شتر خونآشام ۱۲ میلیون ساله در آمریکای شمالی کشف شد؛ نرهایی با دندانهای نیش بزرگ و خمیده
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین و براساس گزارش دیجیاتو، پژوهشگران این گونه تازهشناساییشده را «ومپایروکملوس ولشی» (Vampyrocamelus welshi) نامگذاری کردهاند؛ جانوری که بهدلیل دندانهای نیش غیرمعمولش لقب «شتر خونآشام» گرفته است. این شتر باستانی در مناطقی زندگی میکرد که امروزه بخشهایی از ایالتهای تگزاس، اکلاهما و نبراسکا را تشکیل میدهند.
پژوهشگران برای شناسایی این گونه، بیش از ۱۰۰ قطعه فسیل را بررسی کردند که سالها در مجموعه موزه تاریخ طبیعی آمریکا نگهداری میشدند. بخش زیادی از این فسیلها بین سالهای ۱۹۲۹ تا ۱۹۶۰ در منطقه کلارندون تگزاس کشف شده بودند و شامل جمجمه، فک، دندان و استخوانهای اندامهای حرکتی بودند.
بررسی نمونهها نشان داد نرهای این گونه دو جفت دندان بزرگ و خمیده در فک بالایی داشتند که نوک آنها بسیار تیز بود؛ درحالیکه دندانهای نیش مادهها بسیار کوچکتر و شبیه میخ بود. پژوهشگران احتمال میدهند این تفاوت به رقابت میان نرها و نمایش قدرت مربوط بوده باشد؛ رفتاری مشابه نقش شاخ گوزنها در رقابت میان نرها.
با وجود ظاهر ترسناک دندانهای نیش، شواهد نشان میدهد این جانور احتمالاً گیاهخوار بوده است. سایر دندانهای آن مانند دندان شترهای دیگر، سطوح آسیابکننده و شیارهایی برای خردکردن غذا داشتند. البته هنوز مشخص نیست رژیم غذایی آن بیشتر شامل برگ و بوته بوده یا علف را نیز مصرف میکرده است.
«ومپایروکملوس ولشی» پاهایی بلند و اندامی کشیده داشت و استخوانهای ساعد آن نیز باریک و بلند بودند. همین ویژگیهای اسکلتی متمایز باعث شد پژوهشگران این جانور را در یک سرده جدید قرار دهند. نام گونه نیز به افتخار «اد ولش»، دیرینهشناس و پژوهشگر پستانداران دوران سنوزوئیک، انتخاب شده است.
پژوهشگران این جانور را از خویشاوندان اولیه شاخهای از شترها میدانند که بعدها لاماها نیز از آن منشعب شدند. بااینحال، چون بخشهایی از اسکلت، از جمله مهرهها و استخوانهای کامل لگن و مچ پا، هنوز کشف نشدهاند، شناخت دقیقتر ساختار بدنی و نحوه حرکت این شتر باستانی به یافتههای فسیلی آینده وابسته است.
۲۲۷۲۲۷