چگونه ممکن بود محمدجواد را نادیده بگیرید؟!
در نخستین مسابقه خود در تورنمنت بصره، تیم ملی فوتبال ایران موفق شد با نتیجه 2 بر صفر بر فلسطین چیره شود. امیر قلعهنویی در این بازی از 22 بازیکن استفاده کرد؛ به نحوی که نیمه اول را با پیکربندی سه دفاعه و نیمه دوم را با سیستم چهار دفاعه به مسابقه ادامه داد. یکی از نکات جالب توجه در ترکیب اصلی تیم، حضور محمدجواد حسیننژاد بود. این ستاره 23 ساله دینامو ماخاچقلعه پس از 13 ماه غیبت مجدداً برای تیم ملی به میدان رفت و نمایش بسیار درخشانی از خود به جا گذاشت.
پست هشت برای شماره هفت
در سیستم «1-2-4-3»، محمدجواد به عنوان یکی از دو هافبک مرکزی ایفای نقش کرده و پست شماره هشت را در اختیار داشت. او از دقیقه اول با دوندگی بالا در تمام نقاط زمین حضور داشت و توپ را از مدافعین تحویل میگرفت و با مهارت در حمل توپ به خط حمله منتقل میکرد. این ستاره در نیمه اول با فرصتهای متعدد، تعدادی از همتیمیهای خود را به شکلهای مختلف صاحب موقعیت نمود که دنیس درگاهی، محمد قربانی و جعفر سلمانی از جمله آنان بودند که موقعیتهای قابل قبولی را از دست دادند. بازیکنان فلسطین بارها مجبور شدند برای متوقف کردن حسیننژاد با خطا و خشونت اقدام کنند. با این وجود، شماره هفت تیم ملی وظایف خود را به نحو احسن انجام داد و خلاقیت و ریتم را به میانه میدان آورد و پس از مدتها به طرفداران فوتبال در ایران مهارتهای تکنیکی خود را نشان داد.
علت تعویض زودهنگام حسیننژاد چه بود؟
سرمربی تیم ملی به منظور بهرهگیری از حداکثر توان بازیکنان در این دوران از مسابقات، تصمیم به جایگزینی تمامی 11 بازیکن فیکس در طول بازی گرفت. حسیننژاد به همراه چهار بازیکن دیگر در بین دو نیمه زمین را ترک کرد. این تعویض زودهنگام میتواند به دلایل متعددی مرتبط باشد. یکی از این دلایل استراحت حسیننژاد و فراهم کردن فرصت برای دیگر بازیکنانی بود که در پست او به میدان آمده بودند. دلیل دیگری که نباید نادیده گرفته شود، تغییراتی بود که در آرایش تیم به وقوع پیوسته بود.
قلعهنویی دوباره در سیستم چهار دفاعه، دو پیوت خود را با بازیکنی در پست شماره 6 و هافبکهای دفاعی تشکیل داد و امیرمحمد رزاقینیا را به عنوان همپست سعید عزتاللهی در نظر گرفت. این تغییر نشان میدهد که حسیننژاد و بازیکنانی با مشخصاتی مشابه احتمالاً در صورت استفاده از سیستم چهار دفاع، شانس کمتری برای قرار گرفتن در پست هافبک میانی خواهند داشت. هر چند هنوز برای قضاوت نهایی زود است، اما شواهد موجود حاکی از این واقعیت است.
ششمین بازی و نمره بالای محمدجواد
حسیننژاد در شرایطی پس از 13 ماه مجدداً برای تیم ملی به میدان رفت که مدت زمان حضورش تقریباً همتراز بازی قبلیاش در دیدار دوستانه برابر تانزانیا بود. او با اعتماد به نفس بالا در زمین بازی نمایش خود را آغاز کرد و از پا به توپ شدن و اجرای ضربات ایستگاهی هیچ واهمهای نداشت. کرنر او که از سمت راست ارسال شد، به طرز موجداری به محوطه جریمه رسید و محمد قربانی با ضربه سر توپ را به تیر دروازه زد.
محمدجواد در وظایف دفاعی نیز به خوبی عمل کرد و بارها برای جلوگیری از ضدحملات فلسطین به خط دفاع ملحق شد و در ایجاد اختلال و تاخیر در ضدحملات قرمزپوشان نقش ایفا کرد. حسیننژاد در دقایق پایانی نیمه اول چند بار در اتخاذ تصمیمهای کلیدی دچار اشتباه شد، اما به طور کلی در زمره بهترین بازیکنان ایران در نیمه اول قرار گرفت. حال باید دید آیا کادر فنی در دیدار با عراق هم به او فرصت خواهد داد یا خیر.
در هر لحظه که حسیننژاد پا به توپ میشد، لذتبردن از استعداد او سوالی را مجدداً در ذهنها تداعی میکرد که چگونه قلعهنویی و دستیارانش چنین سطحی از توانایی و پتانسیل را پیش از جام جهانی شناسایی نکردند و حتی محمدجواد را به اردوهای آمادهسازی پیش از اعزام دعوت نکرند. این بازیکن هنوز به فرم ایدهآل فصل گذشتهاش دست نیافته، اما توانست طراوت و کیفیت بالایی را به خط هافبک ایران اضافه کند و نشان دهد که چه قابلیت کاراییای میتواند داشته باشد.