طبق گزارش ایسنا، دکتر زهرا عابدینی بر اهمیت آگاهی بخشی به جامعه در خصوص جلوگیری از اعتیاد تأکید کرد و بیان داشت: کودکان به شیوه والدین خود الگوبرداری می‌کنند و با افزایش آگاهی و توانمندی خانواده‌ها، این آموزش‌ها به‌طور طبیعی بر رفتار فرزندان نیز تأثیر خواهد گذاشت.
او ادامه داد: به اعتقاد من، یک جمله کلیدی در این زمینه وجود دارد؛ هنگامی که از من می‌پرسند اعتیاد چه اندازه خطرناک است، باید تصریح کنم که اساس خطر مربوط به ناآگاهی است. اگر سطح آگاهی فردی و اجتماعی افزایش یابد و خانواده‌ها به همراه نوجوانان، نشانه‌ها و علائم مواجهه با این معضل را شناسایی کنند، می‌توان به ایجاد ایمنی بیشتر جامعه در برابر خطر اعتیاد کمک کرد.
عابدینی بر نقش حیاتی دوران کودکی در شکل‌دهی به شخصیت و رفتار انسان‌ها تأکید کرده و افزود: رفتارها، باورها و نگرش‌هایی که فرد از کودکی به‌دست می‌آورد، با آغاز فرایند رشد و تربیت شکل می‌گیرد. به‌خصوص در پنج تا شش سال ابتدایی زندگی، آموزه‌هایی که از طریق سیستم آموزشی به کودکان داده می‌شود، تأثیر عمیقی بر توسعه شخصیت و رفتارهای آن‌ها دارد.
سرپرست معاونت پیشگیری و درمان ستاد مبارزه با موادمخدر به ادامه مطلب پرداخت و تأکید کرد که آموزه‌های اسلامی نیز بر ضرورت تربیت فرزندان در سال‌های پیش از هفت‌سالگی تأکید دارند؛ چرا که آموزش‌های تربیتی در این سال‌ها به‌طور تعیین‌کننده‌ای بر رفتارهای آینده کودکان تأثیر می‌گذارد. بخش عمده‌ای از این آموزش‌ها از طریق ارتباط کودکان با خانواده، دوستان و محیط اطراف شکل می‌گیرد.
عابدینی بر ضرورت سرمایه‌گذاری در حوزه آموزش‌های پیش‌دبستانی تأکید نموده و خاطرنشان کرد: توجه به مهدکودک‌ها و کودکستان‌ها بسیار حیاتی است؛ زیرا این سرمایه‌گذاری بر نسل کودک و نوجوان، در واقع سرمایه‌گذاری برای آینده کشور محسوب می‌شود.
وی همچنین به گسترش سریع مواد مخدر صنعتی جدید در سطح جهانی و افزایش دسترسی به آن‌ها اشاره کرد و گفت: باید جدیت بیشتری در زمینه آموزش و تربیت کودکان و فراهم کردن محیطی ایمن برای آنان داشته باشیم. تأکید ما بر هدایت برنامه‌های پیشگیری به سمت گروه‌های سنی پایین‌تر به همین دلیل است که فعالیت‌های پیشگیرانه باید پیش از ورود افراد یا نوجوانان به چرخه مصرف و در زمان خطر آغاز گردد.
انگ‌زدایی؛ آغازین گام در مواجهه با افراد مبتلا به اعتیاد
عابدینی در ادامه بر نیاز به تغییر دیدگاه خانواده‌ها و جامعه نسبت به نوجوانان و جوانان مبتلا به مصرف موادمخدر تشدید کرد و تصریح نمود: در صورت بروز اعتیاد در یک نوجوان یا جوان، خانواده‌ها و سیاست‌گذاران باید در ابتدا از اعمال انگ‌زنی، قضاوت یا برخوردهای منفی اجتناب کنند.
او ادامه داد: سیاست‌های ما در این حوزه بر موضوع انگ‌زدایی تأکید دارد. فردی که با مشکل مصرف موادمخدر دست و پنجه نرم می‌کند، به حمایت و مداخله‌ای متناسب با وضعیت خود نیاز دارد، نه قضاوت و انگ‌زنی که می‌تواند مسیر حمایت و درمان را با چالش روبه‌رو کند؛ لذا خانواده‌ها در چنین اوضاعی باید به جای طرد و سرزنش، نقش حمایتی خود را ایفا کنند.
وی همچنین به تفکیک رویکردهای پیشگیری و درمان در برخورد با افراد در معرض خطر و مصرف‌کننده اشاره کرد و اظهار داشت: اعتیاد پدیده‌ای پیچیده است و نمی‌توان به همه افراد با رویکرد یکسانی برخورد کرد. مداخلات برای افرادی که یک یا دو بار مصرف داشته و اقدام به مصرف تفننی کرده‌اند، با افرادی که به‌طور مداوم درگیر مصرف و اعتیاد هستند، کاملاً متفاوت است و هر دسته نیازمند برنامه‌ای متناسب با شرایط خود خواهند بود.
سرپرست معاونت پیشگیری و درمان ستاد مبارزه با موادمخدر با تأکید بر ضرورت تحول در ساختار درمان اعتیاد، خاطرنشان کرد: درمان افرادی که درگیر مصرف موادمخدر هستند باید بر اساس نوع مصرف، میزان مصرف، سن، جنسیت و شرایط روحی و جسمی آنان طراحی شود و از رویکرد صرفاً نگهدارنده فراتر برود؛ به‌نحوی که فرایند درمان، علاوه بر اقدامات تخصصی و دارویی، شامل روان‌درمانی، بازتوانی، حمایت‌های اجتماعی و بازاجتماعی شدن فرد نیز باشد.
این مقام مسئول با اشاره به فعالیت‌های مراکز درمانی در سطح کشور اظهار کرد: در کشور مراکز متعددی برای درمان افراد درگیر با مصرف و سوءمصرف موادمخدر فعال هستند، اما رویکرد ما این است که تعامل با این افراد باید طبق نوع مصرف، سن، جنس و حتی شرایط روحی و جسمی آن‌ها باشد.
درمان بر اساس شرایط فردی و اجتماعی
وی ادامه داد: نمی‌توان یک نسخه درمانی عمومی برای تمامی افراد در نظر گرفت. هر فرد باید متناسب با شرایط خاص خود مورد توجه قرار گیرد و برنامه درمانی بر اساس ویژگی‌ها و نیازهای او طراحی شود. در این میان، مشارکت خانواده‌ها نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.
عبور از درمان نگهدارنده به سمت درمان جامع و تحول‌گرا
عابدینی بر این نکته تأکید کرد که نگاه ستاد مبارزه با موادمخدر نسبت به درمان نگاهی تحولی و پیشرو است و گفت: بر این باورم که باید از درمان صرفاً نگهدارنده فراتر رویم و نباید تصوری داشته باشیم که با تجویز دارو و تحت مراقبت و کنترل قرار دادن فرد، فرایند درمان تمام شده و اشخاص می‌توانند بهبودیافته تلقی شوند.
وی در پایان افزود: درمان اعتیاد یک فرایند چندمرحله‌ای است و نباید آن را به اقدامات دارویی یا کنترل وضعیت مصرف محدود نماییم. این فرایند باید از آموزش‌های درمانی و اقدامات تخصصی آغاز شده و ادامه‌ای شامل مراحل بازتوانی، حمایت‌های اجتماعی و روان‌درمانی را در برگیرد.
بازاجتماعی شدن؛ حلقه نهایی چرخه درمان اعتیاد
او همچنین بر اهمیت توجه به تمامی مراحل درمان تأکید کرد و گفت: چرخه درمان باید به‌نحوی طراحی گردد که افراد، چه نوجوان و چه بزرگسال، قادر به گذر از مراحل مختلف درمان باشند و در نهایت به مرحله بازاجتماعی شدن و ادغام مجدد در جامعه برسند.
انتهای پیام
نظرات کاربران