«پرنده شکاری» بوئینگ؛ هواپیماهایی که با هدف پنهان‌کاری طراحی شده‌اند
طبق گزارش خبرآنلاین، ساخت «پرنده شکاری» از سال ۱۹۹۲ در شرکت مک‌دانل داگلاس آغاز گردید و ادامه این پروژه با ادغام آن شرکت با بوئینگ در سال ۱۹۹۷ پیگیری شد. نخستین پرواز این هواپیما در سال ۱۹۹۶ به وقوع پیوست و فرآیند آزمایش آن تا سال ۱۹۹۹ ادامه داشته است. این جنگنده در سال ۲۰۰۲ به‌طور رسمی معرفی شد.
هدف اصلی از طراحی پرنده شکاری، آزمایش فناوری‌های پنهان‌کاری راداری و نیز به‌کارگیری روش‌های اقتصادی‌تر در طراحی و تولید هواپیما بود. شکل غیرمعمول بدنه، عدم وجود دم استاندارد و طراحی خاص ورودی هوای موتور، همه در راستای کاهش بازتاب امواج راداری صورت پذیرفته‌اند.
طبق گزارش «19fortyfive»، در این پروژه مهندسان به‌جای استفاده از شیوه‌های پرهزینه، از مواد کامپوزیتی و قطعات موجود در بازار بهره جستند. ارابه فرود این هواپیما از مدل بیچ‌کینگ‌ایر اقتباس شده و صندلی پرتاب‌شونده خلبان از هواپیمای AV-8B هریر برداشت شده بود. این رویکرد بخشی از تلاش برای تسهیل فرآیند تولید نمونه‌های آزمایشی به شمار می‌رفت.
پرنده شکاری به‌عنوان یک هواپیمای کوچک و نسبتاً کند شناخته می‌شود. طول آن تقریباً ۱۴٫۲ متر و فاصله بین دو سر بال‌هایش حدود ۶٫۹ متر است. حداکثر سرعت پیش‌بینی‌شده برای این هواپیما نزدیک به ۴۸۲ کیلومتر بر ساعت و سقف پرواز آن حدود ۶۱۰۰ متر گزارش شده است. این مشخصات به‌طور مستقیم با مأموریت ارزیابی ویژگی‌های پنهان‌کاری مرتبط می‌شود.
این جنگنده در مجموع ۳۸ پرواز آزمایشی را به انجام رساند و تجربیات حاصل از این برنامه بعدها در پروژه‌های دیگر بوئینگ، همچون هواپیمای آزمایشی بدون سرنشین X-45A به کار گرفته شد.
در حال حاضر، پرنده شکاری در موزه ملی نیروی هوایی ایالات متحده واقع در دیتون، اوهایو به نمایش درآمده و به عنوان یادبودی از پروژه‌ای جلوه‌گر است که هدف آن آزمایش محدودیت‌های طراحی هواپیما بود نه جنگ.
۵۸۵۸