تحولی نوین در اندونزی: استفاده از مواد روانگردان به پیشینهای حداقل ۲۵هزار ساله بازمیگردد
طبق گزارشی از خبرگزاری خبرآنلاین و به نقل از زومیت، قدیمیترین مدارک موجود دربارهی مصرف مواد روانگردان در میان انسانها به احتمال زیاد به دانههای تلخ و سختی بازمیگردد که انسانها در زمانهای بسیار دور در دهان گذاشته و میمکیدند، نه به نوشیدنیهای تخمیرشده.
تحقیقی جدید نشان میدهد که ساکنان اندونزی تا ۲۵ هزار سال پیش از دانههای بتل (Areca Nut) بهرهبرداری میکردهاند. دانهی بتل، که به نام دانهی پوپل نیز معروف است، بذر نخل فوفل (فوفل کاتچو) بهشمار میرود و در بیشتر نواحی استوایی اقیانوس آرام، جبهههای جنوب و جنوبشرقی آسیا و همچنین مناطقی از شرق آفریقا رشد میکند.
به گزارش گاردین، محققان با بررسی دو اسکلت بسیار نادر یافته شده در جزیرهی سولاوسی اندونزی، متوجه فرسایش قابل توجه دندانها و نشانههایی از یک مادهی روانگردان در دندانهای باقیماندهی افراد شدند. الگوی فرسایش و عمق آن نشان میدهد که احتمالاً این افراد بهطور مداوم دانههای سخت و سایندهی بتل را در دهان خود نگهداشته و میمکیدند.
دانهی بتل در سطح جهانی چندان شناختهشده نیست، اما در واقع یکی از پرمصرفترین مواد روانگردان به حساب میآید. این ماده پس از الکل، کافئین و نیکوتین، بهعنوان چهارمین مادهی روانگردان پرکاربرد جهان شناخته میشود و بهطور تقریبی یکدهم جمعیت جهان از آن استفاده میکنند.
پروفسور آدام برام از مرکز پژوهشهای استرالیا برای تکامل انسان در دانشگاه گریفیث در بریزبن تصریح میکند: «ما شواهدی بهدست آوردهایم که نشاندهندهی عادت رایج و گستردهی مصرف این ماده است که امروزه به وضوح در بخش وسیعی از منطقهی آسیا-اقیانوسیه مشاهده میشود و چگونگی شکلگیری آن را روشن میسازد.»
استفاده از بتل ممکن است بهعنوان نوعی روش درمانی سنتی برای رفع دنداندرد محسوب شده باشد
در آغاز، گروه پژوهشی به بررسی بقایای دو جستوجوگر خوراک پرداختند که قبل از شکلگیری کشاورزی در دو مکان متفاوت از جزیرهی سولاوسی سکونت داشتند. برآوردها نشان میدهد که سن یکی از این افراد حدود ۷ هزار سال و سن دیگری بین ۱۶ تا ۲۵ هزار سال برآورد میشود. تحلیلهای انجامشده بر روی دندانهای این دو بزرگسال شیارهای عمیق و گردی را نمایان کرد که در برخی نقاط آنها به قدری عمیق بودند که احتمالاً پالپ دندان را آشکار میکردند.
برام توضیح میدهد: «بهنظر میرسد که چیزی به شکل یک آبنبات گرد بوده که بهنوعی آن را مانند مته داخل دندان قرار داده و بخش داخلی دندان را تراشیده باشد.»
نام متداول بتل نیز به نحوهی مصرف آن برمیگردد؛ زیرا مردم معمولاً دانهها را در برگهای گیاه بتل میپیچند تا آنها را بجوند. امروزه، دانههای بتل اغلب به همراه آهک که از آسیابکردن پوستهها یا صدفهای سوخته بهدست میآید مصرف میشوند و ترکیبشده به شکل تودهای به نام «کویید» درآمده و مورد استفاده قرار میگیرند.
برام بر این باور است که فرسایش غیرعادی دندانها بهدلیل جسمی سخت، گرد و ساینده در دهان به وجود آمده، هرچند هنوز مشخص نیست این جسم چه چیزی بوده است. او توضیح میدهد: «تصور کنید سنگی را در دهان نگه دارید و آن را از بخشی به بخشی دیگر منتقل کنید. اگر این عمل را بهطور مداوم و در طول روز انجام دهید، در نهایت بافت سخت دندانهایتان به سبب سایش از بین میرود و چنین شیارهایی شکل میگیرد.»
۲۲۷۲۷