در عرصه خودرو، نوآوری‌های شگرف همواره توجه‌ها را به خود جلب می‌کنند. وقتی تسلا از ویژگی‌های بی‌نظیر رودستر جدید خود با پیشرانه‌های راکتی پرده برداشت، بسیاری آن را به عنوان تحول عظیم در مهندسی خودرو تلقی کردند. اما آیا این فناوری واقعاً جدید و بدون پیشینه است یا ریشه‌های آن به دورانی دیگر بازمی‌گردد؟ تاریخ نشان می‌دهد که ایده خودروهای مجهز به پیشرانه راکتی از سال‌ها پیش وجود داشته و اوپل در این مسیر پیشگام بوده است.
اوپل در حدود یک قرن پیش خودروهای با پیشرانه راکتی تولید می‌کرد
دستگاه‌های تسلا رودستر (Tesla Roadster) اگرچه سروصدای زیادی به پا کردند، فناوری پیشرانه‌های راکتی تسلا رودستر به طور کلی نوین نیست. تسلا رودستر از تکنولوژی Cold Gas Thruste با استفاده از نیتروژن فشرده بهره‌برداری می‌کند که با سیستم کنترل پیچیده کامپیوتری، توانایی‌های آکروباتیک شگفت‌انگیزی را فراهم می‌سازد.
در مقابل، اوپل راک (Opel RAK) مدل ۱۹۲۸ از موشک‌های باروت سیاه بهره می‌برد که بر خلاف سیستم‌های CGT به احتراق نیازمند بودند.
آغاز دوران سرعت با اوپل راک ۱ و ۲
اوپل راک ۱ به همراه ۱۲ موتور راکت باروتی در عقب و یک اسپویلر اولیه طراحی شده بود. این ایده توسط ماکس والیر و فریتز فون اوپل به منظور ترویج نام اوپل و همچنین سفرهای فضایی شکل گرفت. در اولین آزمایش در مارچ ۱۹۲۸، اوپل راک ۱ موفق به دستیابی به سرعت ۷۵ کیلومتر بر ساعت شد و در آوریل به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت دست یافت.
در ماه مه ۱۹۲۸، تیم اوپل راک ۲ (Opel RAK.2) را با ۲۴ راکت عرضه کردند که به حداکثر سرعت ۲۳۳ کیلومتر بر ساعت دست پیدا کرد. این بالاترین رکورد این خودروها به شمار می‌رفت.
اوپل راک ۳ (Opel RAK.3) که بر روی ریل حرکت می‌کرد، به سرعت ۲۹۰ کیلومتر بر ساعت دست یافت، اما از مسیر منحرف و نابود شد. اوپل راک ۴ (Opel RAK.4) نیز در هنگام پرتاب دچار انفجار شد. این حوادث موجب توقف آزمایش‌ها از سوی مقامات راه‌آهن گردید و تیم به سمت هواپیماهای موشکی گرایش پیدا کرد.
خودروهای مجهز به پیشرانه‌های راکتی عمدتاً به فعالیت‌های ثبت رکورد سرعت محدود شدند
پس از دوران اوپل، خودروهای راکتی عمدتاً با هدف ثبت رکوردهای سرعت به کار گرفته شدند. بلو فلیم (Blue Flame)، یک خودروی راکتی مسابقه‌ای، در تاریخ ۲۳ اکتبر ۱۹۷۰ به دست گری گابلیچ در نمک‌زارهای بونویل یوتا با سرعت ۱۰۰۱ کیلومتر بر ساعت به رکورد جهانی دست پیدا کرد.
این رکورد برای ۱۳ سال بدون تغییر باقی ماند تا اینکه در ۴ اکتبر ۱۹۸۳، توسط تراست ۲ (Thrust2)، یک خودروی جت بریتانیایی، شکسته شد.
تراست ۲ از موتور جت توربینی رولز رویس RB.146 استفاده می‌کرد. این خودروی جت به مدت ۱۲ سال رکورددار باقی ماند تا اینکه تراست اس‌اس‌سی (ThrustSSC) با عبور از سرعت ۱۲۲۸ کیلومتر بر ساعت، دیوار صوتی را درهم شکست.
چالش‌های پیشرانه‌های راکتی در جاده‌های عمومی
به‌کارگیری پیشرانه‌های راکتی در جاده‌های عمومی با چالش‌های زیادی همراه است که مانع از گسترش آن‌ها گردیده است: