آن تخریب و این تکریم

سرانجام پس از هشت سال، حاکمیت آقای احمدی نژاد بر امور اجرایی کشور با همه فرازوفرودها به پایان رسید و رییس جمهور منتخب مردم با ارایه تعریفی اسلامی از اعتدال در مراسم تنفیذ، سنگینی بار مسوولیت خطیر قوه مجریه را به دوش گرفت.
اما آنچه در این تغییر و تحول عجیب به نظر می رسد، رفتار حامیان اصولگرای دولت نهم و دهم با شخص احمدی نژاد است. نگاه بزرگان و تریبون داران حامی احمدی نژاد به ایشان، به هواپیمایی شبیه بود که وقتی در سال 84 و بعدها کمی کمرنگ تر در سال 88 برای حرکت روی باند بود، همه از عظمت و ابهت آن می گفتند، اما هر مقدار که زمان گذشت، در نگاه آنان این ابهت، کوچک و کوچک تر شد تا جایی که به قول معروف دستپخت آقای احمدی نژاد آنقدر شور و اوضاع نابسامان شد که حتی حامیان سینه چاکش هم مجبور به انتقاد شدند و آقایان برای گله و شکایت از دولت دهم، از هم سبقت می گرفتند.
حامیان خاص آقای احمدی نژاد هم که در ابتدای راه، برای پیروزی و موفقیتش نذر و دعا می کردند، در چرخشی 180درجه ای، یکباره او را مسحور خواندند. صداوسیما و رسانه های همسو، یک سال قبل از انتخابات 84 برای پیروزی احمدی نژاد، همه دستاوردهای انقلاب اسلامی و خدمات پیشینیان را در نمایشگاه تخریب به حراج گذاشته و به هر بهانه ای از او و حامیانش، در برنامه های صبحگاهی و شبانگاهی دعوت می کرد تا به بهانه تبیین دیدگاه های خویش، به تخریب گذشته انقلاب بپردازند و هرچه دلشان می خواهد، یک طرفه، بدون سانسور و بدون دادن حق دفاع، در قالب مصاحبه، مقاله یا برنامه های زنده علیه دولت های سابق و تمام برنامه های انقلاب اسلامی بگویند.
این رسانه ها در ماه های پایانی عمر دولت احمدی نژاد، ناگهان تغییر رویه دادند و کار به جایی رسید که در پوشش برنامه های ایشان یا در سفرهای استانی آقای احمدی نژاد، دنبال سوژه های منفی، فضاها و سکوهای خالی در استقبال های مردمی می گشتند.
اما آنچه مایه شگفتی است، چرخش ناگهانی همین منتقدان پس از اعلام نتایج انتخابات 24 خرداد و روزهای پایانی عمر دولت دهم است! منتقدانی که با شروع سال 1392 و آغاز فعالیت های رسانه ها و بعدها فعالیت های انتخاباتی کاندیداهای اصولگرا و حتی نزدیک به دولت، جملگی او را عامل همه مشکلات و نابسامانی های کشور به ویژه در عرصه های اقتصادی و سیاسی معرفی می کردند و قهر و خانه نشینی 11روزه وی را نقطه اوج انحراف و تخطی از اصول انقلاب می دانستند، به یک باره پس از انتخابات تغییر موضع داده و به طرفداریش پرداختند.
اما اوج این برخورد حیرت انگیز را در نمازجمعه روزقدس تهران شاهد بودیم که اگرچه در این مراسم، بهترین فرصت تبیین مواضع در مورد اصلی ترین مشکل جهان اسلام یعنی اشغال قدس عزیز را برای آغاز کار از رییس جمهور منتخب گرفتند و به پایان کار دولت دهم دادند، اما بازهم در اقدامی بی سابقه تر در حضور نمازگزاران، از ایشان تجلیل کردند و شگفت انگیزتر اینکه، همه آن مواردی که دلایل انتقاد اصولگرایان بود، ناگهان دلایل تکریم می شوند.
رمز چرایی آن تخریب و این تکریم و سوال اساسی این است که: آیا بین پیروزی گفتمان اعتدال و عقلانیت جناب آقای دکتر حسن روحانی در انتخابات و چرخش 180درجه ای اصولگرایان، نسبت به عملکرد آقای احمدی نژاد رابطه ای وجود دارد؟! آیا تطهیر دولت آقای احمدی نژاد در دقایق آخر عمر دولت دهم و پس گرفتن ایرادات و اشکالات اساسی که به آن وارد می شد، توسط رسانه ملی، ستاد نمازجمعه، روزنامه ها و پایگاه های خبری اصولگرا، نهادها و... نوعی اقدام هماهنگ شده و سناریوی جدید برای عاقبت به خیر جلوه دادن دولت دهم و انتقال مطالبات بر زمین مانده و مشکلات اساسی اقتصادی کشور به دولت یازدهم نیست؟ و آیا... .؟!