تنش من با فدراسیون دوومیدانی به دلیل عدم دریافت پاداش است/ فرایند استعداد یابی در سطوح پایه مغفول مانده است
ساعت 24 - مربی دوومیدانی اظهار می‌دارد: پس از اینکه نسبت به عدم دریافت پاداش اعتراض کردم، دیگر اجازه ندادند که در اردوی تیم ملی شرکت کنم.
باشگاه خبرنگاران جوان؛ مریم طایفه - امیر الوند، که در زمینه مربیگری دوومیدانی فعالیت می‌کند، در مصاحبه‌ای با خبرنگار ورزشی این باشگاه، در مورد کسب مدال طلای پرتاب وزنه بازی‌های آسیایی ناگویا از سوی شاگردش محمدرضا طیبی به توضیحاتی پرداخت: ۴ تا ۵ ماه پیش از آغاز این بازی‌ها، به مسائل و مشکلاتی با فدراسیون دوومیدانی برخوردم و به همین دلیل دیگر نتوانستم با طیبی همکاری کنم.
فدراسیون دوومیدانی پاداش مربیگری را به من ندادند
الوند در خصوص دلیل اختلافش با فدراسیون دوومیدانی بیان کرد: عجمی، ورزشکاری است که چند سالی است تحت نظر من تمرین می‌کند و از سال ۹۶ و ۹۷ مربیگری او را در اختیار داشتم و تلاشی شایسته برای رساندن او به این نقطه انجام دادم. زحمات ما در بازی‌های ساحلی به نتیجه رسید و عجمی علاوه بر ثبت رکورد، موفق به کسب مدال در این مسابقات نیز شد. پس از آن، کمیته ملی المپیک مبلغی را برای واریز به حساب مربیان اعزامی به مسابقات تصویب کرد و من در این زمینه با فدراسیون دوومیدانی صحبت کردم و اعلام کردم که این مبلغ بایستی به حساب من واریز شود چون من مربی خصوصی عجمی بودم. متأسفانه، فدراسیون دوومیدانی پاسخ روشنی به من نداد و اعتراضاتی که انجام دادم، باعث شد تا از حضور در اردوی تیم ملی دوومیدانی منع شوم.
مربی دوومیدانی اظهار کرد: به دنبال این مسائل، نتوانستم در کنار ورزشکارانم باشم. من مدت یک سال و نیم پیش از این اتفاق با طیبی کار کرده بودم و او را با رکورد ۱۸ متر تحویل گرفتم و ظرف ۴ ماه، به رکورد ۲۰.۸۸ متر رسید و در ادامه در کره جنوبی طلا گرفتیم و در مسابقات کشورهای اسلامی نیز موفق به کسب مدال نقره شد. همچنین توانست ورودی جهانی نیز کسب کند. ما بر روی طیبی کار کردیم اما متأسفانه تلاش‌مان برای بازی‌های آسیایی به نتیجه نرسید.
اختلاف من با فدراسیون دوومیدانی مربوط به پاداش بازی‌های ساحلی بود
او درباره اینکه فدراسیون دوومیدانی به جای واریز پاداش‌ها به مربیان، آن را به سپهرزاد داده است، گفت: اطلاعات دقیقی از اینکه چه کسی قرار است پاداش بگیرد ندارم. اختلاف من با فدراسیون دوومیدانی در مورد پاداش بازی‌های ساحلی است که به من تعلق نگرفته است. در حال حاضر نمی‌دانم پاداش طیبی به چه کسی خواهد رسید و اقداماتی که خودشان انجام می‌دهند به من مربوط نیست؛ شاید این پاداش به سپهرزاد تعلق بگیرد.
رکورد بالاتری برای طیبی در نظر داشتم
الوند در ارزیابی عملکرد تیم ملی دوومیدانی در بازی‌های آسیایی ناگویا گفت: عملکرد طیبی خوب بود و او رکورد بازی‌ها را به ثبت رساند، اما برنامه‌ریزی ما به این صورت نبود زیرا به هدف رکورد بالاتری می‌اندیشیدم. چرخه کاری ما با گذشته تفاوت کرده بود و با توجه به احتمال به تعویق افتادن بازی‌ها، بیشتر تلاش کردیم تا بدنش را دیرتر آماده کنیم و هدف‌مان این بود که رکوردی بالاتر از ۲۱ متر ثبت کند. ما با این ورزشکار کار کردیم و به طور کلی، سایر ورزشکاران نیز عملکرد خوبی داشتند به جز محیطی‌زاده که متأسفانه با مشکلی مواجه شد. در مجموع انتظار بیشتری نداشتم.
شاید مسئولان دوومیدانی به جلسه قبل از مسابقه محیطی زاده نرفتند
مربی دوومیدانی در خصوص مقصر دیسکالیفه شدن محیطی‌زاده گفت: قبل از برگزاری مسابقات، جلسه‌ای تشکیل می‌شود و سرپرست یا مربی تیم که به زبان مسلط است در آن جلسه حاضر می‌شود و مسئولان اجرایی قوانین را مطرح می‌کنند و تذکرات لازم را ارائه می‌دهند. حالا نمی‌دانم آیا مسئولان دوومیدانی در آن جلسه شرکت کردند یا خیر.
او افزود: درباره تأثیر احسان حدادی در از دست دادن مدال توسط محیطی‌زاده نظری ندارم و در حال حاضر هیچ اقدامی انجام نشده است. به نظرم افرادی که در جلسه پیش از مسابقه حاضر بودند، باید به خانم محیطی‌زاده می‌گفتند که آیا وسایلش را بررسی کرده است و به او گوشزد می‌کردند که نباید وسایل غیرقانونی به همراه داشته باشد. این مسائل برای حدادی نیز شناخته شده است و او در مسابقاتش آگاه بود که نمی‌تواند از برخی وسایل استفاده کند. اگر مطالب مطرح شده در جلسه به محیطی‌زاده گفته نشده باشد، در این صورت نشانی از مدیریت نیست.
برای دوومیدانی باید پشتوانه سازی و برنامه ریزی از قبل می‌شده است
الوند در خصوص نکته‌ای که حدادی قول ۱۰ مدال را در بازی‌های آسیایی ناگویا داده بود، اما در نهایت تنها ۴ مدال کسب شد، گفت: در دوومیدانی، نیاز به ایجاد پشتوانه و زیرساخت‌های مناسب وجود دارد و اگر وعده ۱۰ مدال می‌دهید، باید ورزشکاران مشخصی برای تحقق این امر نام ببرید. دوومیدانی ورزشی رکوردی است و نمی‌توانیم به سادگی بگوییم که ۱۰ مدال می‌گیریم. اعتماد به ورزشکار یک مسئله است و دیگر اینکه آیا آن ورزشکار توانایی کسب مدال را دارد یا خیر بسیار اهمیت دارد. هر قهرمانی در ایران لزوماً نمی‌تواند در سطح آسیایی نیز موفق به کسب مدال شود. نیاز است که استعدادها شناخته شوند و برای مسابقات بین‌المللی آماده شوند.
طیبی بعد از ۱۵ سال تمرین کردن به طلای آسیا رسید
او ادامه داد: ورزشکار قادر نیست ظرف یک یا دو سال به مدال آسیایی برسد. اگر طیبی و امیران در بازی‌های آسیایی موفق به کسب مدال شدند، به وضوح مشخص است که آنان چند سال است که در عرصه دوومیدانی تمرین می‌کنند. طیبی ۱۵ سال است که تمرین می‌کند و حالا موفق به کسب مدال طلای آسیا شده است. تفاوت کار اینجا در نظم و مربیانی است که با او همکاری کردند.
استعداد یابی در این چند سال در دوومیدانی ندیدم
الوند در مورد وضعیت فعلی دوومیدانی گفت: در این دو سال، من هیچ اقدام خاصی از طرف فدراسیون دوومیدانی در زمینه شناسایی استعدادها مشاهده نکردم و هیچ برنامه‌ای برای کار بر روی پایهها نیافتم. برای ورزشی مانند طیبی و امیریان جایی وجود ندارد و توسعه باید از سال‌ها پیش صورت می‌گرفت. چنین مسئله‌ای در یک یا دو سال اتفاق نمی‌افتد و برنامه‌ریزی جامع و علمی می‌طلبد، اما متأسفانه من هیچ نشانه‌ای از این گونه اقدامات ندیدم. اردوهای کمتری برای نوجوانان و جوانان در نظر گرفته شده و حمایت‌ها نیز کمتر شده است. این موضوع در سال‌های آینده می‌تواند بازتاب منفی داشته باشد و اگر برای طیبی و امیریان اتفاقی بیفتد، می‌دانم که در سال‌های آینده دیگر ورزشکارانی در بخش پرتاب وزنه نخواهیم داشت. تا آنجا که می‌دانم، پس از امیریان و طیبی حداقل هیچ ورزشکاری در این رشته نداریم.
او خاطر نشان کرد: با توجه به بی‌مهری‌هایی که به مربیان می‌شود، حال و روحیه آنها تضعیف شده است. به عنوان مربی نمی‌توانم تنها با صرف ۲ ساعت زمان برای شاگردم، در حالی که باید در دو شیفت با او تمرین کنم. با وجود این بی‌مهری ها آیا من علاقه‌ای به پرورش یک ورزشکار و ساختن او به قهرمان آسیا در ۴ سال آینده دارم؟ این اتفاقات دوباره برای من تکرار خواهد شد و فدراسیون دوومیدانی برخلاف عادت خود عمل می‌کند و با وعده‌هایی که می‌دهد باعث می‌شود شاگردانم فاصله بگیرند. حقوق مربی به درستی پرداخت نمی‌شود و در نهایت باز به نقطه ابتدایی برمی‌گردم. به هر حال عده‌ای در رأس امور قرار دارند که هم سود مالی دارند و هم منفعت.
الوند عنوان کرد: من با اصل این موضوع که ورزشگاه آفتاب انقلاب باید محلی برای ملی‌پوشان باشد، مخالفتی ندارم و روند مدیریتی فدراسیون دوومیدانی را در تبدیل آن به کمپ تیم ملی قبول دارم. ولی برای ورزشکارانی که در تهران تمرین می‌کردند، جایی طراحی نشده است. در اولین قدم، ورزشکاران را از ورزشگاه آفتاب انقلاب بیرون کردند و این موجب نارضایتی شد. ورزشکاران دوومیدانی سال‌ها در این ورزشگاه تمرین کرده‌اند. باید جمعیت بیشتری در نظر گرفته شود و از جوانان و نوجوانان بیشتری استفاده گردد. مدیران دوومیدانی بایستی مربیان را به کار روند و از رویکردهای قهری فاصله بگیرند و به مربیان داخلی اعتماد کنند تا توازن برقرار شود. فکر کردن به این که تنها عده‌ای خاص در این حوزه اطلاعات دارند و مربیان داخلی از آن بی‌خبرند، صحیح نیست.
او ادامه داد: به نظرم مربیانی که از خارج به ایران آمدند، واقعاً مربی نبودند، زیرا یک مربی خوب کمتر از ۴ یا ۵ هزار دلار نمی‌گیرد.
فدراسیون دوومیدانی پاداش مربیگری را به من ندادند
الوند در خصوص دلیل اختلافش با فدراسیون دوومیدانی بیان کرد: عجمی، ورزشکاری است که چند سالی است تحت نظر من تمرین می‌کند و از سال ۹۶ و ۹۷ مربیگری او را در اختیار داشتم و تلاشی شایسته برای رساندن او به این نقطه انجام دادم. زحمات ما در بازی‌های ساحلی به نتیجه رسید و عجمی علاوه بر ثبت رکورد، موفق به کسب مدال در این مسابقات نیز شد. پس از آن، کمیته ملی المپیک مبلغی را برای واریز به حساب مربیان اعزامی به مسابقات تصویب کرد و من در این زمینه با فدراسیون دوومیدانی صحبت کردم و اعلام کردم که این مبلغ بایستی به حساب من واریز شود چون من مربی خصوصی عجمی بودم. متأسفانه، فدراسیون دوومیدانی پاسخ روشنی به من نداد و اعتراضاتی که انجام دادم، باعث شد تا از حضور در اردوی تیم ملی دوومیدانی منع شوم.
مربی دوومیدانی اظهار کرد: به دنبال این مسائل، نتوانستم در کنار ورزشکارانم باشم. من مدت یک سال و نیم پیش از این اتفاق با طیبی کار کرده بودم و او را با رکورد ۱۸ متر تحویل گرفتم و ظرف ۴ ماه، به رکورد ۲۰.۸۸ متر رسید و در ادامه در کره جنوبی طلا گرفتیم و در مسابقات کشورهای اسلامی نیز موفق به کسب مدال نقره شد. همچنین توانست ورودی جهانی نیز کسب کند. ما بر روی طیبی کار کردیم اما متأسفانه تلاش‌مان برای بازی‌های آسیایی به نتیجه نرسید.
اختلاف من با فدراسیون دوومیدانی مربوط به پاداش بازی‌های ساحلی بود
او درباره اینکه فدراسیون دوومیدانی به جای واریز پاداش‌ها به مربیان، آن را به سپهرزاد داده است، گفت: اطلاعات دقیقی از اینکه چه کسی قرار است پاداش بگیرد ندارم. اختلاف من با فدراسیون دوومیدانی در مورد پاداش بازی‌های ساحلی است که به من تعلق نگرفته است. در حال حاضر نمی‌دانم پاداش طیبی به چه کسی خواهد رسید و اقداماتی که خودشان انجام می‌دهند به من مربوط نیست؛ شاید این پاداش به سپهرزاد تعلق بگیرد.
رکورد بالاتری برای طیبی در نظر داشتم
الوند در ارزیابی عملکرد تیم ملی دوومیدانی در بازی‌های آسیایی ناگویا گفت: عملکرد طیبی خوب بود و او رکورد بازی‌ها را به ثبت رساند، اما برنامه‌ریزی ما به این صورت نبود زیرا به هدف رکورد بالاتری می‌اندیشیدم. چرخه کاری ما با گذشته تفاوت کرده بود و با توجه به احتمال به تعویق افتادن بازی‌ها، بیشتر تلاش کردیم تا بدنش را دیرتر آماده کنیم و هدف‌مان این بود که رکوردی بالاتر از ۲۱ متر ثبت کند. ما با این ورزشکار کار کردیم و به طور کلی، سایر ورزشکاران نیز عملکرد خوبی داشتند به جز محیطی‌زاده که متأسفانه با مشکلی مواجه شد. در مجموع انتظار بیشتری نداشتم.
شاید مسئولان دوومیدانی به جلسه قبل از مسابقه محیطی زاده نرفتند
مربی دوومیدانی در خصوص مقصر دیسکالیفه شدن محیطی‌زاده گفت: قبل از برگزاری مسابقات، جلسه‌ای تشکیل می‌شود و سرپرست یا مربی تیم که به زبان مسلط است در آن جلسه حاضر می‌شود و مسئولان اجرایی قوانین را مطرح می‌کنند و تذکرات لازم را ارائه می‌دهند. حالا نمی‌دانم آیا مسئولان دوومیدانی در آن جلسه شرکت کردند یا خیر.
او افزود: درباره تأثیر احسان حدادی در از دست دادن مدال توسط محیطی‌زاده نظری ندارم و در حال حاضر هیچ اقدامی انجام نشده است. به نظرم افرادی که در جلسه پیش از مسابقه حاضر بودند، باید به خانم محیطی‌زاده می‌گفتند که آیا وسایلش را بررسی کرده است و به او گوشزد می‌کردند که نباید وسایل غیرقانونی به همراه داشته باشد. این مسائل برای حدادی نیز شناخته شده است و او در مسابقاتش آگاه بود که نمی‌تواند از برخی وسایل استفاده کند. اگر مطالب مطرح شده در جلسه به محیطی‌زاده گفته نشده باشد، در این صورت نشانی از مدیریت نیست.
برای دوومیدانی باید پشتوانه سازی و برنامه ریزی از قبل می‌شده است
الوند در خصوص نکته‌ای که حدادی قول ۱۰ مدال را در بازی‌های آسیایی ناگویا داده بود، اما در نهایت تنها ۴ مدال کسب شد، گفت: در دوومیدانی، نیاز به ایجاد پشتوانه و زیرساخت‌های مناسب وجود دارد و اگر وعده ۱۰ مدال می‌دهید، باید ورزشکاران مشخصی برای تحقق این امر نام ببرید. دوومیدانی ورزشی رکوردی است و نمی‌توانیم به سادگی بگوییم که ۱۰ مدال می‌گیریم. اعتماد به ورزشکار یک مسئله است و دیگر اینکه آیا آن ورزشکار توانایی کسب مدال را دارد یا خیر بسیار اهمیت دارد. هر قهرمانی در ایران لزوماً نمی‌تواند در سطح آسیایی نیز موفق به کسب مدال شود. نیاز است که استعدادها شناخته شوند و برای مسابقات بین‌المللی آماده شوند.
طیبی بعد از ۱۵ سال تمرین کردن به طلای آسیا رسید
او ادامه داد: ورزشکار قادر نیست ظرف یک یا دو سال به مدال آسیایی برسد. اگر طیبی و امیران در بازی‌های آسیایی موفق به کسب مدال شدند، به وضوح مشخص است که آنان چند سال است که در عرصه دوومیدانی تمرین می‌کنند. طیبی ۱۵ سال است که تمرین می‌کند و حالا موفق به کسب مدال طلای آسیا شده است. تفاوت کار اینجا در نظم و مربیانی است که با او همکاری کردند.
استعداد یابی در این چند سال در دوومیدانی ندیدم
الوند در مورد وضعیت فعلی دوومیدانی گفت: در این دو سال، من هیچ اقدام خاصی از طرف فدراسیون دوومیدانی در زمینه شناسایی استعدادها مشاهده نکردم و هیچ برنامه‌ای برای کار بر روی پایهها نیافتم. برای ورزشی مانند طیبی و امیریان جایی وجود ندارد و توسعه باید از سال‌ها پیش صورت می‌گرفت. چنین مسئله‌ای در یک یا دو سال اتفاق نمی‌افتد و برنامه‌ریزی جامع و علمی می‌طلبد، اما متأسفانه من هیچ نشانه‌ای از این گونه اقدامات ندیدم. اردوهای کمتری برای نوجوانان و جوانان در نظر گرفته شده و حمایت‌ها نیز کمتر شده است. این موضوع در سال‌های آینده می‌تواند بازتاب منفی داشته باشد و اگر برای طیبی و امیریان اتفاقی بیفتد، می‌دانم که در سال‌های آینده دیگر ورزشکارانی در بخش پرتاب وزنه نخواهیم داشت. تا آنجا که می‌دانم، پس از امیریان و طیبی حداقل هیچ ورزشکاری در این رشته نداریم.
او خاطر نشان کرد: با توجه به بی‌مهری‌هایی که به مربیان می‌شود، حال و روحیه آنها تضعیف شده است. به عنوان مربی نمی‌توانم تنها با صرف ۲ ساعت زمان برای شاگردم، در حالی که باید در دو شیفت با او تمرین کنم. با وجود این بی‌مهری ها آیا من علاقه‌ای به پرورش یک ورزشکار و ساختن او به قهرمان آسیا در ۴ سال آینده دارم؟ این اتفاقات دوباره برای من تکرار خواهد شد و فدراسیون دوومیدانی برخلاف عادت خود عمل می‌کند و با وعده‌هایی که می‌دهد باعث می‌شود شاگردانم فاصله بگیرند. حقوق مربی به درستی پرداخت نمی‌شود و در نهایت باز به نقطه ابتدایی برمی‌گردم. به هر حال عده‌ای در رأس امور قرار دارند که هم سود مالی دارند و هم منفعت.
الوند عنوان کرد: من با اصل این موضوع که ورزشگاه آفتاب انقلاب باید محلی برای ملی‌پوشان باشد، مخالفتی ندارم و روند مدیریتی فدراسیون دوومیدانی را در تبدیل آن به کمپ تیم ملی قبول دارم. ولی برای ورزشکارانی که در تهران تمرین می‌کردند، جایی طراحی نشده است. در اولین قدم، ورزشکاران را از ورزشگاه آفتاب انقلاب بیرون کردند و این موجب نارضایتی شد. ورزشکاران دوومیدانی سال‌ها در این ورزشگاه تمرین کرده‌اند. باید جمعیت بیشتری در نظر گرفته شود و از جوانان و نوجوانان بیشتری استفاده گردد. مدیران دوومیدانی بایستی مربیان را به کار روند و از رویکردهای قهری فاصله بگیرند و به مربیان داخلی اعتماد کنند تا توازن برقرار شود. فکر کردن به این که تنها عده‌ای خاص در این حوزه اطلاعات دارند و مربیان داخلی از آن بی‌خبرند، صحیح نیست.
او ادامه داد: به نظرم مربیانی که از خارج به ایران آمدند، واقعاً مربی نبودند، زیرا یک مربی خوب کمتر از ۴ یا ۵ هزار دلار نمی‌گیرد.