احیای روستای با قدمت ۷۰۰ ساله چین با یک هتل منحصر به فرد

در شرایطی که اغلب روستاها با معضلاتی چون کاهش جمعیت و رکود اقتصادی دست و پنجه نرم می‌کنند، روستای لانگتو در گوانگژو چین رویکردی متفاوت را به نمایش گذاشته است. در این پروژه، صرفاً حفظ بناهای تاریخی و جلوگیری از فرسودگی آن‌ها در نظر نیست؛ بلکه معماران در تلاش هستند تا ساختمان‌های کهنه را به زندگی روزمره برگردانده و با ایجاد فضایی برای گردشگری، به رونق اقتصاد محلی کمک کنند.

این رویکرد به‌روشنی در پروژه هتل لانگتو به چشم می‌خورد؛ در این طرح، معماران تلاش کرده‌اند تا ویژگی‌های معماری سنتی این روستا را حفظ کنند و در عین حال، المان‌های مدرن را به فضای داخلی اضافه نمایند.

لانگتو در حاشیه یک باتلاق در کلان‌شهر گوانگژو واقع شده و تاریخ تأسیس آن به سال ۱۳۶۷ میلادی و به دوران سلسله یوان برمی‌گردد. این روستا هم‌اکنون بخشی از فهرست روستاهای تاریخی و فرهنگی چین به شمار می‌رود و به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین و سالم‌ترین نمونه‌های روستاهای سنتی منطقه کانتون شناخته می‌شود.

این روستا با معماری منحصر به فردی از سبک لینگ‌نان برخوردار است؛ سبکی که در طول قرون متمادی خود را با شرایط اقلیمی و شیوه زیست مردم نواحی جنوبی چین تطبیق داده است. خانه‌ها به شکل فشرده کنار هم قرار گرفته و دیوارهای ضخیم و بسته آن‌ها جزء اصلی ساختارشان را تشکیل می‌دهند.

هو یوپِی، موسس استودیو هو و استاد طراحی شهری در دانشگاه نانجینگ، چیدمان فشرده خانه‌ها و دیوارهای ضخیم را مثال فوق‌العاده‌ای از معماری سازگار با اقلیم می‌داند؛ دانشی که امروزه کمتر در پروژه‌های ساختمانی مدرن به چشم می‌خورد.

با وجود اهمیت تاریخی و معماری روستا، در سال‌های اخیر لانگتو با چالش‌هایی نظیر کاهش جمعیت، کمبود نیروی کار و محدودیت‌های اقتصادی مواجه شده است. بسیاری از ساکنان برای پیدا کردن شغل به شهرهای دیگر مهاجرت کردند و خانه‌های آن‌ها به تدریج خالی و رو به ویرانی رفت.

در سال ۲۰۲۱، دولت منطقه هوادو و بنیاد خیریه ویپ‌شاپ اقدام به راه‌اندازی پروژه‌ای برای احیای این روستا کردند. هسته اصلی این طرح، بازسازی خانه‌های قدیمی و تبدیل آن‌ها به فضایی برای اسکان گردشگران بود.

استودیو هو به طراحی هتل لانگتو پرداخته و ۲۱ خانه متروکه با حیاط‌های نازک را به یک مجموعه اقامتی با زیربنای حدود ۳۵۵۰۰ فوت مربع تبدیل کرده‌است. اکثر این خانه‌ها در دوران سلسله چینگ ساخته شده و نمونه‌های بومی مناطق را به تصویر می‌کشند.

به گفته هو یوپِی، افزایش تعداد گردشگران می‌تواند به تقاضا برای غذاهای محلی، خرید صنایع دستی و بازدیدهای فرهنگی افزوده و به رونق اقتصادی کل روستا کمک شایانی نماید؛ اقتصادی که قبل از شروع این طرح در وضعیتی راکد قرار داشت.

معماران پیش از آغاز کار، با دقت قسمت‌های مختلف مجموعه را ارزیابی کردند. آن‌ها تزئینات اصلی باقی‌مانده و بخش‌های آسیب‌دیده سازه را ثبت کرده و نقشه‌های سنتی خانه‌ها را بازسازی کردند و نمای آسیب‌دیده ساختمان‌ها را تعمیر نمودند.

استودیو هو در بازسازی جزییات معماری با همکاری استادکاران محلی همکاری کرده است. این جزییات شامل طاقچه‌های آجری برای نگهداری تندیس‌های بودایی، گچ‌بری‌های رنگ‌آمیزی‌شده و قاب‌های ورودی تهیه‌شده از سنگ آهک حجاری‌شده بود.

هو یوپِی تأکید می‌کند که استادکاران سنتی، مهارت‌های ساخت و تزئینات محلی را از نسلی به نسل دیگر انتقال داده‌اند و کارگران کنونی قادر به بازسازی تمامی این جزییات به همان شیوه‌های سنتی نیستند. بنابر این، وجود هنرمندان و استادکاران محلی در فرایند مرمت از اهمیت بالایی برخوردار بوده است.

فضای داخلی هتل در مقایسه با نمای تاریخی ساختمان‌ها، طراحی مدرنی دارد. معماران به‌جای بازسازی تصنعی سبک قدیمی، طراحی مینیمالیستی را در کنار مصالح و ساختارهای اصیل قرار داده‌اند تا گفت‌وگویی بصری میان گذشته و حال برقرار شود.

یکی از ایده‌های خلاقانه این پروژه، تبدیل سبدهای قدیمی ماهیگیری به چراغ‌های روشنایی است. معماران همچنین از دیوارهای شیشه‌ای بزرگ برای بازتر کردن فضاهای داخلی و برقراری ارتباط نزدیک‌تر با محیط اطراف بهره برده‌اند.

در برخی بخش‌های مجموعه، درختان طبیعتی که در میان ویرانه‌های خانه‌های خالی رشد کرده بودند نیز حفظ گردیده‌اند. این درختان یادآور سال‌هایی است که ساختمان‌ها بدون سکنه باقی مانده و طبیعت به تدریج فضای آن‌ها را پیموده است.

استودیو هو امیدوار است که اجرای این طرح، ساکنان مهاجر را به زادگاهشان بازگرداند و فرصتی پایدار برای اشتغال فراهم آورد. معماران بر این باورند که درآمد حاصل از این هتل می‌تواند هزینه‌های لازم برای نگهداری و مرمت مداوم خانه‌های سنتی را پوشش دهد و چرخه‌ای خودکفا برای احیای روستا به وجود آورد.

پروژه هتل لانگتو، تلاشی برای ایجاد تعادل میان حفاظت از میراث معماری و نیازهای اقتصادی کنونی است. در این رویکرد، بناهای تاریخی قرار نیست صرفاً به یادگارهایی دست‌نخورده تبدیل شوند؛ بلکه می‌توانند با حفظ هویت فرهنگی‌شان، دوباره جزئی از زندگی روزمره مردم شوند.