خطیر نمی‌تواند در هیئت‌رئیسه قرار گیرد!/ پشت‌پرده ادعای جنجالی حجت کریمی
اختلاف میان حجت کریمی و علی خطیر در عرصه «فوتبال برتر» به صرف اتهامات، پاسخ‌ها و تهدید به شکایت محدود نماند. در خلال این نزاع کلامی، کریمی یکی از ایرادات قدیمی و تعیین‌کننده را مجدد مطرح کرد؛ این که خطیر در حقیقت بایستی از عضویت در هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال کنار گذاشته شود.
خطیر برای شرکت در انتخابات ۱۱ اسفند ۱۴۰۳ فدراسیون فوتبال، به عنوان نماینده باشگاه‌ها وارد هیئت‌رئیسه شد. در آن زمان، او مدیریت باشگاه نساجی را بر عهده داشت و به همین دلیل نیز در انتخابات نامزد و موفق به کسب رأی گردید.
اما چند هفته بعد، یعنی در ۹ فروردین ۱۴۰۴، خطیر از مدیرعاملی نساجی کناره‌گیری کرد. این استعفا موجب بروز یک پرسش اساسی شد؛ آیا زمانیکه نماینده باشگاه‌ها دیگر به عنوان مدیرعامل آن باشگاه شناخته نمی‌شود، همچنان می‌تواند در هیئت‌رئیسه فدراسیون باقی بماند؟
این مسئله به مصوبه مجمع فدراسیون فوتبال برمی‌گردد؛ طبق گزارش‌های منتشر شده، افرادی که به هر دلیلی از سمت‌های مدیریتی یا ریاست باشگاه‌ها و هیئت‌های فوتبال کناره‌گیری می‌کنند، حق ندارند در هیئت‌رئیسه باقی بمانند. به همین دلیل، استعفای خطیر از نساجی به سرعت موضوع تداوم عضویت او در هیئت‌رئیسه را مطرح کرد.
آیا خرید یک باشگاه ساحلی مشکل را حل می‌کند؟
اما داستان به همینجا ختم نشد. گزارش‌هایی به انتشار درآمد که حاکی از این بود که خطیر قبل از پذیرش استعفایش از نساجی، در اسفند ۱۴۰۳ مالک باشگاه «شهدای حیات داوود گناوه» در لیگ دسته اول فوتبال ساحلی گردیده است.
خطیر همچنین قبل از قبولی استعفایش، طی نامه‌ای به فدراسیون فوتبال و هیئت فوتبال استان، مدیریت خود در این باشگاه را اعلام کرده بود؛ اقدامی که به گزارش‌ها، به نظر می‌رسد مانعی برای ادامه حضور او در هیئت‌رئیسه نداشته باشد.
به این ترتیب، پرسش کریمی دوباره اهمیت پیدا می‌کند. اگر اصل ایراد این امر باشد که نماینده باشگاه‌ها باید ارتباط مدیریتی روشنی با یک باشگاه داشته باشد، آیا تنها خرید یک باشگاه فوتبال ساحلی و اعلام مدیریت آن به‌طور همزمان با استعفا از نساجی، واقعاً می‌تواند این مسئله را حل کند؟
البته باید اذعان داشت که «صوری بودن» این عمل و هدف خطیر از خرید باشگاه، موضوعی است که نمی‌توان بدون شواهد قطعی در این باره اظهار نظر کرد. آنچه مشخص است، خرید باشگاه شهدای حیات داوود گناوه، مالکیت و سمت مدیرعاملی خطیر و اعلام این سمت به فدراسیون پیش از تأسیس کناره‌گیری او از نساجی است.
در همین رابطه مطلبی دیگر بخوانید: ولخرجی که در هیاهوی جنگ ناپدید شد؛ ۳۵۰ هزار یورو برای هیچ!/ پول گالیاردی به کجا رفت؟
اعتراض کریمی؛ سؤالی بی‌پاسخ؟
حجت کریمی در حال حاضر در یک برنامه زنده تلویزیونی دوباره این موضوع را مطرح کرده و به خطیر گوشزد کرده است: «آقای خطیر شما نمی‌توانید در هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال حضور داشته باشید.» این جمله به خودی خود نمی‌تواند شواهدی بر غیرقانونی بودن عضویت خطیر باشد، اما نشان می‌دهد که اختلاف در مورد مبنای حضور او در هیئت‌رئیسه همچنان قابل بحث است.
از سوی دیگر، خطیر پیش‌تر نیز نظراتی درباره همین موضوع ابراز کرده و در پاسخ به ادعای غیرقانونی بودن فعالیتش، بیان کرده بود که به هیچ عنوان تمایلی به ادامه فعالیت غیرقانونی ندارد؛ همزمان مباحثی در مورد ادامه فعالیت او در فوتبال ساحلی مطرح شد تا آن را توجیه حقوقی کند.
اکنون شاید سؤال اصلی به نوعی فراتر از آنچه کریمی و خطیر در برنامه زنده به یکدیگر ارائه داده‌اند، باشد؛ سؤال این است که در واقع ساختار چگونگی حضور اعضای هیئت‌رئیسه تا چه اندازه شفاف است و چرا باید عضویت یکی از اعضای هیئت‌رئیسه ماه‌ها بعد از انتخابات هنوز هم به بحث و پچ‌پچ تبدیل شود؟
این همان نقطه‌ای است که ایراد حجت کریمی، بدون در نظر گرفتن لحن تند و حواشی این مناظره، حائز اهمیت است. زمانی که در مورد قانونی بودن حضور یک عضو هیئت‌رئیسه سؤالی بیان می‌شود، ضروری است که این پاسخ را خود فدراسیون به صراحت ارائه کند؛ نه این که موضوع دوباره در خلال یک برنامه تلویزیونی و در اوج اختلاف دو عضو هیئت‌رئیسه مطرح گردد.
و در نهایت، پرسش بزرگ‌تر به ساختار مدیریتی فوتبال ایران برمی‌گردد؛ جایی که مهدی تاج بر صندلی ریاست فدراسیون نشسته و با هیئت‌رئیسه‌ای که چنین اختلاف‌ها و ابهاماتی در مورد یکی از اعضای آن وجود دارد، قرار است برای فوتبال کشور تصمیم‌گیری کند.
شاید بهتر باشد به جای ادامه منازعه میان خطیر و کریمی، خود فدراسیون به یک سؤال ساده و روشن پاسخ دهد: بر چه مبنای قانونی علی خطیر می‌تواند به بقای خود در هیئت‌رئیسه ادامه دهد؟
بیشتر مطالعه کنید: «خواهرت را هم بیاور دادگاه!»؛ نزاع میان اعضای هیئت‌رئیسه در آنتن زنده