کریس، چه میزان از اشکهایت برای پرتغال بود؟!
روزنامه آبولا پس از اتمام مسابقه و حذف پرتغال توسط اسپانیا نوشت: فوتبال گاهی اوقات با بیرحمی تمام رویای انسانها را در یک آن به خاکستر بدل میکند.
در آرلینگتون تگزاس، پرتغال تا ثانیههای پایانی دیدار با اسپانیا بهشدت استقامت کرد، اما نتیجه نهایی برای این تیم تلخ و غم انگیز رقم خورد. گل میکل مرینو در دقیقه اول وقتهای اضافی نیمه دوم، مانند جامی از آب سرد بر روی پرتغال ریخت و باعث شد تا این تیم با وجود نمایشی فوقالعاده از جام جهانی کنار برود و رویای آمریکایی آنها به پایان برسد.
بازی با احتیاط آغاز گردید، اما در نیمه دوم به اوج هیجان خود رسید. دیوگو کاستا با نجاتهای خیرهکنندهاش از شوتهای پدری و لامین یامال بارها دروازه پرتغال را از نابودی نجات داد. روبرتو مارتینز با انجام تعویضهایی چون ورود رافائل لیائو و برناردو سیلوا تلاش کرد تا انرژی تازهای به تیم بدهد و پرتغال حتی به گلزنی نزدیک شد، اما شوت برونو فرناندز به بدشانسی به تیرک دروازه برخورد کرد. علیرغم این، دفاع منسجم پرتغال و درخشش روبن دیاز در برابر حملات اسپانیا تا دقایق پایانی ادامه داشت.
همه چیز برای رفتن به وقتهای اضافی مهیا به نظر میرسید. اما در اولین دقیقه وقتهای تلف شده، فران تورس با یک فرار هوشمندانه فرصتی ایجاد کرد که میکل مرینو با شوتی فوری آن را به گل تبدیل کرد. پرتغال در دقایق باقیمانده با تمام قوا حمله کرد و حتی ضربه سر برناردو سیلوا در دقیقه ۹۷ با فاصلهای کم از بالای دروازه عبور کرد.
با پایان بازی، کریس رونالدو نتوانست اشکهایش را پنهان کند. او با آگاهی از اینکه این آخرین حضورش در جام جهانی است، غرق در غم و اندوه شد. این شکست نهتنها باخت در یک مسابقه بود بلکه وداع با رویای قهرمانیاش به شمار میرفت.
این لحظات دردناک یادآور شعر معروف پرتغالی است. در آن شب تگزاسی این سوال به ذهن میرسید که چه میزان از این اشکها به پرتغال تعلق دارد و چه میزان به کریس رونالدو. درد و ارادت در هم آمیخته شد تا این وداع تلخ به یادگار در تاریخ فوتبال نقش ببندد.
