زمین همواره در معرض نیروهای طبیعی مانند آتش‌فشان‌ها و یخچال‌های غول‌پیکر بوده است، عوارضی که شکل ظاهری سیاره ما را تعیین می‌کنند. در حال حاضر، ما در دوره‌ای میان یخچالی به سر می‌بریم که نزدیک به ۱۱۷۰۰ سال پیش آغاز گردید، با این وجود، تاریخ زمین شامل دوره‌های سرد و یخبندانی نیز می‌شود. به تازگی، نتایج یک تحقیق جدید نشان می‌دهد که ورود به دوره یخبندان بعدی، که حدود ۲۰۰۰ سال پیش آغاز شده بود، به واسطه پدیده گرمایش جهانی متوقف شده است. این یافته‌ها به طرز قابل توجهی درک ما از تأثیر فعالیت‌های انسانی بر چرخه‌های طبیعی زمین را تغییر می‌دهند.
تأثیر تغییرات اقلیمی بر چرخه طبیعی یخچال‌ها
این مطالعه بر روی صفحه یخی لورنتاید (LIS)، بزرگ‌ترین ساختار یخی دوران پلیستوسن متمرکز شد که از ۹۵ هزار تا ۲۰ هزار سال پیش، مناطق وسیعی از شمال ایالات متحده و کانادا را تحت پوشش قرار می‌داد. پژوهشگران بر این عقیده هستند که این یخچال بزرگ به تدریج به کلاهک یخی بارنز (BIC) تبدیل گشته که به عنوان هسته اصلی یک عصر یخبندان کامل محسوب می‌شود.
روش تحقیق و شواهد معتبر علمی
برای دستیابی به این نتیجه، پژوهشگران با به‌کارگیری روش‌های تاریخ‌گذاری اتمی، یک گاه‌شماری دقیق از کلاهک یخی طراحی کردند. آن‌ها ایزوتوپ بریلیوم-۱۰ کیهانی را در انواع سنگ‌ها و نسبت کربن-۱۴ را در بقایای گیاهی مرده‌ای که با عقب‌نشینی BIC در معرض دید قرار گرفته بودند، مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. این اندازه‌گیری‌ها همانند کرنومترهای زمین عمل کرده و زمان در حال پیشروی و عقب‌نشینی یخچال‌های طبیعی را نمایان می‌کنند.
دماهای حداکثری در دوره میان یخچالی فعلی ما، معروف به هولوسن، احتمالاً حدود ۱۱ تا ۱۰ هزار سال پیش به دلیل تابش شدید خورشید مرتبط با چرخه‌های میلانکوویچ به وقوع پیوسته است. در هزاره‌های بعدی، روند خنک‌سازی آغاز شد. کلاهک یخی بارنز (BIC) که دست‌کم ۳۶۰۰ سال پیش از وضعیت کنونی کوچک‌تر شده بود، تا حدود ۲۰۰۰ سال پیش در کمترین حالت خود باقی ماند. اما از آن زمان به بعد، بزرگ‌تر شده و نشان‌دهنده آغاز عصر یخبندان جدید بوده است. با این حال، پژوهشگران از توقف این روند به واسطه شرایط دماهای گرم‌تر تابستانی خبر می‌دهند که از دهه ۱۹۶۰ آغاز شده است. آن‌ها مستند کرده‌اند که BIC در حدود سال ۱۹۶۰ به اوج تاریخی خود دست یافت و از آن پس، گرمایش ناشی از فعالیت‌های انسانی باعث کاهش آن شده است.
آینده صفحات یخی و اثرات گرم شدن کره زمین
از آن زمان به بعد، کاهش حجم این کلاهک یخی تقریباً به طور کامل با افزایش دماهای تابستانی تبیین می‌شود، که خود منجر به کوچک‌تر شدن سایر یخچال‌ها در سراسر قطب شمال کانادا و اقیانوس اطلس شمالی خواهد شد. این مسئله ناشی از افزایش انتشار گازهای گلخانه‌ای است که به حدود سال ۱۷۵۰ و شروع انقلاب صنعتی بازمی‌گردد. مدل‌ها پیش‌بینی می‌کنند که صفحه یخی لورنتاید سابق، یا کلاهک یخی بارنز کنونی، تحت شرایط اقلیمی فعلی برای همیشه منقرض خواهد شد. نیکلاس یانگ، ژئوشیمی‌دان دانشگاه کلمبیا و یکی از نویسندگان اصلی این تحقیق، نتیجه‌گیری می‌کند: «آنچه که مقوله‌ای طبیعی و پیش‌بینی‌کننده تلقی می‌شد، اکنون دستخوش زوال شده است.» این تحقیق در مجله علمی معتبر Science منتشر شده است.