حکیمی‌پور: تهدیدات آمریکا بخشی از جنگ روانی به‌منظور تغییر محاسبات ایران است
«احمد حکیمی‌پور» در مصاحبه‌ای با خبرنگار سیاسی ایرنا در خصوص تهدیدهای آمریکا به منظور تحمیل خواسته‌های خود در عرصه میدانی و دیپلماتیک، اظهار داشت: هر دو احتمال می‌توانند به‌واقع تحقق یابند، زیرا این دو رویکرد در تناقض با یکدیگر نیستند. در شرایط نبرد، همیشه اصل غافلگیری و شیوه‌های روانی و متنوع به کار بسته می‌شود تا طرف مقابل را به پذیرش شروط خود راضی کرده یا از منظر روحي و روانی تضعیف کنند.
او ادامه داد: در شرایط امروز، کشور درگیر یک جنگ تمام‌عیار ترکیبی است و آمریکا تمامی شیوه‌های نبرد نوین را به کار می‌گیرد تا در نهایت ایران را به اطاعت از خواسته‌های خود متقاعد کند؛ لذا باید تمامی احتمالات را در نظر گرفت تا از غافلگیری‌ها جلوگیری شود، هرچند که نمی‌توان به‌طور قاطع گفت که هدف اصلی و نهایی چیست.
فعال اصلاح‌طلب در پاسخی به این سوال که آیا افزایش آمادگی نظامی می‌تواند به تقویت قدرت چانه‌زنی ایران منتهی شود، بیان کرد: بدون شک، چنین تأثیری وجود دارد و تقویت زیرساخت‌ها و آمادگی‌های نظامی، اساس دیپلماسی را شکل می‌دهد؛ زیرا سیاست و جنگ به‌طور جدایی‌ناپذیری در هم تنیده‌اند.
حکیمی‌پور همچنان خاطرنشان کرد: کشوری که از نظر تجهیزات و قابلیت‌های نظامی در سطح بهتری قرار داشته باشد، طبیعتاً از قدرت چانه‌زنی بیشتری نیز برخوردار خواهد بود و این موضوع به‌خصوص در مورد ایران صدق می‌کند.
دبیرکل حزب اراده ملت تصریح کرد: بخش عمده‌ای از مقاومت ایران در برابر فشارها ناشی از توانمندی‌های برجسته در زمینه سلاح‌های مدرن، به ویژه در حوزه موشکی است؛ بنابراین افزایش مستمر این ظرفیت‌ها امری ضروری به شمار می‌آید، زیرا این موضوع قدرت بازدارندگی و توان چانه‌زنی کشور را به طور مستقیم تقویت می‌کند.
حکیمی‌پور در پاسخی به این موضوع که آیا عدم توافق و تناقض در مواضع مقامات آمریکایی ناشی از اختلاف‌های داخلی است یا استراتژی‌ای مشخص، بیان داشت: این تصور به‌واقع بی‌اساس است؛ چرا که به‌نظر می‌رسد این رویکرد بخشی از یک تاکتیک هدفمند در چهارچوب سیاست کلان آنان می‌باشد.
او تصریح کرد: در واقع، ما شاهد گونه‌ای تقسیم وظایف هستیم؛ به‌طوری که بخشی در رسانه‌ها و افکار عمومی، چهره‌ای دیپلماتیک و حامی مذاکرات به نمایش می‌گذارند و گروه دیگری بر طبل جنگ می‌کوبند. در نهایت، مرکز تصمیم‌گیری آمریکا به یک راهبرد واحد متعهد است و تمامی این ظواهر متناقض تنها بخشی از تاکتیک‌های روانی و سیاسی آنان محسوب می‌شود.
نماینده ادوار مجلس شورای اسلامی درخصوص تکرار لحن تهدید نظامی از سوی ترامپ گفت: هدف اصلی این تهدیدها بر هم زدن محاسبات ایران از طریق روانشناسی جنگی است. آنان با فشار آوردن تلاش دارند تا حداکثر خواسته‌های خود را به انجام برسانند.
حکیمی‌پور افزود: جنگ روانی و رسانه‌ای جزء جدایی‌ناپذیر جنگ‌های مدرن به شمار می‌آید و با توجه به برتری آمریکا در صحنه بین‌المللی و در اختیار داشتن رسانه‌های وسیع، آنان به پیشبرد اهداف خود ادامه می‌دهند.
او با تأکید بر این نکته که در هر حال کشور در وضعیت جنگی قرار دارد و دشمن از تمامی ابزارها و فرصت‌ها بهره‌برداری می‌کند، اضافه کرد: بنابراین، واکنش مناسب و متقابل امری ضروری است. در عرصه بین‌المللی، قدرت‌ها سعی دارند تا با حداقل هزینه و در کوتاه‌ترین زمان به اهداف خود دست یابند.
عضو سابق شورای شهر تهران بر این نکته تأکید کرد: در حال حاضر، ترامپ نیز در تلاش است که به نتیجه‌گیری سریع در این عرصه دست یابد. موفقیت ما در این میدان وابسته به انتخاب هوشمندانه تاکتیک‌هاست و انتظار می‌رود که مسئولان تصمیم‌گیر کشور تدابیر لازم را برای محقق ساختن اهداف ملی مدنظر قرار داده باشند.
حکیمی‌پور در پاسخ به این سوال در مورد چگونگی پیگیری انتقادی جنگ و دیپلماسی برای تأمین منافع ملی، بیان داشت: این رویکرد باید به‌طور مداوم ادامه یابد؛ زیرا دیپلماسی هیچگاه نباید متوقف شود. به یاد دارم در طول هشت سال جنگ تحمیلی، با وجود شدیدترین درگیری‌ها با عراق و متحدانش، سفارت عراق هیچگاه در ایران تعطیل نشد.
او ادامه داد: معمولاً این رویه وجود دارد که حتی در شدیدترین جنگ‌ها نیز ارتباط‌های دیپلماتیک برقرار می‌ماند؛ اما استمرار این مسیر به اراده طرفین و تمایل آن‌ها برای پیشبرد مسائل دیپلماتیک بستگی دارد.
این فعال سیاسی بر این موضوع تأکید کرد: دستیابی به توافق وابسته به این است که طرفین به اصول بازی برد-برد رضایت دهند. اگر یک طرف صرفاً به دنبال پیروزی کامل و ویرانی طرف مقابل باشد، رسیدن به توافق بسیار دشوار خواهد بود؛ این رویکرد هم هزینه‌ها را افزایش می‌دهد و هم دستیابی به تفاهم را برای طرفین پیچیده‌تر می‌کند.
حکیمی‌پور خاطرنشان کرد: در نهایت، ایران و آمریکا باید ارزیابی کنند که آیا هزینه‌های ناشی از تداوم تنش‌ها با دستاوردهای ممکن آن همخوانی دارد یا خیر. در نهایت، همه چیز به محاسبات کلیدی تصمیم‌گیران اصلی در هر دو کشور بستگی دارد.