شتر خونآشام با قدمت ۱۲ میلیون سال در آمریکای شمالی شناسایی شد؛ نرهایی با دندانهای نیش بزرگ و منحنی
بر اساس گزارش خبرگزاری خبرآنلاین و اطلاعات ارائهشده توسط دیجیاتو، محققان گونهای جدید را با نام «ومپایروکملوس ولشی» (Vampyrocamelus welshi) معرفی کردهاند؛ این جانور به واسطه دندانهای نیش غیرمعمولش به عنوان «شتر خونآشام» شناخته میشود. این شتر باستانی در نواحیای زندگی میکرد که امروزه شامل قسمتهایی از ایالتهای تگزاس، اکلاهما و نبراسکا میباشد.
برای شناسایی این گونه، پژوهشگران تحقیقاتی جامع بر روی بیش از ۱۰۰ قطعه فسیل انجام دادند که مدتها در موزه تاریخ طبیعی آمریکا نگهداری میشدند. بخش زیادی از این فسیلها که شامل جمجمه، فک، دندان و استخوانهای اندام حرکتی بودند، بین سالهای ۱۹۲۹ تا ۱۹۶۰ در منطقه کلارندون تگزاس کشف شده بودند.
تحلیل نمونههای مورد بررسی نشان داد که نرهای این گونه دارای دو جفت دندان بزرگ و خمیده در فک بالا بودند که نوک آنها بسیار تیز و مشخص بود. در مقابل، دندانهای نیش مادهها بهطور قابل توجهی کوچکتر و به شکل میخ بودند. پژوهشگران معتقدند که این تفاوت ممکن است به رقابتهای میان نرها و نمایش قدرت مرتبط باشد؛ رفتاری مشابه با نقش شاخهای گوزنها در این نوع رقابت.
با تمامی ترسناکی دندانهای نیش، شواهد حاکی از آن است که این جانور احتمالا گیاهخوار بوده است. سایر دندانهای این شتر باستانی مانند دندانهای شترهای موجود، سطوح آسیابکننده و شیارهایی برای خرد کردن غذا داشتند. اما هنوز روشن نیست که رژیم غذایی آن عمدتا متشکل از برگ و بوتهها بوده یا آنکه چمن را نیز شامل میشده است.
«ومپایروکملوس ولشی» پاهایی بلند و بدنی کشیده داشت، درحالیکه استخوانهای ساعد آن نیز باریک و بلند به نظر میرسیدند. این ویژگیهای خاص اسکلتی سبب شده است که پژوهشگران این جانور را در یک سرده جدید طبقهبندی کنند. نام گونه به گونهای احترام به «اد ولش»، دیرینهشناس و محقق پستانداران دوره سنوزوئیک انتخاب شده است.
پژوهشگران این جانور را به عنوان یکی از خویشاوندان ابتدایی شاخهای از شترها تلقی میکنند که بعدها از آن لاماها به وجود آمدند. با این حال، به دلیل عدم کشف بخشهایی از اسکلت، از جمله مهرهها و استخوانهای کامل لگن و مچ پا، درک بهتر از ساختار بدنی و نحوه حرکت این شتر باستانی به یافتههای فسیلی آتی بستگی دارد.
۲۲۷۲۲۷