دولت سیزدهم فقط یک مساله را حل کند
هر سازمان وموسسه دولتی دیگری را ناکارامد دانسته و می گوید اگر آن سازمان کارش را درست انجام میداد الان گرفتاریها کمتر بود. آشکار کردن کاستیها در رده میانی فعالیت ها روندی فزاینده دارد و در سطح کلان وراهبردی نیز روزگار تیره وتار است. دولت سیزدهم برای فرار از پاسخگویی هنوز دنبال این است که نارساییها وکاستیها و کجیها درهر میدان وفعالیت را به دولت های روحانی نسبت دهد و آسایش خیال خود را تامین کند. نوشته حاضر هرگز نمی خواهد بگوید دولت روحانی بهتر بود یا دولت رییسی و باوردارد هرکدام از این دولتها ناکارآمدی بنیادین داشته ودارند و در همه سالهای پس از 1397 که تحریم ها تشدید و در آمد حاصل از صادرات نفت سقوط کرد شهروندان وضعیت بدتری را تجربه کردهاند.
در این نوشته به دولت سیزدهم پیشنهاد میشود یک مساله از دهها مساله حل نشده اقتصاد وسیاست داخلی وخارجی وفرهنگ را با میل خود برگزیند و بگوید تا پایان فعالیت دولت این یک مساله را میخواهد حل کند. البته راه درست این بود که دولت از شهروندان میخواست مهمترین مساله را بگویند اما درغیاب چنین امکانی بهتر است دولت با استفاده از صاحب نظران اقتصادی ، سیاسی ، اجتماعی بپرسند مهمترین مساله حل نشده کشور کدام است و همه نیروی خودرا برای حل همان یک مساله بسیج کند و با شهروندان گفت وگوی راستگویانه داشته باشد واز انها نیز بخواهندد در اندازه عادی که می توانند به دولت کمک کنند. انتخاب بزرگترین مساله کشور از سوی دولت می تواند یک راستی آزمایی برای توانایی کارشناسی آن باشد و پس از ان راه حلهایی که ارایه میدهد در گام پسین راستی ازمایی است و اجرا کردن راه حلها نیز سومین گام برای راستی آزمایی دولت سیزدهم است. دولت ونیز دیگر نهادهای قدرت نمی توانند با همین دست فرمان کشوررا پیش ببرند وشهروندان هرروزدر چالههای گودتربیفتند. به طور مثال می توان مقوله آلودگی هوا را برای راستی آزمایی کارامدی دولت را انتخاب کرد و یا درمساله سیاست می توان جلب مشارکت واقعی در انتخابات را در دستور کار قرارداد ویا در داستان اقتصاد می توان رشد واقعی بخش صنعت را انتخاب کرد. آیا دولت سیزدهم دراین مسیر قرار می گیرد که خودرا زیر تیغ راستی ازمایی ملی قرار دهد؟
