کامبیز نوروزی: طرح مقابله با نفوذ، ایران را در وضعیت محاصره خبری قرار میدهد / نیاز است به مراکز حساس رفت و کاوش نفوذ را در آنجا انجام داد
بر اساس گزارشی از خبرگزاری خبرآنلاین، کامبیز نوروزی خاطرنشان کرد که برای تحلیل دقیق مسائل جاسوسی و نفوذ (بهویژه نفوذ)، ابتدا باید مفهوم «نفوذ» را بهروشنی تبیین کنیم. او بیان داشت: «جاسوس فردی است که بهطور مخفیانه به فعالیتهای خود ادامه میدهد. او معمولاً فردی آموزشدیده است که سعی میکند بهصورت پنهانی اطلاعات حساس و محرمانه را از منابع اطلاعاتی به سرویسهای اطلاعاتی خود منتقل کند، اما مفهوم نفوذ کاملاً متفاوت است. زمانی که از نفوذ صحبت میکنیم، به این معناست که یک مأمور از سرویس اطلاعاتی خارجی بهصورت ظاهراً معتبر و معقول وارد مراکز کلیدی و استراتژیک یک کشور میشود. به عبارت دیگر، نفوذ به معنای این است که شخص خود را بهعنوان یکی از اعضای آن مجموعه جا بزند و به این طریق فعالیت کند. در حقیقت، فرد در قالب یک شخصیت پسندیده و قابل قبول شناخته میشود که مورد تأیید مراجع گزینشی است تا بتواند به سیستم نفوذ کند.»
بنابر گزارش دیدهبان ایران، این حقوقدان تصریح کرد: «یک فیلمساز، شاعر، یا موسیقیدان، چگونه میتواند نفوذ کند؟ آنها آثار خود را تولید میکنند. همچنین یک استاد دانشگاه که قصد دارد در یک کنفرانس علمی بینالمللی شرکت کند، به کجا نفوذ مینماید؟ یا یک روزنامهنگار که به روایتگری میپردازد. بنابراین این افراد نمیتوانند بهعنوان مصداق نفوذ شناخته شوند. اما وقتی کسی با ظاهری مناسب و پسندیده وارد مراکز حساس کشور شده و بهعنوان یکی از کارکنان آنجا فعالیت کند و اطلاعات را به یک سرویس اطلاعاتی بیگانه منتقل نماید، نام او به عنوان نفوذی مطرح میشود. بنابراین اظهاراتی درباره افشار و جمعیتهای صنفی و فرهنگی که هدف این طرح قرار گرفتهاند، موضوعیت ندارند. این شبیه به این است که بگوییم یک خودروی سواری اگر ۳۰ یا ۴۰ تن بار حمل کند، دچار جریمه خواهد شد. در واقع، خودروهای سواری برای حمل این حجم بار ساخته نشدهاند و چنین فعلی جرم «محال» به شمار میرود. زیرا اگر ۲۰ تن بار بر روی یک خودرو سواری گذاشته شود، آن خودرو بهراستی نابود خواهد شد.»
نوروزی ادامه داد: «من بر این باورم که تشخیص یک نویسنده، متفکر، استاد دانشگاه، سینماگر، مستندساز، موسیقیدان و روزنامهنگار بهعنوان مصداق نفوذ، به نوعی جرم محال محسوب میشود.
بهطور کلی، اگر هدف قانونگذار جلوگیری از نفوذ مأموران اطلاعاتی به کشور است، باید بر روی مراکز حساس و حیاتی تمرکز کند که اطلاعات در دسترس قرار دارد و افرادی بهمنظور دسترسی به آن اطلاعات، به این مراکز وارد میشوند تا به جستجوی نفوذیها بپردازند.
این حقوقدان به طرح ارائه شده اشاره کرد و گفت: «بر اساس این طرح، هر شخصی که مایل است به سفارتخانههای خارجی مراجعه کند، باید از وزارت امور خارجه در داخل کشور اجازه بگیرد و از سفارتخانهها یا کنسولگریهای ایران در خارج از کشور نیز مجوز دریافت کند. آیا این کار عملی است؟ در حال حاضر، میلیونها ایرانی در خارج از کشور زندگی کرده و برای نیازهای روزانه خود مراجعات متنوعی دارند. آیا میتوان از عهده یک کنسولگری یا یک سفارتخانه ایران برای پاسخگویی به این تعداد مراجعهکننده برآمد؟
نوروزی افزود: «نویسندگان این طرح، نمایندگان مجلس، یک نکته را به شدت فراموش کردهاند؛ اصل بر صحت رفتار افراد است. زمانی که اعلام میشود همه باید مجوز بگیرند، یک اصل اساسی و مهم در قانون اساسی که به اصل برائت و صحت عمل افراد مربوط میشود، نادیده گرفته شده است. بسیاری از موضوعات مطرح شده در این طرح به سادگی امکانپذیر نیستند. به عنوان مثال، اگر روزانه صدها نفر بخواهند به وزارت خارجه مراجعه کنند تا برای ویزا درخواست دهند یا در یک همایش علمی خارج از کشور شرکت کنند،...»
او اضافه کرد: «وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه موظف به پاسخگویی به این درخواستها هستند. اما اگر یکی از این ارگانها موافق باشد و دیگری مخالف، تکلیف آن متقاضی چه خواهد بود؟»
این حقوقدان همچنین با اشاره به تفسیرپذیری و فقدان یک چارچوب مشخص برای نمایش چهره منفی از ایران و فرهنگ ایرانی گفت: «در حال حاضر، شاخص فلاکت در ایران به ۶۱ درصد و تورم نقطهبهنقطه به ۸۷ درصد افزایش یافته است. وضعیت قیمت مواد غذایی، هزینه مسکن، اجاره مسکن، و همچنین مسائل بهداشت و درمان، بهشدت رشد یافتهاند. شرایط سخت فقر، افزایش ترک تحصیل دانشآموزان در سن واجبالتحصیل، افزایش جرم و جنایت و... نشاندهنده واقعیت دشوار زندگی روزمره ما است.»
او ادامه داد: «کسی که به این مسائل توجه میکند در حقیقت تصویری از وضعیت خاکستری کشور را ارائه میدهد و نه اینکه بخواهد سیاهنمایی کند. آیا باید به این نکته اشاره نشود که سالانه در جادههای کشور ۱۵ تا ۲۰ هزار نفر جان خود را از دست میدهند؟ یک سینماگر به بیان دغدغههای اجتماعی خود در قالب فیلم میپردازد؛ یک پژوهشگر یا جامعهشناس نیز در چارچوب نوشتار به این موضوعات میپردازد. این واژگان کلی، مبهم و غیرقابل فهم، تنها برای سوءاستفاده از قدرت و نقض حقوق ملت طراحی شدهاند.»
29215