در حالی که توجه اصلی به تجهیزات نظامی برجستهای چون تانکها، هواپیماها و ناوهای غولپیکر معطوف است، تأمین سوخت برای این وسایط بزرگ دریایی، جنبهای است که کمتر به آن پرداخته شده است و در جنگ جهانی دوم اهمیت زیادی داشته است. ناوگانهای دریایی در آن زمان عمدتاً به منابعی مانند دیزل، بنزین، نفت کوره و زغال سنگ تکیه میکردند.
سوختهای کلیدی و نقش آنها در جنگ جهانی دوم
کشتیهای جنگی در دوران جنگ جهانی دوم به طور عمده از چهار نوع سوخت: دیزل، بنزین، نفت کوره و زغال سنگ استفاده میکردند. زغال سنگ اغلب مخصوص کشتیهای قدیمیتر بود؛ به عنوان مثال، نیروی دریایی آمریکا به دو کشتی بخار چرخپرهای زغالسوز برای آموزش پرسنل تکیه میکرد. قایقهای PT کوچکتر از بنزین هواپیمایی ۱۰۰ اکتان بهره میبردند و زیردریاییهای آلمانی (U-boats) و آمریکایی نیز از سوخت دیزل استفاده میکردند.
مزیتهای نفت کوره و دیزل در ناوگان نظامی
اکثر کشتیهای زغالسوز که در اوایل قرن بیستم فعالیت میکردند، تا آغاز جنگ جهانی دوم به خدمت گرفته نشده بودند یا به سوخت نفت کوره تغییر داده شده بودند؛ ناو جنگی USS Texas (BB-35) در سال ۱۹۲۵ به استفاده از سوخت نفتی روی آورد. نفت کوره کارایی را بهبود میبخشید و به عنوان سوخت اصلی ناوهای بزرگتر و سریعتر مورد استفاده قرار میگرفت؛ ناو USS Iowa (BB-61) حدود ۲.۵ میلیون گالن و ناوهای هواپیمابر کلاس اسکس ۱.۵ میلیون گالن نفت کوره (علاوه بر ۲۴۰,۰۰۰ گالن سوخت هواپیما) را در خود جای میدادند.
تا سال ۱۹۳۹، نفت کوره به عنوان رایجترین منبع انرژی برای بیشتر کشتیهای سطحی در تمامی جبههها پذیرفته شده بود. زیردریاییها وقتی در سطح بودند از دیزل برای پیشرانش و شارژ باتری استفاده میکردند، اما در اعماق آب موتورهای الکتریکی را به کار میبردند؛ نیروی دریایی آمریکا در خلال جنگ جهانی دوم از سوخت مخصوص دریایی (NSFO) بهرهوری میکرد.