پیروزی در جنگ، باید پیروزی همه ملت باشد، نه یک جناح / در کنار اقدامات نظامی در اندیشه معیشت مردم و انسجام داخلی باشید
به گزارش خبرآنلاین روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: واشنگتن در ماه‌های گذشته هزینه‌های سنگینی برای عملیات نظامی پرداخته، اما همچنان به اهداف سیاسی مورد نظر خود دست نیافته است. تجربه دو مرحله جنگ نشان داد که قدرت نظامی، به‌تنهایی تضمین‌کننده تسلیم یا تمکین ایران نیست. البته این به معنای منتفی بودن خطر حمله مجدد نیست، بلکه نشان می‌دهد میدان اصلی فشار لابد بیش از گذشته به اقتصاد و اراده عمومی منتقل شود.
واقعیت این است که این جنگ، صرفاً رویارویی نظامی ایران و آمریکا نیست. مسئله، بودن یا نبودن ایران در معادلات آینده جهان است. شکست در چنین نبردی کشورمان را برای سالیان طولانی از امکان اثرگذاری مستقل محروم می‌کند و پیروزی، فرصتی تاریخی برای سرافرازی و بازتعریف جایگاه ایران فراهم می‌آورد، اما این پیروزی چگونه به دست می‌آید و مهم‌تر از آن، چه کسانی باید درآن سهیم باشند؟
آمریکا با هزینه‌های داخلی این جنگ مواجه است. افزایش فشار اقتصادی بر مصرف‌کنندگان، نگرانی از تداوم بحران انرژی و بازتاب سیاسی جنگ در انتخابات، برای دولت ترامپ بی‌هزینه نیست. شکست سخت انتخاباتی هم نشان داد که جنگ خارجی می‌تواند به مسئله‌ای در سیاست داخلی آمریکا تبدیل شود. با این همه، نباید از این واقعیت غافل شد که ایران برای ادامه مقاومت، هزینه می‌پردازد. اعتبار تاب‌آوری کشور در برابر فشارهای بی‌سابقه افزایش یافته، اما ظرفیت اقتصادی و اجتماعی مردم نامحدود نیست. تاب‌آوری یک ملت را نمی‌توان فقط با میزان تحمل رنج اندازه گرفت. اگر محاصره به فرسایش معیشت، کاهش امید و تضعیف پیوند جامعه با حاکمیت منجر شود، لابد این سرمایه تحلیل خواهد رفت. پس برای این مسئله باید برنامه‌ای جدی و فراتر از مدیریت روزمره بحران داشت.
مشکل دیگر، وضعیت تعلیق و انتظار است. جامعه منتظر است بداند فردا چه اتفاقی می‌افتد و حاکمیت نیز در تصمیم‌گیری درباره آینده با ابهام روبه‌روست. نتیجه این وضعیت، کوچک شدن افق تصمیم‌سازی است. مردم از سرمایه‌گذاری، برنامه‌ریزی و تصمیم‌های بلندمدت پرهیز می‌کنند و دستگاه‌های اجرایی بیشتر به واکنش‌های روزانه مشغول می‌شوند. خطر اصلی در کنار رکود اقتصادی، گسست تدریجی میان جامعه و نظام تصمیم‌گیری است. وقتی مردم احساس‌کنند افق قابل اتکایی پیش رویشان نیست، به‌تدریج مسیرهای غیررسمی و راه‌حل‌های فردی را جایگزین اعتماد به سازوکارهای عمومی می‌کنند. شکستن این چرخه، به تصمیم‌های روشن، قابل پیش‌بینی و ارتباط صادقانه با جامعه نیاز دارد.
نخستین ضرورت در چنین شرایطی، بازسازی اتحاد ملی است. جنگی‌که سرنوشت یک کشور را تحت تأثیر قرار می‌دهد، نمی‌تواند صرفاً با اتکا به یک جناح، یک سلیقه سیاسی یا یک بخش از مردم جامعه اداره شود. قدرت واقعی ایران زمانی آشکار می‌شود که همه ظرفیت‌های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی کشور درکنار یکدیگر قرار بگیرند. حاکمیت در این مقطع، فرصتی تاریخی دارد تا با عبور از مرزبندی‌های خودی و غیرخودی، همه ظرفیت‌های انسانی و اجتماعی کشور را در خدمت منافع ملی قرار دهد. هرچه دایره مشارکت گسترده‌تر و احساس تعلق ملی فراگیرتر باشد، ایران از پشتوانه‌ای محکم‌تر برای عبور از این رویارویی تاریخی برخوردار خواهد شد.
۱۷۳۰۲