پیشنهاد تنفس ۵ ساله برای توزیع سود به منظور نوسازی صنعت سیمان

به نقل از ایسنا، علی‌اکبر الوندیان - دبیر انجمن صنفی کارفرمایان صنعت سیمان - در یک نشست خبری با خبرنگاران، به بررسی آخرین وضعیت تولید و صادرات در این حوزه پرداخت و به تشدید چالش‌های ناترازی انرژی و موانع لجستیکی در پایانه‌های مرزی در بخش صادرات اشاره کرد. وی افزود: در پنج ماه نخست سال جاری، تولید کلینکر کاهش ۳.۵ میلیون تنی داشته است و کلینکر تقریباً ۶۵ درصد از مصرف انرژی الکتریکی صنعت سیمان را به خود اختصاص می‌دهد، که این نشان‌دهنده محدودیت‌های موجود در تأمین انرژی است. اما در مقابل، در زمینه تولید سیمان، موفق به دستیابی به میزان تولید ۲۷.۵ میلیون تن شده‌ایم که حاکی از افزایشی معادل ۲ میلیون تن نسبت به سال گذشته است و همچنین در بخش تحویل سیمان، رشد ۶ درصدی را تجربه کرده و ۲۴.۸ میلیون تن سیمان را به مصرف‌کنندگان ارائه داده‌ایم.

دبیر انجمن صنفی صنعت سیمان در خصوص وضعیت صادرات کلینکر تصریح کرد: در این زمینه تحول مثبتی صورت نگرفته و ما تقریباً ۷۳ درصد از صادرات کلینکر را از دست داده‌ایم؛ به طوری که میزان صادرات از حدود ۳.۳ میلیون تن در سال گذشته به نزدیک ۹۰۰ هزار تن در سال جاری کاهش یافته است. این کاهشی عمده تحت تأثیر شرایط ناآرامی و امنیتی در جنوب کشور و تنگه هرمز و مشکلاتی است که با شیخ‌نشین‌های منطقه داریم که به طور مستقیم بازارهای هدف ما در نواحی خلیج فارس و هند را تحت تأثیر قرار داده است.

الوندیان ادامه داد: همچنین در صادرات به عراق به دلیل شرایط اقتصادی نامناسب این کشور و اتخاذ تصمیماتی برای محدود کردن مجوزهای واردات سیمان، با کاهش قابل توجه در صادرات مواجه شده‌ایم. پیش‌بینی می‌شود تا پایان سال جاری نسبت به سال گذشته، کاهش یک میلیون تنی در صادرات به عراق خواهیم داشت و اگر وضعیت فعلی ادامه یابد، ممکن است تا پایان سال حدود ۵ میلیون تن از مجموع صادرات را از دست بدهیم.

وی به رشد وضعیت صادرات در دیگر مرزهای صادراتی اشاره کرد و اظهار داشت: اما در نواحی شمال و شرق کشور، اوضاع متفاوت بوده و در پنج ماه نخست سال، رشد ۱۹ درصدی در صادرات سیمان داشته‌ایم، که هدف اصلی آن بازارهای روسیه و افغانستان است و بازار افغانستان به دلیل تنش‌های اخیر میان پاکستان و افغانستان به شدت تشنه سیمان ایرانی است. با این حال، ما با مشکلات جدی در صادرات زمینی به این کشور بر اثر چالش‌های داخلی در مرزها مواجه هستیم.

دبیر انجمن صنفی صنعت سیمان گفت: در یک بازدید میدانی، مشاهده شد که هیچ‌گونه مدیریت یکپارچه‌ای در مرز مستقر نیست؛ شهرداری یک پارکینگ محلی بزرگ ایجاد کرده که فاقد زیرساخت‌های لازم برای پذیرش، اسکان و فراخوان کامیون‌هاست و این مسئله باعث می‌شود تا کامیون‌ها مدت زمان زیادی معطل بمانند. همچنین تلاش‌ها در زمینه مبارزه با قاچاق سوخت به صورت کاملاً سنتی انجام می‌شود و ماموران به صورت دستی مخازن را بررسی می‌کنند؛ در حالی که قانونی که سقف ۱۰۰ لیتر را تعیین کرده است، کامیون‌هایی که بین ۱۵۰ تا ۳۰۰ لیتر گازوئیل دارند یا باید جریمه پرداخت کنند یا سوخت خود را تخلیه نمایند. این فرآیند غیراصولی می‌تواند منجر به فساد شود و اضافی بر روند بررسی کامیون‌ها در گمرک وجود دارد که مجموع این چالش‌ها به توقف ۷ تا ۸ روزه کامیون‌ها در پشت مرزهای ایران منجر می‌شود.

الوندیان اضافه کرد: در حالی که در سمت دیگر مرز، ناوگان افغانستان بدون هیچ گونه توقفی منتظر بارگیری از سمت ایران هستند، خواب طولانی مدت ناوگان، هزینه‌های حمل و نقل را به شدت افزایش داده و این هزینه‌ها به صنعت و تجار فشار می‌آورد. از سوی دیگر، به محض وضع عوارض از سوی طرف ایرانی، طرف افغانستانی نیز بدنبال وضع عوارض مشابه است که این موارد هزینه‌های صادرات را بالا می‌برد. در این راستا، موضوع به صورت مکتوب به رئیس‌جمهور گزارش شده تا با استقرار مدیریت واحد و استفاده از سامانه‌های نوین و سیستمی کردن سهمیه سوخت، مشکلات موجود برطرف شود.

این دبیر انجمن صنعت سیمان بیان داشت: به طور معمول صنعت سیمان با ناترازی انرژی در تابستان دست و پنجه نرم می‌کند و از نیمه دوم شهریور تا پایان آبان تلاش می‌کند با تثبیت وضعیت برق و تأمین سوخت، ذخایر کلینکر را احیا کند تا با آرامش وارد فصل سرما شود، اما متأسفانه امسال همچنان در بلاتکلیفی به سر می‌بریم و محدودیت‌های برق کماکان برطرف نشده است.

الوندیان خاطرنشان کرد: سهمیه برق صنعت سیمان در ساعات پیک سال گذشته ۶۵۰ مگاوات بود و در ساعات غیرپیک به مدت ۲۴ ساعت آزاد بود، اما امسال این سهمیه به ۴۰۰ مگاوات کاهش یافته و محدودیت در تمامی ساعات ۲۴ ساعته اعمال می‌شود. در بخشی از گاز نیز در حالی که سال گذشته تأمین گاز برای شش ماهه نخست برقرار بود و مازوت برای زمستان ذخیره می‌شد، امسال از آغاز سال و حتی در گرم‌ترین ماه‌ها با محدودیت‌های جدی در دسترسی به گاز مواجه شده‌ایم و از دیماند ۲۸ میلیون مترمکعبی روزانه صنعت سیمان، هم‌اکنون کمتر از پنج میلیون مترمکعب گاز تخصیص یافته است و این صنعت ناچار به مصرف مازوت شده است، به طوری که هنوز موفق به تکمیل ذخایر مازوت برای فصل زمستان نشده‌ایم.

وی تأکید کرد: به جز کمبود supply، هزینه انرژی به شدت افزایش یافته است. در گازوئیل مازوت، از خردادماه تا کنون شاهد افزایش ۶۶ درصدی قیمت بوده‌ایم و نسبت به شهریورماه سال گذشته، قیمت مازوت از حدود ۱۳۰۰ تومان به ۴۴۰۰ تومان رسیده، که افزایش دو برابری را نشان می‌دهد. همچنین برای هر لیتر مازوت باید حداقل ۲۰۰۰ تومان کرایه حمل از مناطق جنوبی کشور پرداخت شود که بار مضاعفی بر دوش تولیدکنندگان قرار می‌دهد.

دبیر انجمن صنفی صنعت سیمان خاطرنشان ساخت: در حوزه ژنراتورهای دیزلی و نیروگاه‌های کارخانه، گازوئیل تحویلی با نرخ آزاد و هر لیتر حدود ۸۰ هزار تومان محاسبه می‌شود و تولید برق از این طریق دیگر به لحاظ اقتصادی توجیه‌پذیر نیست. اما با این حال، صنعت سیمان دارای ۱۱۶ مگاوات نیروگاه خورشیدی فعال و ۱۷۰ مگاوات در حال نصب است و همچنین نزدیک به ۹۰ مگاوات دیزل زیر بار است و صنایع ناچار به خرید بین ۱۳۰ تا ۱۵۰ مگاوات برق از بورس با قیمت آزاد هستند.

الوندیان در پاسخ به سوال خبرنگار ایسنا درباره موضوعات مرتبط با استفاده از زغال‌سنگ و نیروگاه‌های بازیافت حرارتی که توسط وزارت صمت مطرح شده، اظهار داشت: وزارت صمت در صدد توسعه سبد انرژی است، اما برای پیاده‌سازی بازیافت حرارتی که می‌تواند بدون مصرف سوخت، از گرمای خروجی خطوط حدود ۳۰ درصد برق مورد نیاز کارخانه را تأمین کند و مصرف آب را کاهش دهد، نیاز به سرمایه‌گذاری فوری بین ۸ تا ۱۰ میلیون دلار برای هر خط نیروگاهی وجود دارد.

وی همچنین افزود: متأسفانه بانک مرکزی با خط اعتباری انرژی صنایع مخالفت کرده و در عین حال، نزدیک به ۶۵ درصد مالکیت صنعت سیمان در دست نهادهای دولتی و خصولتی است و در مجامع بورسی بیش از ۹۰ درصد سود سالانه این شرکت‌ها توزیع و از صنعت خارج می‌شود، که در نتیجه شرکت‌ها با کمبود نقدینگی مواجه هستند. درخواست ما از دولت این است که یک تنفس پنج‌ساله فراهم کند تا حداقل ۵۰ درصد از سود این شرکت‌ها توزیع نشود و به سرمایه‌گذاری در نوسازی خطوط و توسعه سامانه‌های بازیافت حرارتی اختصاص یابد.

دبیر انجمن صنفی صنعت سیمان در خصوص جایگزینی زغال‌سنگ تصریح کرد: در حال حاضر هیچ کارخانه سیمانی در کشور به تجهیزات پودر کردن و مشعل‌های مصرف زغال‌سنگ مجهز نیست و خطوط اولیه باید از کشورهایی مثل هند یا چین وارد شوند و سپس بومی‌سازی شوند.

وی همچنین درباره طرح مصرف سوخت مشتق از زباله (RDF) خاطرنشان کرد: شورای اقتصاد مصوبه‌ای با ارزش ۶۰ دلار به ازای هر تن برای مصرف RDF به صورت یارانه ۲۰ ساله برای کنسرسیوم متشکل از تولیدکننده، حمل‌کننده و مصرف‌کننده سیمان تصویب کرده است و سیمان غرب در کرمانشاه به عنوان نمونه‌ای از اجرای آن انتخاب شده است، اما این طرح در مرحله اول به دلیل عدم تفکیک مسئولیت‌ها و عدم تمایل شهرداری‌ها در تأمین و آماده‌سازی پسماند، به تعویق افتاده است.

دبیر انجمن سیمان در رابطه با بحران استخراج در معادن گفت: چالش اساسی در معادن، محدودیت در دسترسی به مواد ناریه است و واردات این تجهیزات که به دلایل امنیتی در اختیار وزارت دفاع قرار دارد، با مشکلاتی مواجه شده است. با رشد ۱۵۰ درصدی قیمت مواد ناریه، معدن‌کاران ناچار به استفاده از چکش‌های هیدرولیکی به جای مواد ناریه شده‌اند که این موضوع هزینه‌های استخراج را به صورت قابل توجهی افزایش داده است.

الوندیان در پایان تاکید کرد: با وجود افزایش نرخ ارز و افزایش قابل توجه هزینه‌های قطعات، خدمات، سوخت، برق و مواد ناریه، میانگین افزایش قیمت سیمان در بورس کالا از آغاز سال تا مهرماه تنها حدود ۴۴ درصد بوده و در حال حاضر قیمت تمام شده تولید به سرعت به قیمت فروش نزدیک شده و حاشیه سود به طور شدید کاهش یافته است. با این حال، در زمینه کیفیت سیمان تولیدی ایران، با رعایت استانداردهای سخت‌گیرانه اروپایی، این محصول اکنون به کشورهایی نظیر روسیه، هند و افغانستان صادر شده و در بالاترین سطح کیفی قرار دارد.

انتهای پیام