غذا خوردن در جمع، تأثیر مثبتی بر کنترل قند خون دارد
طبق اطلاعاتی که خبرگزاری خبرآنلاین و گزارش زومیت منتشر کرده‌اند، بیشتر توصیه‌های موجود در خصوص کنترل قند خون بر جنبه‌هایی مانند نوع غذا، مقدار کربوهیدرات و زمان مصرف غذا تمرکز دارند. اما یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که عامل دیگری نیز ممکن است در این موضوع تأثیرگذار باشد: آیا ما در هنگام خوردن غذا به‌تنهایی هستیم یا فردی نزدیک در کنار ما قرار دارد.
در این تحقیق، یک تیم پژوهشی ۱۰۸ شرکت‌کننده را برداشته و از آن‌ها خواسته شد که حدود ۱۰۰ گرم نان سفید گندمی میل کنند. سپس تغییرات قند خون این افراد را در دو ساعت آینده مورد بررسی قرار دادند. هر یک از شرکت‌کنندگان این آزمایش را در دو حالت انجام دادند: یک بار به‌تنهایی و بار دیگر در کنار یک فرد نزدیک و صمیمی.
بر اساس گزارش ساینس‌آلرت، نتایج به‌دست‌آمده نشان داد که وقتی افراد در کنار کسی که به آن‌ها نزدیک است غذا می‌خورند، افزایش قند خون آن‌ها کمتر بوده و سطح قند خون با سرعت بیشتری به وضعیت اولیه‌اش بازمی‌گردد. این نتایج به گفته پژوهشگران نشان‌دهنده این است که عوامل اجتماعی و محیطی نیز در کنترل قند خون نقش ایفا می‌کنند و تنها وابسته به نوع غذا یا میزان مصرف آن نیست.
حضور فرد نزدیک می‌تواند منجر به این شود که قند خون بعد از صرف غذا کمتر افزایش یابد.
محققان به عنوان بخشی از نتایج خود، این یافته‌ها را به عنوان نمونه‌ای از مفهوم «فیزیولوژی اجتماعی» معرفی می‌کنند. این مفهوم بیانگر این است که بدن انسان به‌طور مستقل عمل نمی‌کند و حضور دیگران تاثیر مستقیمی بر برخی فرآیندهای فیزیولوژیکی دارد. به عبارت ساده‌تر، بدن ما ممکن است در کنار کسانی که به آن‌ها اعتماد داریم برای حفظ تعادل داخلی نیاز به مصرف انرژی کمتری داشته باشد.
برای بررسی اینکه آیا تأثیر حضور افراد نزدیک تنها به کنترل قند خون محدود می‌شود یا ابعاد بیشتری دارد، تیم پژوهشی اقدام به انجام آزمایش‌های بیشتر کرد. در یکی از این آزمایش‌ها، ۱۱۶ نفر در معرض شرایط سرد قرار گرفتند. در حالتی که فردی نزدیک در کنار آن‌ها بود، بدن به‌طور بهتری قادر به تنظیم دمای خود بود. این اثر هنگامی که دو نفر با یکدیگر تماس فیزیکی داشتند، بیشتر شد، اما حتی بدون تماس نیز مزایای قابل توجهی مشاهده شد.
در یک سلسله آزمایش‌های دیگر، ۱۱۵ بزرگسال و ۵۶ جفت مادر و نوزاد در وضعیت‌های استرس‌زا قرار گرفتند. در این شرایط، هنگامی که فرد دیگری در کنار شرکت‌کنندگان حضور داشت، واکنش فیزیولوژیک بدن به استرس به‌طور قابل توجهی کاهش یافت. همچنین، بدن بعد از برطرف شدن وضعیت استرس‌زا سریع‌تر به حالت عادی برمی‌گشت. این نتایج نشان می‌دهند که حضور فردی نزدیک، حتی بدون تماس، می‌تواند به بهینه‌سازی فرآیندهای داخلی بدن کمک کند.
پژوهش‌های پیشین بر روی حیوانات نیز نشان داده‌اند که انزوای اجتماعی می‌تواند تأثیرات منفی بر متابولیسم داشته باشد. به‌عنوان مثال، در موش‌ها دیده شده که انزوا با اختلال در پیام‌رسانی انسولین و کاهش عملکرد متابولیکی همراه است و این می‌تواند خطر ابتلا به چاقی را افزایش دهد.
در مورد انسان‌ها نیز مطالعاتی که به بررسی جمعیتی پرداخته‌اند، نشان داده‌اند که تنهایی با کنترل ضعیف‌تری از قند خون و افزایش احتمال ابتلا به دیابت نوع ۲ در ارتباط است. با این حال، این پژوهش جدید به نکته‌ای متفاوت پرداخته است. اکثر مطالعات پیشین بر آسیب‌های ناشی از انزوای اجتماعی تمرکز کرده‌اند، در حالی که این تحقیق به ارزیابی مزایای حضور دیگران پرداخته است.
هنوز مشخص نیست که این تغییرات کوتاه‌مدت در قند خون، تنظیم دما و پاسخ به استرس در بلندمدت چه تأثیراتی بر سلامت دارند. اما یافته‌ها با یک مجموعه بزرگی از شواهد قبلی هم‌راستا هستند که نشان می‌دهند روابط اجتماعی قوی‌تر معمولاً با بهبود سلامت، افزایش شادی و طول عمر بیشتر همراه است.
انزوای اجتماعی در مطالعات مختلف با اختلالات متابولیکی، بیماری‌های قلبی و عروقی، دیرتر بهبود یافتن زخم‌ها، خواب ناکافی و افزایش خطر مرگ ارتباط دارد. همچنین، مطالعاتی طولانی‌مدت در مورد سلامت و شادی بارها تأیید کرده‌اند که روابط نزدیک از مهم‌ترین عوامل مؤثر بر کیفیت زندگی هستند.
حضور فردی صمیمی به بهینه‌سازی دمای بدن و کاهش واکنش به استرس نیز کمک می‌کند.
یافته‌های جدید نشان می‌دهند که ممکن است وجود یک فرد نزدیک حتی در موقعیت‌های روزمره مانند خوردن غذا، مواجهه با سرما یا تجربه استرس بر نحوه‌ی پاسخ بدن تاثیرگذار باشد.
این نتایج به این معنا نیست که خوردن غذا به‌تنهایی بطور مستقیم سبب دیابت یا بیماری می‌شود. این مطالعه فقط نشان می‌دهد که در شرایط آزمایشگاهی، حضور یک همراه نزدیک با پاسخ‌های متابولیکی بهتری مرتبط بوده است. بنابراین در حال حاضر نمی‌توان از این تحقیق به نتیجه‌گیری‌های درمانی قطعی دست یافت؛ اما یافته‌ها نشان می‌دهند که سلامت انسان تنها به عوامل موجود در زندگی مانند غذا، خواب و ورزش وابسته نیست و کیفیت روابط اجتماعی نیز می‌تواند بر این مورد تأثیرگذار باشد.
۲۲۷۲۲۷