علیرضا معینی در گفت‌وگویی با بیان این مطلب اظهار کرد: برای رسیدن به ۳۵ میلیون شغل تا افق ۱۴۰۴ چند کار کلیدی باید انجام دهیم که مهم‌ترین آن اصلاح نظام بانکی است. تا زمانی که بانک‌ها با این وضعیت به کار خود ادامه می‌دهند هیچ تولیدی توجیه‌پذیر نخواهد بود.

وی افزود: حمایت‌های موقت دولتی گره‌گشای تولید و اشتغال نیست. این حمایت‌ها بعضا به صورت مسکن عمل می‌کنند اما جراحی واقعی در گرو اصلاح ساختارهاست. مفهوم سود بانکی باید حذف شود. بانک واسطی برای انتقال پول است و اگر قرار باشد سرمایه‌گذاری کند باید در راستای استراتژی نظام به کار خود ادامه دهد. تسهیلات بانکی باید در مسیر تولید و مباحث فرهنگی همچون ازدواج قرار گیرند.

این کارشناس اقتصادی با بیان این‌که در حال حاضر بیشتر افردی که از بانک وام می‌گیرند جز از طریق دلالی و واردات نمی‌توانند از عهده‌ی سودهای بانکی بربیایند، گفت: سود تولید در سال‌های اولیه پایین است و برای تقویت به زمان نیاز دارد اما با توجه به بالا بودن سود دلالی، برگشت سرمایه سریع اتفاق می‌افتد.

معینی تصریح کرد: با این نظام بانکی تورم روز به روز بالاتر می‌رود؛ چرا که تسهیلات بانکی غالبا وارد چرخه دلالی، بورس‌بازی، سکه و ارز می‌شود. اما اگر این پول‌ها به تولید برسد دائما زیاد می‌شود که به فراوانی کالا و پایین آمدن تورم کمک می‌کند.

وی سوق دادن درآمدهای نفتی را در مسیر تولید، ضروری دانست و گفت: درآمدهای نفتی که وارد چرخه بازار می‌شود ضد تولید است. این درآمدها باید برای توسعه زیربنایی دانش و فناوری های به کار گرفته شود. ورود درآمدهای نفتی در چرخه مصرف یعنی افزایش تورم و واردات بی‌رویه.

به گفته این کارشناس اقتصادی، رسیدن رشد اقتصادی ۳.۶ درصد فعلی به پنج درصد هم چندان نمی‌تواند به ایجاد اشتغال منجر شود؛ چرا که با افزیش بهره‌وری نیاز به نیروی انسانی کم می‌شود. شاید بخشی از اهداف اشتغال سند چشم انداز محقق شود اما برای رسیدن به رقم ایده‌ال ۳۵ میلیون شغل قطعا نیازمند جراحی سیستم بانکی هستیم.