نیروی دریایی ایالات متحده با ناوگان وسیع خود از ناوهای هواپیمابر، همواره برتری دریایی‌اش را در سطح جهانی نمایان کرده است. اما در سال‌های اخیر، بحث‌های بسیاری درباره نسل جدید ناوهای هواپیمابر فورد به‌دلیل مشکلات فنی، انتقادات قابل توجهی را برانگیخته است. برخی از کارشناسان حتی به بازگشت به طرح‌های سنتی‌تری مانند کلاس نیمیتز اشاره می‌کنند، غافل از اینکه این غول‌های قدیمی نیز با چالش‌های خاص خود روبه‌رو هستند. ناوهای کلاس نیمیتز با وجود تاریخچه طولانی و افتخارآمیز، به دلایل کلیدی به انتهای عمر خود نزدیک می‌شوند.

مقایسه نیمیتز و فورد: مشکلات پنهان غول‌های قدیمی

در حالی که ناوهای هواپیمابر کلاس فورد به‌خاطر مشکلات فنی دچار انتقادات شدید شده‌اند و برخی به بازگشت به طراحی‌های اثبات‌شده مانند ناوهای هواپیمابر هسته‌ای کلاس نیمیتز پیشنهاد می‌دهند، باید به این نکته توجه کرد که ناوهای قدیمی نیز بدون چالش نیستند. این ناوهای باسابقه اگرچه به اندازه یو‌اس‌اس جرالد آر. فورد (CVN-78) تحت نظارت سختگیرانه قرار نداشته‌اند، اما به شدت به نگهداری و تعمیرات سنگینی نیاز دارند؛ موضوعی که کلاس فورد به‌دلیل نقص‌هایش به دنبال حل آن بود.

توسعه روان‌تر نیمیتز در برابر چالش‌های فورد

پیشرفت ناوهای کلاس نیمیتز در مقایسه با کلاس فورد به مراتب آسان‌تر بود. این مساله عمدتاً به دلیل به کارگیری فناوری‌های آزموده شده و نه چندان نوآورانه در طراحی نیمیتز است؛ به عنوان مثال، پیشرانه هسته‌ای پیشتر در یو‌اس‌اس اینترپرایز (CVN-65) آزمایش شده بود و پرتاب‌کننده‌های بخار از زمان جنگ جهانی دوم در ناوهای کلاس اسکس مورد استفاده قرار گرفته بودند. در مقابل، ناوهای کلاس فورد فناوری‌های جدید و نادری را معرفی کردند که موجب بروز چالش‌های عملیاتی بیشتری در یو‌اس‌اس جرالد آر. فورد (CVN-78) شد.

دلیل دیگر این پیشرفت بی‌دردسر، شرایط صنعتی و اقتصادی زمان ساخت بود. ناوهای کلاس نیمیتز در اوج جنگ سرد ساخته شدند، زمانی که صنعت کشتی‌سازی آمریکا به مراتب قوی‌تر از امروز بود و نیروی کار متخصص نیز به فراوانی در دسترس بود. در مقابل، ناوهای کلاس فورد پس از کاهش بودجه‌های دوران پساجنگ سرد و با یک پایگاه صنعتی کوچک‌تر و کمبود نیروی انسانی ساخته شده‌اند؛ موضوعی که به تأخیر در پروژه‌های مختلف دریایی منجر شد.

ایرادات فنی و چالش‌های نگهداری ناوهای کلاس نیمیتز

با وجود فرآیند ساخت نسبتاً بی‌دردسر، ناوهای هواپیمابر هسته‌ای کلاس نیمیتز همچنان با ایرادات طراحی خاص خود دست و پنجه نرم می‌کنند. یکی از این ایرادات، تمایل ناو به افزایش کج شدن به سمت راست در بار کامل جنگی است که ناشی از نقص در سیستم کنترل شیب (LCS) می‌باشد. این مسئله ممکن است بر آمادگی عملیاتی تاثیر بگذارد و نیروی دریایی معمولاً برای رفع آن از آب بالاست استفاده می‌کند که در شرایط اضطراری می‌تواند قابلیت مقابله با آب‌گرفتگی کشتی را به خطر اندازد.

علاوه بر این، نگهداری و تعمیرات سنگین یکی از نگرانی‌های عمده برای این کلاس از ناوها به شمار می‌آید. هر ناو هسته‌ای در حدود نیمه عمر عملیاتی خود (تقریباً ۲۵ سال) به یک فرآیند پیچیده سوخت‌گیری و بازسازی نیاز دارد. این فرآیند معمولاً سه تا چهار سال طول می‌کشد و هزینه‌بر است. به مرور زمان، نیروی دریایی مشکلات بیشتری را در ناوهای کلاس نیمیتز کشف کرده است که نیاز به زمان بیشتری برای تعویض و بازسازی قطعات معیوب را به همراه دارد.

سن بالا: چالش اصلی ناوهای کلاس نیمیتز

مهم‌ترین چالش امروز ناوهای هواپیمابر هسته‌ای کلاس نیمیتز، سن بالای آن‌هاست. برای مثال، ناو یو‌اس‌اس نیمیتز (CVN-68) که در سال ۱۹۷۵ به خدمت درآمد، اکنون بیش از ۴۰ سال است در خدمت بوده و برای بازنشستگی برنامه‌ریزی شده است. با گذشت زمان، بدنه این ناوها دچار فرسایش می‌شود و نگهداری آن‌ها دشوارتر و پرهزینه‌تر می‌گردد.

این فرسودگی و کاهش توان صنعتی، منجر به تأخیر در برنامه‌های نگهداری شده است. ناو یو‌اس‌اس جان سی. استنیس (CVN-74) که در سال ۲۰۲۱ وارد فاز RCOH شد، بازگشتش به خدمت از سال ۲۰۲۵ به اکتبر ۲۰۲۶ موکول شده است. به همین ترتیب، ناو یو‌اس‌اس هری اس. ترومن (CVN-75) نیز به تازگی وارد RCOH شده و انتظار می‌رود که تا پنج سال آینده از خدمت خارج گردد. هزینه‌های عملیات و نگهداری این ناوهای باکیفیت، به ده‌ها میلیارد دلار از مالیات‌دهندگان آمریکایی بار مالی می‌زند.