چرا برخی جنگنده‌ها موشک‌های خود را بر نوک بال‌ها نصب می‌کنند؟

به گزارش خبرآنلاین، به نقل از گجت‌نیوز، تصویری که اغلب از یک جت جنگنده در ذهن داریم، بدنه‌ای است که موشک‌ها در زیر بال‌ها یا روی بخش زیرین آن نصب شده‌اند. با این وجود، برخی از شناخته‌شده‌ترین جنگنده‌ها مانند F-۱۶ فالکون و F/A-۱۸ هورنت، تسلیحات خود را درست روی نوک بال‌ها حمل می‌کنند. این روش نه‌تنها می‌تواند توان حمل مهمات را بیشتر کند، بلکه در پایداری پرواز و ویژگی‌های آیرودینامیکی هواپیما نیز نقشی تعیین‌کننده دارد.

جنگنده‌های F-۱۶ و F/A-۱۸ موشک‌ها را در انتهای بال‌ها قرار می‌دهند تا با پدیده «ارتعاش بال» یا Wing Flutter، یعنی نوعی بی‌ثباتی آیرودینامیکی در پرواز، مقابله کنند. شرکت لاکهید مارتین معتقد است نصب موشک AIM-۱۲۰ در نوک بال F-۱۶ برای کاهش این لرزش و همچنین فراهم شدن امکان حمل سایر موشک‌ها ضروری است. در F/A-۱۸ نیز از AIM-۹X سایدوایندر با همین هدف استفاده می‌شود؛ موشکی که علاوه بر این نقش، برای مقابله با هواگردهای دشمن نیز به کار می‌رود.

در این چیدمان، وزن موشک‌ها اهمیت بسیار زیادی دارد. AIM-۱۲۰ با وزن ۱۶۱ کیلوگرم، به‌واسطه سنگین‌تر بودن، در مهار مؤثر ارتعاش F-۱۶ عملکرد بهتری نسبت به AIM-۹ با وزن ۸۶ کیلوگرم دارد؛ حتی مهمات آموزشی که هم‌وزن این موشک‌ها هستند نیز برای همین هدف مورد استفاده قرار می‌گیرند. با این حال، جنگنده‌ها برای پرواز کردن به این موشک‌ها وابسته نیستند و چه آن‌ها را حمل کنند و چه شلیک شوند، عملکرد اصلی هواپیما دچار اختلال نمی‌شود.

۵۸۵۸