تجربه تماشای پرتاب یک فضاپیما به آسمان، برای طرفداران علم یک رویداد فوق‌العاده است، اما تضمین بازگشت ایمن آنها به سطح زمین نیز به همان اندازه حیاتی است. انتخاب اقیانوس‌ها به عنوان مکان نهایی برای فرود اقیانوسی فضاپیماها کاملاً تصادفی نیست و دلایل منطقی و فنی خاصی در پشت این انتخاب وجود دارد. این روش به تیم‌های بازیابی اجازه می‌دهد تا عملیات مربوط به بازگشت را به شکلی دقیق و ایمن اجرا کنند.
چرا روی آب فرود فضاپیماها منطقی‌تر است؟
فرود فضاپیماها در آب به دلیل توانایی آب در جذب ضربات شدید ناشی از برخورد با سرعت نزدیک به ۲۴ متر بر ثانیه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. کپسول‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که این فشار را تحمل کنند. همچنین، اقیانوس‌ها فضایی وسیع برای فرود فراهم می‌آورند. اما فرود در آب می‌تواند چالش‌هایی به همراه داشته باشد؛ شرایط جوی نامناسب (مانند وزش باد شدید یا جریان‌های قوی) ممکن است موجب انحراف فضاپیما از مسیر مورد نظر گردد. همچنین خطر غرق شدن نیز وجود دارد، که در سال ۱۹۶۱، فضاپیمای لیبرتی بل ۷ (Liberty Bell 7) به علت مشکل در دریچه، دچار حادثه شد و فضانورد ناسا، گاس گریسوم (Gus Grissom) نجات پیدا کرد.
چگونه فضاپیماها بعد از فرود اقیانوسی بازیابی می‌شوند؟
عملیات بازیابی کپسول‌ها پس از فرود در اقیانوس به وسیله نیروی دریایی ایالات متحده و تیم‌های ویژه نجات صورت می‌گیرد. هلیکوپترها و حلقه‌های شناور در حفظ و انتقال کپسول و فضانوردان نقش دارند. در آوریل ۲۰۲۶ (فروردین-اردیبهشت ۱۴۰۵ شمسی)، خدمه مأموریت آرتمیس ۲ با کپسول اوریون در آب فرود آمدند. چهار فضانورد پس از خروج از کپسول، توسط هلیکوپتر به کشتی نیروی دریایی منتقل شدند. کپسول اوریون نیز با استفاده از کابل وینچ توسط غواصان نیروی دریایی به محفظه مخصوصی روی عرشه کشتی منتقل و به مرکز فضایی کندی (Kennedy Space Center) راهی شد. ناسا پیش از این مأموریت، آزمایش‌های مربوط به ضربات آب را در مرکز تحقیقات لنگلی (Langley Research Center) در ویرجینیا انجام داده و با داده‌های مربوط به آرتمیس ۱ به بهینه‌سازی مدل‌های رایانه‌ای برای فرود در آب پرداخته است.