دنسه در حال ایجاد نخستین کاندوتل ایران؛ ترکیبی از مالکیت شخصی و درآمدزایی با معیارهای هتل پنج ستاره
در یک کنفرانس خبری، گروه هتلهای دنسه از طراحی اولین کاندوتل خود پرده برداشت. کاندوتل به عنوان یک نوآوری در صنعت گردشگری، به هتلداران اجازه میدهد یک مجتمع جدید بسازند، در حالی که واحدهای اقامتی را بهصورت قابل فروش در اختیار میگذارند. خریداران میتوانند از ملک خود بهرهبرداری کرده و از طریق برند زیرمجموعه هتل درآمد کسب کنند.
نیما قاضی، یکی از بنیانگذاران گروه هتلهای دنسه، در این نشست با اشاره به تجربیات پیشین خود در زمینه گردشگری و اقتصاد دیجیتال گفت:
هماکنون گردشگری در ایران حدود ۴ تا ۵ درصد از تولید ناخالص داخلی را شامل میشود. علیرغم کاهش این سهم، سهم اقتصاد دیجیتال به ۷ تا ۸ درصد رسیده است. تجربیات حاصل در این دو حوزه، راهنمای گروه هتلهای دنسه برای آینده است. این گروه در حال حاضر دارای ۹ مجموعه فعال میباشد و به اشتغالزایی برای ۱۴۵ نفر و فراهم کردن ظرفیت ۳۷ هزار و ۹۶۰ تخت در سال برای اقامت پرداخته است. پروژههای دیگری نیز در حال احداث، مرمت یا تجهیز هستند که به این مجموعه افزوده میشوند.
نیما قاضی همچنین در مورد نرخ اشغال اقامتگاههای تحت مدیریت این گروه توضیح داد:
در نیم سال نخست امسال، هتلهای گروه دنسه در مناطق شمالی کشور موفق به دستیابی به ۸۳ درصد نسبت اشغال شدند، که این آمار حدود ۳۰ درصد بالاتر از میانگین وضعیت هتلها در این نواحی است.
سرمایههای مصدوم در خانههای دوم؛ پتانسیلهای گردشگری
سهیل ممدوح، مدیرعامل گروه هتلهای دنسه، در این نشست خبری بر قابلیتهای سرمایهگذاری در زمینه اقامت تأکید کرد و اظهار داشت:
صنعت گردشگری میتواند ابزاری کلیدی برای توسعه اقتصادی کشور باشد؛ صنعتی که بدون اتکا به واردات مواد اولیه، از طریق میراث فرهنگی، زیباییهای طبیعی و منابع بومی ایران، فرصتهای شغلی و رونق برای مناطق محلی فراهم میآورد. یکی از مزیتهای اصلی گردشگری، ذات این صنعت و نیاز حداقلی آن به مواد اولیه و روندهای تولیدی هزینهبر است. منابع طبیعی، فرهنگ غنی، جاذبههای تاریخی و طبیعی ایران، مواد اولیه این صنعت را تشکیل میدهند و نیازی به واردات یا استخراج جدید نیست.
او همچنین به عنوان یکی از معضلات داراییهای کمبازده در اقتصاد ایران، به خانههای دوم اشاره کرد و بیان داشت:
برآوردها نشان میدهد که در استان مازندران بیش از ۲ میلیون واحد خانه دوم وجود دارد. بخش عمدهای از این املاک در طول سال بلااستفاده میمانند و حتی در اوج فصل سفر نیز پیشبینی میشود که نزدیک به ۲۰ درصد از آنها به کار گرفته نشوند. تصور کنید شخصی پس از تعطیلات نوروز، خانه دوم خود را قفل کرده و تا سفر بعدی به آن برنگردد. در این مدت، این ملک چه به مالک و چه به اقتصاد منطقه سودی میرساند؟ اگر دو میلیون خانه دوم را در ارزش متوسط ۱۰ میلیارد تومانی هر واحد محاسبه کنیم، به مبلغ تقریبی ۲۰ هزار همت، نزدیک به ۲۰ میلیون میلیارد تومان میرسیم. با فرض نرخ ۲۷۰ هزار تومانی برای هر دلار، ارزش این املاک حدود ۷۵ میلیارد دلار خواهد بود. این رقم، به گفته او، تقریباً معادل یکچهارم تولید ناخالص داخلی کشور است. این میزان سرمایه در خانههای دوم بدون استفاده باقی مانده است؛ در حالی که میتوان با بهرهگیری از ظرفیتهای گردشگری، بخشی از این منابع را به چرخه اقتصادی بازگرداند.
ممدوح همچنین به هزینههای نگهداری خانههای دوم برای مالکین اشاره کرد و گفت:
خرید خانه دوم بهطور حتم به معنی درآمدزایی نیست. مالک باید بهطور مداوم هزینههای حفظ ایمنی، نظافت و نگهداری ملک را بپردازد و در بسیاری از مواقع، این خانه به جای یک دارایی درآمدزا، به یک مرکز هزینه تبدیل میشود.
او همچنین به معیاری به نام نسبت درآمد اجاره به ارزش ملک پرداخت:
برآوردها نشان میدهد که میانگین این نسبت برای املاک مسکونی تهران حدود ۳.۳ درصد است. به گفته او، اداره املاکی که تحت مدیریت گروه دنسه قرار دارند در سال دوم فعالیت این شرکت، به رقم حداقلی ۸ درصد و در یک مورد خاص به ۲۲ درصد رسید.
مدل نوین دونسه برای سرمایهگذاری در گردشگری
صادق ارنواز، مدیرعامل شرکت دونسه توسعه، در این نشست خبری از طرح خود برای ایجاد نخستین کاندوتل در ایران در چالوس سخن گفت و افزود:
کاندوتل یک الگو برای سرمایهگذاری در حوزه اقامت و گردشگری به شمار میآید. این مدل، مالکیت یک واحد اقامتی را با بهرهبرداری هتلدارانه و کسب درآمد از آن ترکیب میکند. معضل خانههای دوم همواره وجود داشته و اثرات آن بر اقتصاد کلان غیرقابل انکار است. این مشکل خاص ایران نیست و در کشورهای مختلف مدلهایی برای استفاده اقتصادی از خانههای دوم به وجود آمده که یکی از آنها کاندوتل (Condotel) نامیده میشود.
او همچنین تفاوت میان مالکیت مسکونی و اقامتی هتلی را تشریح کرد:
در یک سمت این مقیاس، خانه قرار دارد که مالکیت آن خصوصی و تقسیمپذیر است و میتوان بهطور دائم در آن سکونت داشت. در سمت دیگر، هتل وجود دارد که مالکیت اتاقها بهطور مشترک توزیع نمیشود و مدت اقامت به زمان رزرو محدود میگردد. در میان این دو همچنین مدلهای مختلفی از جمله مالکیت مشارکتی، برند ریزیدنس و مالکیت زمانی یا تایمشیرینگ دیده میشود.
مدیرعامل دونسه توسعه به تفاوتهای کاندوتل با این مدلها اشاره کرد و گفت:
کاندوتل، در واقع ترکیبی از آپارتمان و هتل است. در این ساختار، مالکیت یک واحد به خریدار اعطا میشود، اما بهرهبرداری از آن بهصورت هتلی صورت میگیرد. مالک دارای سند مستقل برای واحد خود است و میتواند در زمانهای عدم استفاده از آن، منبع درآمدی با اجاره هتلی فراهم کند.
ارنواز چهار ویژگی کلیدی را برای کاندوتلها ذکر کرده و توضیح داد:
نخست، خریدار مالک یک دارایی واقعی با سند مستقل است. دوم، یک گروه هتلی در زمان عدم استفاده از ملک، واحد را مدیریت کرده و منفعت حاصل را به مالک میرساند. سوم، این واحدها قابلیت تبدیل به برندهای هتلی را دارند و چهارم، مالکان از خدمات و امکانات یک مجموعه هتل استفاده میکنند.
او همچنین در خصوص ارزش اقتصادی کاندوتل در مقایسه با واحدهای مسکونی معمولی بیان کرد:
در املاک معمولی، عموماً بیشترین ارزش مربوط به زمان ساخت و پیش از بهرهبرداری است و ممکن است با گذشت زمان و استفاده، ارزش ملک کاهش یابد. اما در کاندوتلها، با شروع بهرهبرداری و درآمدزایی و شکلگیری برند، ظرفیت افزایش ارزش اقتصادی واحد وجود دارد.
چالوس؛ میزبان نخستین کاندوتل ایران
سهیل ممدوح، مدیرعامل گروه هتلهای دنسه در پاسخ به سوال کجارو در خصوص جزئیات پروژه چالوس تصریح کرد:
این پروژه در مراحل ساخت قرار دارد؛ سند مالکیت به مالکیت منتقل شده و پروانه ساخت نیز دریافت شده است. این مجموعه شامل ۴۰ واحد مسکونی با سند و ۸۰ اتاق هتلی خواهد بود. جزئیات فنی و کامل این مجموعه به زودی بهطور کامل معرفی خواهد شد.
نیما قاضی، یکی از بنیانگذاران دونسه نیز به چالشهای قانونی و ضوابط مرتبط با اقامت در این بخش اشاره کرد:
تلاشهای لازم در حال انجام است تا قوانین مرتبط به کاندوتل همزمان و متناسب با نیازهای این الگو تدوین شوند. با این حال، طبق قوانین فعلی نیز، امکان بهرهبرداری از این نوع اقامت وجود دارد.