این عادت رایگان می‌تواند سلامت روان و مهارت‌های اجتماعی کودکان را تقویت کند
به نقل از یورونیوز، رفتن منظم به پارک از بدو تولد تا ۱۱ سالگی با سلامت روان بهتر و مهارت‌های اجتماعی قوی‌تر در کودکان ارتباط دارد. پژوهشی تازه نشان می‌دهد کودکانی که در این بازه سنی دست‌کم هفته‌ای یک بار به پارک می‌روند، در ارزیابی‌های سلامت روان به‌طور میانگین ۱۶٫۵ درصد امتیاز بیشتری از کودکانی می‌گیرند که کمتر از این میزان به پارک می‌روند.
این ارتباط حتی پس از درنظرگرفتن عواملی مانند وضعیت اقتصادی‌اجتماعی خانواده و مشکلات خانوادگی همچنان دیده می‌شود. پژوهشگران می‌گویند پارک‌ها فقط فضایی برای بازی و سرگرمی نیستند و می‌توانند در رشد سالم روانی و اجتماعی کودکان نقش داشته باشند.
پارک رفتن چه تأثیری بر رشد روانی کودکان دارد؟
این پژوهش را گروهی از محققان دانشگاه اکستر بریتانیا انجام دادند و نتایج آن در نشریه «اپیدمیولوژی و سلامت جامعه» منتشر شد. پژوهشگران در این مطالعه ۴۲۱۹ کودک را بررسی کردند و بر رشد اجتماعی‌ـ‌عاطفی آن‌ها تمرکز داشتند؛ مهارت‌هایی که به کودکان کمک می‌کنند احساسات خود را مدیریت کنند، با دیگران رابطه بسازند، رفتار مناسبی داشته باشند و از پس چالش‌های روزمره بربیایند.
یافته‌ها نشان داد کودکانی که در دوره‌های مختلف زندگی بیشتر به پارک می‌رفتند، معمولا رشد اجتماعی‌ـ‌عاطفی بهتری داشتند. همچنین کودکانی که در مجموع دفعات بیشتری از پارک بازدید می‌کردند، در مقایسه با کودکانی که کمتر به پارک می‌رفتند، وضعیت بهتری نشان دادند.
این ارتباط هم در رفتارهای درونی‌سازی‌شده، مانند نشانه‌های هیجانی و مشکلات ارتباط با همسالان، و هم در رفتارهای برونی‌سازی‌شده، مانند مشکلات رفتاری، بیش‌فعالی و بی‌توجهی دیده شد.
مارک فرگوسن، پژوهشگر اصلی مطالعه، می‌گوید پارک‌ها به کودکان فرصت فعالیت بدنی می‌دهند؛ فعالیتی که به سلامت جسم و روان کمک می‌کند. از سوی دیگر، بازی‌های ماجراجویانه و تخیلی در فضای باز می‌توانند اعتمادبه‌نفس و استقلال کودکان را افزایش دهند.
دسترسی به پارک می‌تواند نابرابری را کاهش دهد
پژوهشگران در بخش دیگری از مطالعه، تفاوت الگوی پارک‌رفتن کودکان را بر اساس شرایط خانوادگی و محل زندگی بررسی کردند. نتایج نشان داد کودکان ساکن مناطق برخوردارتر در سنین پایین‌تر بیشتر به پارک می‌روند؛ درحالی‌که کودکان خانواده‌های کم‌برخوردار معمولا با افزایش سن دفعات بیشتری از پارک بازدید می‌کنند.
این یافته نشان می‌دهد پارک‌ها و زمین‌های بازی می‌توانند به کاهش نابرابری در رشد کودکان کمک کنند؛ البته به شرطی که همه خانواده‌ها امکان استفاده آسان از آن‌ها را داشته باشند.
فرگوسن تأکید می‌کند جوامع باید پارک‌هایی باکیفیت، ایمن و در دسترس فراهم کنند تا خانواده‌ها با هر سطح اقتصادی بتوانند از آن‌ها استفاده کنند.
پژوهشگران این ظرفیت را «اثر برابرساز» می‌نامند. این اصطلاح به نقش محیط‌های فیزیکی و اجتماعی، به‌ویژه فضاهای سبز، در کاهش فاصله‌های سلامت، روان‌شناختی و آموزشی میان گروه‌های مختلف اقتصادی‌اجتماعی اشاره دارد. از آنجا که پارک‌ها معمولا رایگان و در دسترس عموم هستند، می‌توانند فرصتی برابرتر برای بازی، فعالیت بدنی و رشد اجتماعی کودکان فراهم کنند.