبت به هر درگیری عمده دیگر در تاریخ معاصر آمریکا کسب کرد.

به گزارش انتخاب، در ادامه این مطلب آمده: حالا جنگ‌طلبانی که از عملیات «خشم حماسی» به وجد آمده بودند، از ترامپ به خاطر پایان دادن به درگیری خشمگین هستند. صلح‌طلبان نیز او را به خاطر آغازش نمیبخشند. همه در وضعیتی بدتر قرار دارند و هیچکس راضی نیست: پایانی مناسب و فوق‌العاده برای یک جنگ ترامپی.

با این حال، در چارچوب کلی، نتیجه آشنا و حتی عادی است. ایالات متحده، طبق رویه همیشگی، جنگی برای تغییر حکومت در خاورمیانه به راه‌انداخت. هدفش دشمنی بود که هر دو حزب مدتها آن را تهدیدی تقریباً وجودی میدانستند. و باز هم، فقط این بار سریعتر، این تلاش به شکست انجامید.

سوال اکنون این است که آیا چرخه مداخلات ناکارآمد آمریکا شکسته شده یا تنها دور دیگری زده است. اگر فجایع متوالی جنگهای قبلی مانع از وقوع این جنگ نشد، چرا حتی شکست آشکار این یکی باید مانع از جنگ بعدی شود؟

ممکن است نشود؛ خطر از سرگیری درگیری همچنان وجود دارد. اما از جنبه‌های مهم، این جنگ با هر جنگ دیگری تفاوت دارد، از جمله با کسی که آن را آغاز کرد. ترامپ بهترین امید جنگ‌طلبان بود. او بهترین ضربه خود را به تهران زد و ناکام ماند.