بر اساس گزارش خبرآنلاین به نقل از زومیت، اسناد موجود از کمیسیون تنظیم مقررات هسته‌ای آمریکا (NRC) نشان می‌دهد که این وزنه‌ها در بخش‌هایی مانند سطوح خارجی و قسمت‌های فوقانی به کارگرفته می‌شدند. در میان نخستین ۵۵۰ فروند هواپیمای ۷۴۷ ساخته‌شده، حدود ۱۲ هزار قطعه ریخته‌گری‌شده از این نوع موجود بوده که وزن کلی اورانیوم مورد استفاده در آن‌ها از ۲۰۰ تن فراتر می‌رود. بسته به طراحی و مدل هواپیما، هر ۷۴۷ دارای ۲۱ تا ۳۱ وزنه بود.
اما به واقع چه دلیلی بوئینگ را به استفاده از اورانیوم سوق داد؟ پاسخ اصلی به یک خاصیت فیزیکی ساده مرتبط است: چگالی فوق‌العاده بالا. هنگامی که طراحان در تلاشند تا یک بخش متحرک از هواپیما را با وزنهای معین متعادل نمایند، هرچه ماده‌ای که انتخاب می‌کنند متراکم‌تر باشد، قادر خواهند بود همان مقدار جرم را در فضایی کوچکتر جای دهند. این امر به‌ویژه در نقاط محدود هواپیما که فضای کافی برای نصب وزنه وجود ندارد، حائز اهمیت است.
اورانیوم تهی‌شده نیز به عنوان گزینه‌ای مناسب در این کاربرد شناخته می‌شد و بر خلاف تصور عموم، هدف آن هیچ نقشی در زمینه هسته‌ای یا تولید انرژی نبوده است. این ماده عمدتاً از اورانیوم-۲۳۸ تشکیل می‌گردد و نسبت اورانیوم-۲۳۵ در آن نسبت به نمونه طبیعی کاهش یافته است.
با این حال، استفاده از وزنه‌های اورانیوم مشکلاتی نیز به همراه داشت که یکی از آن‌ها پدیده خوردگی بود. براساس مکاتبات انجام شده میان بوئینگ و NRC در سال ۱۹۸۳، پیش‌بینی می‌شد که در هر تعمیر کلی هواپیما، که به شکل معمول هر چهار تا پنج سال یک‌بار انجام می‌گرفت، بیش از ۲۰ درصد وزنه‌ها دچار خوردگی می‌شوند و نیازمند بازفرآوری خواهند بود. این موضوع به معنای بروز چالش‌های جدی برای اپراتورهای ۷۴۷ ایجاد می‌کرد. به علاوه، حمل این وزنه‌ها نیز آسان نبود و در آن زمان تنها یک مرکز شناخته‌شده برای بازفرآوری آن‌ها وجود داشت.
وزنه‌ها پس از ۴ تا ۵ سال نیازمند ترمیم کامل بودند
در سال ۱۹۸۳، بوئینگ از NRC در مورد چگونگی بهبود حفاظت از وزنه‌ها سوال کرد. پیشنهاد اولیه شامل افزودن یک لایه محافظ جدید از ماده‌ای به نام Cosmoline بر روی پوشش وزنه‌های سالم بود؛ اما NRC اعلام کرد که این اقدام از نظر مقررات، به عنوان یک نوع فرآوری شیمیایی یا فیزیکی جدید تلقی می‌شود و مشمول معافیت قانونی مرتبط با وزنه‌های اورانیومی نیست. در چنین شرایطی، بوئینگ نیاز به مجوزهای جداگانه برای اجرای این کار داشته است.
چند ماه بعد، بوئینگ پیشنهاد دیگری را مطرح کرد: استفاده از ترکیب ضدخوردگی MIL-C-16173 بر روی وزنه‌هایی که در حال حاضر بر روی هواپیما نصب شده بودند. این بار NRC به این نتیجه رسید که روش پیشنهادی در چارچوب قوانین، تحت عناوین «فرآوری شیمیایی، فیزیکی یا متالورژیکی» قرار نمی‌گیرد و می‌تواند تحت معافیت موجود اجرایی شود.
مدارک موجود نشان می‌دهد که انتخاب اورانیوم برای وزنهای ۷۴۷ نه به عنوان یک تصمیم پنهان و عجیب برای بهبود عملکرد هواپیما بلکه به عنوان یک راه‌حل مهندسی برای جا دادن جرم زیاد در فضایی محدود بوده است که بعداً به عنوان یک موضوع مرتبط با نگهداری و قوانین تبدیل گردید.
در حقیقت، مقررات NRC همچنان برای وزنه‌های هواپیما که حاوی اورانیوم تهی‌شده هستند، چارچوب خاصی دارد. این معافیت، استفاده و انتقال این وزنه‌ها را تحت شرایط مشخص مجاز دانسته و بر برچسب‌گذاری و ممنوعیت تغییرات غیرمجاز تأکید دارد.
در ادامه، استفاده از اورانیوم تهی‌شده در صنعت هواپیما کاهش یافته و تنگستن به عنوان جایگزین آن معرفی شد. گزارش‌های فنی آمریکایی نیز روند جایگزینی وزنه‌های اورانیومی با تنگستن در ناوگان ۷۴۷ را تأیید کرده‌اند.
5858
نظرات کاربران